OI ZΩΝΤΑΝΕΣ ΜΟΥΜΙΕΣ

Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια που περιβάλλει τον αρχαίο γνωστικισμό είναι η επιστήμη των Ζωντανών Μούμιων. Ο Δάσκαλος Σαμαέλ, για παράδειγμα, ζούσε στο Μεξικό, όπως οποιοσδήποτε Μεξικανός πολίτης. Αλλά, ταυτόχρονα, κατείχε κι άλλο σώμα, στην Αίγυπτο, σε κατάσταση καταληψίας (ζωντανή μούμια), εδώ και κάπου 5 χιλιάδες χρόνια περίπου. Περιστασιακά, ο Σαμαέλ μπορούσε να ξαναζωντανέψει το άλλο του σώμα, για να πραγματοποιήσει κάποια συγκεκριμένη εργασία. Είναι λυπηρό το ότι η τωρινή επιστήμη και οι θρησκείες δεν γνωρίζουν τίποτα σχετικά με τις ζωντανές μούμιες, γνωρίζουν και μελετούν μόνο τις νεκρές μούμιες. Εσωτερικά, αισθάνομαι ότι οι επιστήμονες σκέπτονται ότι υπάρχει κάτι το διαφορετικό στην παράξενη διαδικασία της μουμιοποίησης των αρχαίων Αιγυπτίων. Στο τέλος-τέλος, γιατί ήθελαν να διατηρήσουν το σώμα; Το σίγουρο είναι ότι εκείνο τον καιρό υπήρχαν δυό διαδικασίες: μία γνωστή από τους ιερείς και τους Υψηλούς Μυημένους, και μία άλλη άξεστη μίμηση από τον λαό.

Γι’ αυτό, κανείς δεν μπορεί να μας μιλήσει καλύτερα από τον Σαμαέλ σχετικά με εκείνο το αρχαίο μυστήριο που ανήκει στην Απόκρυφη Χημεία ή την Αλχημική Επιστήμη. Μας λέει σχετικά:

-Η επανενσάρκωση ή νόμος της αιώνιας επιστροφής είναι μία απλή θεωρία για τους περισσότερους από τους ανθρώπους. Υπάρχουν μερικοί που λένε ότι είναι μία απλή υπόθεση. Δεν λείπουν επίσης κι αυτοί που αποδίδουν σε όλα αυτά την ιδέα της απλής πρόληψης, για αγνοούντες. Όμως, η επανενσάρκωση είναι ένα συγκεκριμένο και αναντίρρητο γεγονός για αυτούς που θυμούνται τις περασμένες τους ζωές. Στο όνομα της αλήθειας πρέπει να πω ότι εγώ θυμάμαι με απόλυτη σιγουριά όλες τις προηγούμενες ζωές μου, τις θυμάμαι γιατί είμαι ένας άνθρωπος με ξύπνια συνείδηση. Οποιοσδήποτε από εσάς που θα ξυπνήσει την συνείδηση θα θυμηθεί επίσης τις περασμένες του ζωές.

Θέλω να μιλήσω τώρα για μία πολύ ιδιαίτερη επανενσάρκωση που είχα στην αρχαία Αίγυπτο, την εποχή του Φαραώ Χεφρέν. Νομίζω ότι ποτέ δεν θα ξεχάσω τις λεπτομέρειες εκείνης της ύπαρξης στην ηλιόλουστη χώρα του Khem. Ήμουν πολύ νέος όταν, περπατώντας στην άμμο της ερήμου, βρισκόμουν μπροστά σε μια λεωφόρο με άσπρες και μαύρες σφίγγες. Θυμάμαι επίσης ότι από μακριά μπορούσα να δω έναν Δάσκαλο ντυμένο με λευκό χιτώνα, σανδάλια και ένα πανωφόρι για να προστατεύεται από τον ήλιο. Συνεχίζοντας, έφτασα στην βάση μιάς από τις τρεις μεγάλες πυραμίδες που ακόμη και σήμερα υπάρχει ( αυτήν του Χεφρέν ). Κάθισα στην σκιά της μεγάλης πυραμίδας για να βολέψω τα σανδάλια μου. Μετά, έψαξα την είσοδο του ναού που υπήρχε στην πυραμίδα. Με εμπόδιζε ένας φύλακας, με σπαθί στο χέρι και ντυμένος μόνο με ένα κομμάτι σκληρό δέρμα (ποδιά) που σκέπαζε την περιοχή των γεννητικών οργάνων. Ενώπιος ενωπίω, ρώτησε:

-Τι θέλετε;
-Είμαι ένας τυφλός που ψάχνει το φως, απάντησα!
-Τι επιθυμείς;
-Φως…!

Τότε, ο φύλακας αρπάζοντάς με απότομα από το αριστερό μπράτσο, με τράβηξε προς το εσωτερικό του ναού της πυραμίδας. Ποτέ δεν μπόρεσα να ξεχάσω εκείνη την στιγμή που είδα μια μεγάλη πέτρα και που, καθώς άνοιγε, δονούνταν με τέτοιο τρόπο ώστε παρήγαγε τις επτά νότες της μουσικής σκάλας. Μέσα στον ναό πια, ξεγυμνωμένος από τα ρούχα μου και από όλα μου τα υπάρχοντα (χρήματα, κοσμήματα, πολύτιμα πετράδια,) έπρεπε να περάσω από τρομερές δοκιμασίες, με τον σκοπό να αξιολογηθεί η εσωτερική μου διάθεση και ο χαρακτήρας μου.

Στην Δοκιμασία της Φωτιάς έπρεπε να διασχίσω ένα σαλόνι με φωτιά, γεμάτο με μακριές σιδερόβεργες, κατακόκκινες από φωτιά, που προκαλούσαν ανυπόφορη ζέστη. Ανάμεσά τους, υπήρχε ένα διάστημα που μόλις και χωρούσε τα πόδια. Κάτω, υπήρχε μια άβυσσος. Όποιος δίσταζε, οπισθοχωρούσε ή τον κυριαρχούσε ο φόβος, συνήθως έπεφτε, και τον κατέτρωγαν οι φλόγες.

Στην Δοκιμασία του Αέρα, με κρέμασαν από έναν γκρεμό. Δυνατά ρεύματα αέρα μαστίγωναν και πάγωναν το σώμα μου. Όμως συνέχισα σταθερός και ήσυχος.

Μετά, υποτάχτηκα στην Δοκιμασία του Νερού. Εκείνη η δοκιμασία πραγματοποιούνταν σε μια τάφρο ή λίμνη, γεμάτη με κροκοδείλους. Σώθηκα γιατί γνώριζα κάποιους μαγικούς εξορκισμούς μεγάλης δύναμης. Πολύ πριν και μετά από εμένα πολλοί κατέληξαν κομματιασμένοι από τα σαγόνια εκείνων των ερπετών.

Τελικά, υποτάχτηκα στην Δοκιμασία της Γης. Έπρεπε να παραμείνω γαλήνιος και ήσυχος μπροστά σε δύο ογκώδεις πέτρες που απειλούσαν να με κομματιάσουν.

Θέλω να υπογραμμίσω ότι όλες αυτές οι δοκιμασίες πραγματοποιήθηκαν με σάρκα και οστά. Οι κίνδυνοι ήταν πραγματικοί. Όμως, καθώς βγήκα νικητής από τις τέσσερις καθαγιασμένες μυητικές δοκιμασίες, στην συνέχεια έγινα δεκτός στο Ιερό Κολέγιο των Μυημένων της Μεγάλης Πυραμίδας.

Ακολουθώντας τις κανονικές διαδικασίες του Μυητικού Μονοπατιού, λογικά έπρεπε να περάσω από περισσότερες δοκιμασίες. Με κάθε τρόπο, μετά από μερικά χρόνια, κατάφερα να φτάσω στην κορυφή του Πρώτου Βουνού των Μεγαλύτερων Μυήσεων, ανακεφαλαιώνοντας όλες τις ερμητικές διαδικασίες που αντιστοιχούν Σ’ εκείνον τον μυητικό βαθμό.

Αφού είχα τελειώσει την ανώτερη αλχημική δουλειά μου, τόσο η Λευκή Αδελφότητα όσο και το βασιλικό εσωτερικό μου Είναι με διέταξαν να βάλω το σώμα μου σε κατάσταση καταληψίας. Πραγματικά έτσι και έγινε, σύμφωνα με τις διαδικασίες της Απόκρυφης Χημείας. Μετά οι ιερείς με έβαλαν σε μία σαρκοφάγο. Σημαντικό: αυτοί (οι ιερείς) δεν χρειάστηκε να μου αφαιρέσουν την ζωή. Επαναλαμβάνω: το σώμα μου έμεινε σε κατάσταση καταληψίας, μετά, τάφηκε σε έναν μυστικό τόπο τον οποίο δεν θα αποκαλύψω ποτέ.

Δια μέσου των αιώνων το Είναι μου συνέχισε να αποκτάει σώμα σε διάφορες εποχές και τόπους. Περιοδικώς μου επέτρεπαν να χρησιμοποιώ το Αιγυπτιακό σώμα. Για παράδειγμα, στην προηγούμενη ενσάρκωσή μου ήμουν ο Καπετάν Daniel Coronado, και κατέληξα να γίνω ένας από τους ήρωες της Μεξικανικής Επανάστασης. Όταν πέθανα (1914), και ενώ περίμενα μια καινούρια ενσάρκωση, μου επετράπη να χρησιμοποιήσω εκείνο το Αιγυπτιακό σώμα. Όμως έπειτα έπρεπε να το επιστρέψω στον τάφο γιατί μια νέα ύπαρξη είχε προγραμματιστεί για μένα (1917).

Την σήμερον ημέρα συνεχίζω να είμαι συνδεδεμένος με εκείνο το σώμα και πάντα το χρησιμο-ποιώ όποτε είναι αναγκαίο. Αυτό είναι δυνατόν διότι είναι ένα σώμα που ακόμα συνεχίζει να είναι ζωντανό! Περιοδικώς το αποσύρω από τον τάφο, μεταφέροντάς το μέσω της Τέταρτης Διάστασης, και υλοποιώντας το όπου το χρειάζομαι. Συνεχίζω να δίνω τροφή και ποτό σε εκείνο το σώμα, για να συνεχίζει να ζει. Αλλιώς θα πεθάνει. Και γιατί συνεχίζω να το διατηρώ ζωντανό; Απλά, για να μπορέσω να το χρησιμοποιήσω στον κατάλληλο χρόνο του!

Όλες εκείνες οι διαδικασίες, όλη εκείνη η επιστήμη των ζωντανών μούμιων συνιστούν μέρος των Μυστηρίων του Θανάτου, του Άμωνος-Ρα. Κανείς στον σημερινό κόσμο, δεν έχει ιδέα ότι όλα αυτά είναι δυνατά. Μιλάω με λεπτομέρειες για κάτι που η τωρινή επιστήμη δεν γνωρίζει και ούτε έχει την παραμικρή ιδέα.

Επιπλέον: δεν είμαι ο μοναδικός που έχει φυσικό σώμα σε κατάσταση καταληψίας. Στην Αιγυπτιακή γη υπάρχουν πολλοί ακόμα. Υψηλοί Μυημένοι που κατέχουν κι αυτοί σώματα σε παρόμοια κατάσταση συντήρησης. Για παράδειγμα, κάποια ημέρα έπρεπε να επισκεφτώ μια κυρία για να την πληροφορήσω σχετικά με ένα πολύ σημαντικό γεγονός. Αυτό συνέβη εδώ και πολλά χρόνια. Χωρίς αμφιβολία, είχα πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις με εκείνη την κυρία. Κάποια συγκεκριμένη στιγμή, σχολίασα:

-Είμαι πια κουρασμένος από αυτήν την ζωή! Θα μου άρεσε να πεθάνω…

Και εκείνη απάντησε αμέσως:

-Θα ήταν καλό αν μπορούσατε να πεθάνετε! Αλλά, ούτε εσείς ούτε εγώ μπορούμε να πεθάνουμε!

Πέρασαν τα χρόνια και κάποτε επαλήθευσα ότι εκείνη η κυρία, στην πραγματικότητα, ήταν μια Υψηλή Μυημένη που διατηρούσε επίσης ένα φυσικό σώμα στην Αίγυπτο εδώ και πολλούς αιώνες. Γι’ αυτό, ούτε εκείνη ούτε εγώ δεν μπορούσαμε να πεθάνουμε. Από καιρό σε καιρό αποκτούμε καρμικά σώματα, επανενσαρκωνόμενοι.

Ακόμα αναφορικά με τις ζωντανές μούμιες, πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι, προφανώς, μπορούμε να εγκαταλείψουμε εκείνα τα σώματα όποτε θέλουμε, συνεχίζοντας να είμαστε ενωμένοι μαζί τους μόνο με το ασημένιο κορδόνι. Και αυτό ήταν που συνέβη όταν αποσαρκώθηκα σαν Καπετάν Daniel Coronado. Όταν επανενσαρκώθηκα, στις 6 Μαρτίου του 1917, έπρεπε να επιστρέψω το Αιγυπτιακό μου σώμα στον τάφο του. Ακόμα, σήμερα, συνεχίζω να χρησιμοποιώ την Αιγυπτιακή μου μούμια.

«Βλέπετε ότι υπάρχουν μυστήρια σχετικά με τα οποία δεν έχετε την παραμικρή ιδέα. Μιλάω γι’ αυτά τα πράγματα γιατί ξέρω ότι θέλετε να μελετήσετε αυτό το είδος της επιστήμης. Και αυτά που λέω μπορεί να σας εκπλήξουν! Και δεν απορώ που εκπλήσσεστε με αυτές τις αποκαλύψεις. Όμως, μιλάω ακριβώς για τα μεγάλα μυστήρια της αρχαίας Αιγύπτου. Ξυπνήστε για να φτάσετε να είστε και εσείς γνώστες των μυστηρίων της ζωής και του θανάτου!».

Από μέρους μου, σαν ζωντανός μάρτυρας όλων των γεγονότων που περιέβαλαν την αποσάρκωση του Δασκάλου Σαμαέλ την νύχτα της 24 Δεκεμβρίου του 1977, στην πόλη του Μεξικού, πρέπει να διασαφηνίσω ότι κατά τους τελευταίους μήνες, ο Δάσκαλος είχε ξεκινήσει μια διαδικασία ανταλλαγής των ατόμων της Αιγυπτιακής μούμιας προς το σώμα στο οποίο βρισκόταν ενσαρκωμένος. Ακριβώς, την ημέρα της αποσάρκωσής του, όλα τα άτομα του κεφαλιού είχαν ήδη αλλάξει. Και για να ολοκληρωθεί πλήρως η διαδικασία χωρίς κανενός είδους βλάβη, ο Δάσκαλος έμεινε τρεις ημέρες στον νεκροθάλαμο… Αυτός ο ίδιος, πριν την τελευταία του στιγμή, με πλήρη συνείδηση, έδωσε σαφέστατους προσανατολισμούς στον Dr. Jacinto Juarez γιατρό και έναν από τους πιο πιστούς μαθητές του να αναλάβει την δέσμευση να διατηρήσει το σώμα του ανέπαφο για τρεις ημέρες. Χάρη σε όλες αυτές τις φροντίδες, τους προσανατολισμούς που έδωσε ο Δάσκαλος και την εμπιστοσύνη και την πίστη του γιατρού που τον περιποιήθηκε και τον συνόδευσε στις τελευταίες του στιγμές, μπόρεσε ο Δάσκαλος να πραγματοποιήσει την αλλαγή των ατόμων στο Αιγυπτιακό σώμα με πλήρη και επιτυχή τρόπο.

Θυμάμαι, επίσης, ότι ο Δάσκαλος μου είχε πει:

-Δεν ξέρω ποια θα είναι η θέληση του Πατέρα μου: αν θα συνεχίσω με αυτό το σώμα ή αν θα συνεχίσω με το Αιγυπτιακό μου σώμα.

Γι’ αυτό, τίποτα από όσα συνέβησαν με τον Δάσκαλο στο Μεξικό, το 1977, δεν ήταν συμπτωματικό, όλη η διαδικασία συνοδευόταν από τις Ανώτερες Ιεραρχίες. Πολύ πριν να συμβούν όλα αυτά, ο Σαμαέλ ήδη ήξερε το τι έπρεπε να περάσει, με τον ίδιο τρόπο που ο Ιησούς ήξερε επίσης από πριν όλο το Δράμα των παθών που του επιφυλασσόταν.

Είναι σημαντικό να υπογραμμίσω ότι όλα αυτά τα φαινόμενα είναι γνωστά μεταξύ των πραγματικών Μυημένων. Και αυτό που συνέβη με τον Σαμαέλ, με τον Ιησού, με τον Φραγκίσκο της Ασίζης ή με τον Βούδα, συμβαίνει επίσης με όλους εκείνους που φτάνουν στις υψηλές σφαίρες της Ανώτερης Μύησης.

Αυτήν ακριβώς την στιγμή που γράφω αυτό το βιβλίο, δεκάδες από υποψήφιους γνωστικούς υποτάσσονται στις δοκιμασίες της εφαρμογής, γιατί αποφάσισαν να περπατήσουν το Μονοπάτι της Μύησης. Πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι η Μύηση δεν είναι προνόμιο καμιάς σχολής , θρησκείας ή αίρεσης. Η Λευκή Μύηση ανήκει στον Κοσμικό Χριστό και, σε όλες τις αυθεντικές θρησκείες.

Fernando Salazar Banol (Στην Καρδιά του Δασκάλου)

Μακάρι, αυτήν την φορά, να είναι διαφορετικά…Σχετικά με μια πιθα

AΣΤΡΙΚΟ ΞΕΔΙΠΛΩΜΑ

Ο κόσμος των ονείρων
Ζούμε το ένα τρίτο της ζωής μας κοιμισμένοι. Όμως παρόλα αυτά δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτε για τον ύπνο και τα μυστήρια που κρύβει.
Το μοναδικό που ουσιαστικά γνωρίζουμε είναι το ότι βλέπουμε όνειρα. Αλλά και για αυτά γνωρίζουμε ελάχιστα. Οι περισσότεροι άνθρωποι ξέρουν μόνο αυτά που γράφονται σε διάφορα περιοδικά και συνήθως δεν έχουν πολύ σχέση με την πραγματικότητα. Ο αστρικός διαχωρισμός ονομάζεται επίσης και αστρική προβολή ή αστρικό ταξίδι ή συνειδητό ονείρεμα ή εξωσωματική εμπειρία. Πρέπει να πούμε ότι η Ουσία κατά τη διάρκεια των ωρών του ύπνου, αν και εμφιαλωμένη μέσα στο Εγώ, βρίσκεται έξω από το φυσικό σώμα. Έτσι με το Εγώ και την Ουσία έξω από το φυσικό σώμα, είναι βέβαιο ότι ζούμε στο αστρικό επίπεδο που είναι ο κόσμος των επιθυμιών κοιμισμένοι, όπως ακριβώς ζούμε εδώ, σε αυτό το επίπεδο.
Κατ’ αρχήν πρέπει να γίνει μια περιγραφή του τι συμβαίνει την στιγμή που κοιμόμαστε:
-Το σώμα χαλαρώνει και οι σκέψεις μας αρχίζουν να μετατρέπονται σε εικόνες. Είναι η στιγμή που τα Εγώ πρέπει να φύγουν από το σώμα, μπαίνοντας στον κατώτερο αστρικό κόσμο, για να του επιτρέψουν να ξεκουραστεί και να επιδιορθώσει τις όποιες βλάβες έπαθε κατά την διάρκεια της ημέρας. Αν κάποιος είναι προσεκτικός, τότε ίσως ακούσει διάφορες φωνές οι οποίες απομακρύνονται και χάνονται «κάπου». Το φυσικό σώμα (κατά την ώρα που λείπει το Εγώ) επισκευάζει το ζωτικό σώμα. Ο θυρεοειδής αδένας εκκρίνει διάφορα είδη βιολογικού ιώδιου. Αυτά απολυμαίνουν τον οργανισμό. Έτσι το ηλιακό πλέγμα και το πλέγμα του ήπατος δουλεύουν εντατικά. Όταν έπειτα ξαναγυρίζει το Εγώ μέσα στο σώμα, αυτό είναι έτοιμο για τις καινούργιες δραστηριότητες της ημέρας.
-Έπειτα το σώμα κοιμάται και η Ουσία φεύγει και μεταφέρεται και αυτή στον κατώτερο αστρικό κόσμο. Αυτό συμβαίνει γιατί είναι κοιμισμένη και έτσι παρασύρεται μαζί με τα Εγώ. Αυτά που θα δει και θα ακούσει στην διάρκεια του ύπνου, γίνονται αντιληπτά (όταν ο άνθρωπος επιστρέψει στην κατάσταση της επαγρύπνησης) σαν όνειρα.
– Το Εγώ τριγυρίζει στις ανώτερες διαστάσεις, στις υπερευαίσθητες επαρχίες της Φύσης και του Κόσμου και συνεχίζει να ονειρεύεται με τα ίδια όνειρα που έχει στο φυσικό κόσμο, δηλαδή με τις γνωστές διανοητικές προβολές και φαντασίες του, προσπαθώντας να ικανοποιήσει τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες του.
-Μπορεί επίσης η Ουσία να παρασυρθεί στους κόσμους κολάσεις, οπότε ο άνθρωπος θα θυμάται εφιάλτες. Ορισμένες φορές βλέπουμε όνειρα που έχουν σχέση με αυτά που κάνουμε όλη την ημέρα ή με πράγματα που επιθυμούμε. Αυτά δεν είναι παρά απλές διανοητικές προβολές.
-Υπάρχουν και περιπτώσεις στις οποίες η Ουσία μπορεί στιγμιαία να αντιληφθεί αποκαλύψεις των μεγάλων Δασκάλων ή να της δώσουν κάποια ειδική διδασκαλία. Αυτές όμως οι περιπτώσεις είναι πολύ σπάνιες.
Όταν κάποιος αρχίζει να εφαρμόζει το κλειδί ΥΑΤ, συνηθίζει να παρατηρεί καί το σώμα καί το περιβάλλον του. Έτσι έχει την πιθανότητα σε κάποια στιγμή να καταλάβει ότι δεν αισθάνεται το σώμα του «έτσι όπως το έχει συνηθίσει». Ή θα αντιληφθεί ότι κάτι περίεργο συμβαίνει στο περιβάλλον, ότι «κάτι δεν πάει καλά». Τότε η Ουσία του θα ξυπνήσει και θα καταλάβει ότι βρίσκεται στον αστρικό κόσμο. Δεν θα δει τίποτε ιδιαίτερο σε σχέση με το απλό όνειρο που έβλεπε μέχρι εκείνη την στιγμή. Το περιβάλλον συνήθως παραμένει σταθερό. Απλά θα τον καταλάβει μία έκπληξη επειδή θα θυμηθεί ότι πριν λίγη ώρα είχε ξαπλώσει στο κρεβάτι του για να κοιμηθεί. Τότε μπορεί να πει:
-Είμαι με το αστρικό μου σώμα!
Θα θυμηθεί όλες τις δυνατότητες που έμαθε θεωρητικά ότι έχει. Μπορεί για παράδειγμα να πετάξει, να περάσει μέσα από τοίχους και να πάει σε όποιο μέρος θέλει ή να ψάξει για κάποιον Δάσκαλο ο οποίος θα τον διδάξει ότι χρειάζεται. Και πάντοτε θα αισθάνεται έκπληξη, επειδή η Ουσία ξυπνώντας αντιμετωπίζει κάτι πρωτόγνωρο για αυτήν.
Ανάλογα, με το πόσο δυνατή συγκέντρωση υπάρχει, η εμπειρία μπορεί να κρατήσει από μερικά δευτερόλεπτα μέχρι αρκετή ώρα. Φυσικά στο επίπεδο στο οποίο βρισκόμαστε οι εμπειρίες αυτές είναι σπάνιες και διαρκούν ελάχιστα. Είναι όμως αρκετές για να ταράξουν την Ουσία μας και να της δείξουν ότι υπάρχει και κάτι άλλο εκτός από τα όνειρα που προβάλλει ο Νους.
Θα περιγράψουμε τώρα τι πρέπει να κάνει κανείς για να επιτύχει τον Αστρικό Διαχωρισμό:
Βασικά εφαρμόζουμε συνεχώς το κλειδί ΥΑΤ, δηλαδή ο διαχωρισμός της προσοχής σε Υποκείμενο, Αντικείμενο και Τόπο πρέπει να γίνεται συνέχεια. Η πρακτική που εξασκούμε σε κατάσταση επαγρύπνησης, τυπώνεται στο υποσυνείδητο και μετά, κατά τη διάρκεια των ωρών του ύπνου λειτουργεί αυτόματα.
Επίσης πρέπει να σταματάμε την καθημερινή δράση μας και να αναρωτιόμαστε συχνά για τον τόπο που βρισκόμαστε:
-Που βρίσκομαι; Είμαι με αστρικό ή με φυσικό σώμα;
Παρατηρούμε προσεκτικά και διευκρινίζουμε αν είμαστε στον αστρικό ή στον φυσικό κόσμο. Για μεγαλύτερη σιγουριά τραβάμε το δάχτυλό μας ή κάνουμε ένα πηδηματάκι. Εάν είμαστε στο αστρικό τότε το δάκτυλό μας θα μακρύνει (επειδή εκεί η ύλη είναι ελαστική) ή θα αιωρηθούμε γιατί ο νόμος της βαρύτητας δεν ισχύει.
Αν επίσης κατά την διάρκεια της ημέρας βλέπουμε κάτι περίεργο, αμέσως πρέπει να αναρωτιόμαστε:
-Που βρίσκομαι; Είμαι με αστρικό ή με φυσικό σώμα;
Αυτό το κάνουμε γιατί στο αστρικό βλέπουμε πολλά περίεργα πράγματα, αλλά ποτέ δεν αναρωτιόμαστε για αυτά. Τα θεωρούμε φυσιολογικά. Όταν όμως ξυπνήσουμε συνήθως αισθανόμαστε κατάπληξη που είδαμε τέτοια περίεργα πράγματα. Και λέμε στους άλλους: Άκου τι όνειρο είδα εχθές!!!
Μετά την αναρώτηση, συνήθως ο νους μας πείθει ότι είμαστε ΕΔΩ, χωρίς να τον ενδιαφέρει αν είμαστε στο αστρικό ή στο φυσικό. Έτσι κι αλλιώς και στις δύο περιπτώσεις είμαστε ΕΔΩ, αλλά λείπει η διευκρίνιση. Έτσι προσπαθούμε να κάνουμε το πηδηματάκι με σκοπό την αιώρηση ή να τραβήξουμε το δάχτυλό μας.
Κάποιες φορές όμως ο νους μας βάζει βάρος και δεν πετάμε. Όποτε είναι δυνατόν ανεβαίνουμε σε ένα σκαμνί ή σε ένα σκαλοπάτι και πηδάμε. Έτσι προσπαθούμε να διαπιστώνουμε αν είμαστε ή όχι στο αστρικό.
Τελικά, είτε αιωρηθούμε είτε αισθανθούμε το δάκτυλό μας να μετατρέπεται σε λάστιχο και να μακραίνει, μας καταλαμβάνει ισχυρή έκπληξη η οποία μας αφυπνίζει. Είναι ένα σοκ στιγμιαίο. Όπως για παράδειγμα όταν φεύγεις από το σπίτι για μια δουλειά και ξαφνικά θυμάσαι και λες: ΩΧ!!! ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΙΚΑ!!!
Αισθάνεσαι ΚΑΠΩΣ, σαν να ξυπνάς από έναν λήθαργο, αισθάνεσαι έκπληξη και ταράζεσαι. Η αστρική συνειδητοποίηση είναι παρόμοια.

Μία άλλη πρακτική γίνεται την ώρα που πάμε για ύπνο:
Ξαπλώνουμε ανάσκελα (με το στόμα προς τα πάνω) και με το κεφάλι προς τον βορρά ή την ανατολή (αν γίνεται βέβαια).
Παρατηρούμε το δωμάτιό μας πολύ προσεκτικά, εντοπίζοντας όλες τις λεπτομέρειές του (αντικείμενα, χρωματισμούς, διάταξη χώρου) και μετά λέμε πολλές φορές στον εαυτό μας:
-Ξάπλωσα για να κοιμηθώ. Εάν βρεθώ στην δουλειά μου ή οπουδήποτε αλλού, θα θυμηθώ ότι ξάπλωσα για ύπνο και δεν μπορεί να βρίσκομαι εκεί. Τότε θα καταλάβω ότι είμαι με αστρικό σώμα και θα κάνω το πήδημα με σκοπό να αιωρηθώ.
Όταν τελικά στην διάρκεια του ονείρου θυμηθούμε να κάνουμε το πηδηματάκι, θα αιωρηθούμε και θα ξυπνήσουμε στο αστρικό επίπεδο (για μερικά δευτερόλεπτα έστω).
Θα πρέπει επίσης ο γνωστικός μαθητής να προσπαθεί τα εξής:
-Πριν ξαπλώσει να έχει φάει ελαφρύ φαγητό. Όταν φάει κάποιος βαριά κοιμάται εύκολα και κάποιες φορές μπορεί ακόμη και να δει εφιάλτες.
-Όταν μετατρεπόμενος σε φρουρό του ύπνου του, είναι μισοκοιμισμένος και αισθάνεται αυτήν την χαλάρωση του ύπνου, πρέπει να φαντάζεται και να αισθάνεται ότι είναι ελαφρύς σαν αέριο.
-Όντας σε αυτήν την κατάσταση, προσπαθεί να ξεχνάει ότι έχει βάρος και σκέπτεται ότι μπορεί να πετάξει όπου θέλει.
-Μετά προσπαθεί να σηκωθεί από το κρεβάτι του ξεχνώντας το φυσικό του σώμα, αισθανόμενος ότι είναι σύννεφο, άρωμα, αέρας, θεϊκή πνοή.
-Αυτό δεν γίνεται διανοητικά, αλλά σηκώνεται απαλά από το κρεβάτι του, απολύτως ταυτισμένος με το απαλό και ρευστό πνεύμα του.
-Όταν βγει από το φυσικό του σώμα, μπορεί να δει το σώμα του που κοιμάται, να περιδιαβεί το σπίτι του ή να φύγει και να πάει σε όποιο μέρος θέλει.
Υπάρχουν και άλλες πρακτικές:
-Η συγκέντρωση στους κτύπους της καρδιάς μας, η οποία πρέπει να γίνεται πριν το στάδιο του ύπνου και απαιτεί αρκετή χαλάρωση εκ μέρους μας για να αντιληφθούμε την αίσθηση των παλμών της καρδιάς.
-Η συγκέντρωση σε μία μαύρη γάτα. Επειδή η κατάμαυρη γάτα έχει πολύ δυνατό στοιχειώδες, μπορεί να μας βοηθήσει να βγούμε συνειδητά στο αστρικό. Μπορούμε ακόμη να συγκεντρωθούμε σε φυτά ή και στον σκύλο μας.
-Η προφορά ορισμένων Μάντραμς, λέξεων δύναμης.
-Η επίκληση σε Δασκάλους του Αστρικού πεδίου, οι οποίοι εκπαιδεύουν όποιον τους το ζητήσει.
Όταν είμαστε καλά συγκεντρωμένοι τότε μπορεί να ακούσουμε ένα βούισμα λίγο πριν μας πάρει ο ύπνος που μοιάζει και με τον ήχο που κάνει ο γρύλλος. Τότε συγκεντρωνόμαστε σε αυτό το βουητό για να έλθει πιο εύκολα η συνειδητή αστρική έξοδος.
Καμιά φορά επίσης νομίζουμε ότι γίνεται σεισμός ή νοιώθουμε ένα απότομο τράνταγμα στο σώμα ή πιθανόν νομίζουμε ότι το σώμα μας φουσκώνει και γίνεται τεράστιο ή αντίθετα ότι μικραίνει και μετατρέπεται σε τελεία. Αυτά είναι σημάδια συγκέντρωσης και εξόδου στο αστρικό και δεν πρέπει να φοβόμαστε γιατί τότε θα χαθεί όλη η προσπάθεια.

Το τελευταίο βήμα γίνεται την ώρα που ξυπνάμε το πρωί:
-Μένουμε ακίνητοι, επειδή με την κίνηση ταράζεται το αστρικό σώμα και χάνονται οι αναμνήσεις.
-Αμέσως κάνουμε μια αναδρομική άσκηση για να θυμηθούμε με κάθε λεπτομέρεια τα μέρη που επήγαμε, τους ανθρώπους με τους οποίους μιλήσαμε και γενικά την κατάσταση στην οποία βρισκό¬μασταν, όσο ήμασταν έξω από το φυσικό σώμα.
Μπορούμε επίσης να κρατάμε σημειώσεις για όλα αυτά, επειδή σιγά σιγά τα όνειρα χάνονται κατά την διάρκεια της ημέρας. Αυτά που γράφουμε μας δείχνουν την εξέλιξη που έχουμε, στον δρόμο της αφύπνισης της συνείδησης, σαν αποτέλεσμα της προ¬σπάθειάς μας.
Πολλοί ονειρεύονται πως είναι ξύπνιοι, αλλά πρόκειται απλά για ένα όνειρο. Ο ξύπνιος άνθρωπος ζει με εντατική επαγρύπνηση κατά την διάρκεια του ύπνου, αλλά και κατά την διάρκεια της καθημερινής δραστηριότητας.
Ορισμένοι, όταν βγαίνουν στο αστρικό, βλέπουν το φυσικό τους σώμα ξαπλωμένο στο Κρεβάτι. Τότε φοβούνται ότι θα πεθάνουν και τρομοκρατημένοι επιστρέφουν πίσω και ξυπνούν.
Ορισμένοι επίσης προσπαθούν (ακριβώς λόγω του φόβου του αγνώστου ή του θανάτου) να αποφύγουν να έχουν πάλι τέτοιου είδους εμπειρίες. Αυτό είναι παράλογο γιατί είτε το καταλαβαίνουν είτε όχι, είτε θέλουν είτε όχι, κάθε βράδυ βγαίνουν στο αστρικό. Όλοι οι άνθρωποι βγαίνουν στο αστρικό αλλά φυσικά δεν πέθανε κανείς, ούτε έπαθε τίποτε.
Τους φυσιολογικούς αυτούς φόβους τους αυξάνουν πολλοί ψευτο-εσωτεριστές, που παριστάνοντας τους ειδήμονες, φοβίζουν τον κόσμο λέγοντας ότι το αστρικό είναι επικίνδυνο και χρειάζεσαι έναν Δάσκαλο για να σε προστατέψει. Αντίθετα μπορούμε να πούμε ότι κινδυνεύουμε όταν δεν βγαίνουμε συνειδητά στο αστρικό. Ο λόγος είναι ότι υπάρχει η δυνατότητα ακόμα και να μας σκοτώσει ένας δαίμονας υψηλής ιεραρχίας. Αυτό που μας συμβαίνει συνήθως είναι ότι παρασυρόμαστε στους κολάσιους κόσμους. Εκεί εκπαιδεύουν τα ελαττώματά μας για να κάνουν ακόμα «καλυτέρα» τις καθημερινές αταξίες τους.

Κάποιες φορές μπορεί να ξεκολλήσει ολόκληρο το αστρικό μας σώμα από το φυσικό, αλλά να μένουμε κολλημένοι πχ στο κεφάλι. Άλλες φορές προσπαθούμε να περάσουμε μέσα από τον τοίχο, αλλά αυτός είναι ελαστικός, υποχωρεί και μας εμποδίζει να φύγουμε. Κάποιοι αιωρούνται στο δωμάτιο μη μπορώντας να κινηθούν. Αυτό συμβαίνει γιατί ακόμα ο νους μας βάζει διανοητικά εμπόδια. Μεταφέρει τις καταστάσεις του υλικού κόσμου στον αστρικό κόσμο και μας δημιουργεί προβλήματα.
Ο καλύτερος όμως τρόπος για να υπάρξει έξοδος στο αστρικό είναι ένας και μοναδικός, αν και είναι ο δυσκολότερος.
Σε όλες τις μεθόδους που περιγράψαμε πριν είναι απαραίτητη η προσπάθεια για να επιτευχθεί η αστρική εμπειρία μερικών δευτερολέπτων. Μετά πρέπει να ξαναγίνει το ίδιο.
Όμως όταν δουλεύουμε πάνω στον θάνατο του Εγώ και απελευθερώνουμε την Ουσία μας τότε αυτή μετατρέπεται σε Συνείδηση.
Μία από τις βασικές ικανότητες της Συνείδησης είναι η συνεχής επαγρύπνηση.
Έτσι όταν κοιμόμαστε η Συνείδησή μας βγαίνει στον αστρικό κόσμο φυσιολογικά χωρίς ανάγκη ιδιαίτερων πρακτικών.
Το αφυπνισμένο άτομο επίσης μπορεί:
-Να κατανοεί τα συμβολικά όνειρα που βλέπει.
-Να ταξιδεύει σε οποιοδήποτε μέρος της γης ή ακόμα και σε άλλους πλανήτες.
-Να πηγαίνει στους Ναούς των Μυστηρίων και να ζητήσει από τους μεγάλους Δασκάλους να τον εκπαιδεύσουν.
-Να μελετήσει τα Ακασικά Αρχεία της Φύσης για να γνωρίσει όλα εκείνα που τον ενδιαφέρουν.
-Να αναλαμβάνει εργασίες που θα του αναθέσουν στον Γνωστικό Ναό, κερδίζοντας έτσι Αξίες, αφού εργάζεται για το καλό της ανθρωπότητας.
Όλα αυτά γίνονται αργά και οδυνηρά γιατί η Φύση δεν κάνει άλματα. Και το πρώτο σκαλοπάτι για αυτήν την θαυμάσια σκάλα εσωτερικής προόδου λέγεται συγκέντρωση. Χωρίς αυτήν δεν πρόκειται ποτέ ποτέ ποτέ να επιτύχει κανείς τίποτε στον εσωτερικό δρόμο.



ΕΡΩΤΗΣΗ: Τι είναι το ξεδίπλωμα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πραγματικά αγνοείτε τι είναι το ξεδίπλωμα; 
Καταλαβαίνω πολύ καλά, δεσποινίς, ότι η ερώτησή σας είναι ειλικρινής. Το ξεδίπλωμα, περιληπτικά, είναι απλό και εύκολο, είναι ένα φυσικό φαινόμενο όπως το φαγητό, το ποτό, κλπ., κλπ. Είναι σαφές ότι όταν το φυσικό σώμα κοιμάται, η ψυχή βγαίνει από αυτό και ταξιδεύει παντού, όταν επιστρέφει η ψυχή, όταν ξαναμπαίνει στο σώμα της θυμάται πολλές φορές τα μέρη που πήγε, τα άτομα με τα οποία μίλησε, κλπ. Και αυτά τα ονομάζουμε όνειρα, αυτό είναι πραγματικά το ξεδίπλωμα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Αυτό μπορεί να γίνει μόνο σε όνειρα ή και με την θέλησή μας επίσης;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Όπως και να έχει χρειάζεται ύπνος για να μπορέσουμε να ξεδιπλωθούμε ακόμα και αν είναι με την θέλησή μας.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Το ξεδίπλωμα δεν είναι επικίνδυνο;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Μου φαίνεται ότι το να είναι κανείς συνειδητός των ίδιων του των φυσικών φαινομένων ποτέ δεν θα μπορούσε να είναι επικίνδυνο, πρέπει να είναι κανείς συνειδητός των τροφών που τρώει, αυτού που πίνει, της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η υγεία του και της διαδικασίας του ξεδιπλώματος επίσης η οποία συμβαίνει σε όλα τα ζωντανά πλάσματα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Εξηγήστε μου την τεχνική για να μπορέσω να ξεδιπλωθώ. Θα ήθελα να πάω στο Παρίσι με την θέλησή μου.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εκείνα που κάνετε πάντα με αθέλητο, ασυνείδητο τρόπο, μάθετε να τα κάνετε με ηθελημένο και συνειδητό τρόπο. Ανέκαθεν ξεδιπλωνόσασταν, κατά τις στιγμές που μισοκοιμόμαστε όλες οι ψυχές βγαίνουν από το σώμα με ασυνείδητο, δυστυχώς, τρόπο. Κάντε ακριβώς το ίδιο, αλλά με ηθελημένο και συνειδητό επαναλαμβάνω, τρόπο. Όταν αισθάνεστε ότι είστε σε αυτήν την κατάσταση της χαλαρότητας που χαρακτηρίζει τον ύπνο, όταν αρχίζετε να μισοκοιμάστε, φανταστείτε ότι είστε σαν ένα λεπτό, αέρινο φάντασμα, σκεφτείτε ότι θα βγείτε από το σώμα σας. Καταλάβετε ότι εσείς δεν είστε το σώμα, καταλάβετε ότι είστε μια ψυχή, αισθανθείτε ότι είστε ψυχή και σηκωθείτε από το κρεβάτι σας απαλά, προσεκτικά, όπως σηκώνονται οι ψυχές. Αυτό που σας λέω μεταφράστε το σε συγκεκριμένα γεγονότα, δεν πρόκειται για σκέψεις, αλλά για πράξεις! Όταν σηκωθείτε, κάντε μετά ένα πηδηματάκι μέσα στο ίδιο σας το δωμάτιο με την σταθερή πρόθεση να αιωρηθείτε στο διάστημα, έτσι, είναι σαφές ότι αν αιωρηθείτε θα είναι γιατί είστε πια έξω από το φυσικό σας σώμα, τότε μπορείτε να βγείτε από το δωμάτιό σας και να αιωρείστε στο διάστημα, μπορείτε να πάτε στο Παρίσι, στο Λονδίνο ή σε όποιο μέρος θέλετε, όμως αν δεν αιωρηθείτε θα είναι γιατί θα έχετε σηκωθεί από το κρεβάτι σας, με το φυσικό σας σώμα, τότε ξαναμπείτε στο κρεβάτι σας και επαναλάβετε το πείραμα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Όταν επιπλέουμε, το φυσικό σώμα μένει στο κρεβάτι;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Θέλω να με καταλάβετε, είναι σαφές ότι αν επιπλέετε στο γύρω περιβάλλον αυτό συμβαίνει γιατί βρίσκεστε έξω από το φυσικό σώμα, σε αυτήν την συγκεκριμένη περίπτωση πρέπει να καταλάβετε ότι το σώμα σας έχει μείνει μέσα στο κρεβάτι και ότι εσείς βρίσκεστε έξω από σώμα και μακριά από το κρεβάτι.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Όταν αισθάνεται κανείς ότι επιπλέει πρέπει να σκεφτεί ότι ταξιδεύει προς ένα συγκεκριμένο μέρος;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Θέλω να καταλάβετε ότι δεν πρόκειται για σκέψη, παρά για δράση, που είναι άλλο πράγμα. Για παράδειγμα, εγώ σας βλέπω καθισμένη σε εκείνη την καρέκλα, όμως αν σκέπτεστε ότι θα σηκωθείτε από εκείνη την καρέκλα και θα βγείτε στον δρόμο και δεν δράτε, είναι σαφές ότι θα παραμείνετε εκεί, καθισμένη στην καρέκλα, αυτό που χρειάζεται είναι δράση: με καταλάβατε;

ΕΡΩΤΗΣΗ: Αυτό είναι που μου αρέσει στην Γνώση, ότι όλα όσα δεν καταλαβαίνω μου το εξηγούν ξεκάθαρα.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αυτό είναι σαφές, εμάς μας αρέσει η πιστότητα σε όλα, η ακρίβεια.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Μπορείτε να μου διηγηθείτε κάποια συγκεκριμένη περίπτωση ηθελημένου ξεδιπλώματος;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Με την μεγαλύτερη ευχαρίστηση, ξεχωριστή δεσποινίδα, θα σας διηγηθώ μια προσωπική περίπτωση. Θέλω να σας διηγηθώ το πρώτο μου ξεδίπλωμα, ήμουν πολύ νέος ακόμα όταν αποφάσισα να ξεδιπλωθώ ηθελημένα. Θυμάμαι ξεκάθαρα ότι τότε έβαλα πολύ προσοχή στην διαδικασία του ύπνου και όταν αισθάνθηκα πια μισοκοιμισμένος, σ’ εκείνην την κατάσταση της μετάβασης που υπάρχει μεταξύ αγρύπνιας και ύπνου, έδρασα έξυπνα.

Δεν άρχισα να σκέπτομαι ότι επρόκειτο να ξεδιπλωθώ, γιατί είναι φανερό ότι θα είχα μείνει να σκέπτομαι και δεν θα είχα πραγματοποιήσει το ποθούμενο πείραμα, επαναλαμβάνω: έδρασα, σηκώθηκα με μεγάλη απαλότητα από το κρεβάτι μου και κάνοντάς το προκλήθηκε ένας πολύ φυσικός χωρισμός μεταξύ της ψυχής και του σώματος, η ψυχή βρέθηκε έξω και το σώμα έμεινε να κοιμάται στο κρεβάτι.

Βγήκα από το σπίτι μου στον δρόμο με σαφή και αυθόρμητο τρόπο και μετά περπάτησα σε έναν απόμερο δρόμο. Σταμάτησα στην επόμενη γωνία του δρόμου και σκέφτηκα για λίγες στιγμές σχετικά με το μέρος που έπρεπε να πάω, αποφάσισα να πάω στην Ευρώπη.

Είναι προφανές ότι έπρεπε να ταξιδέψω πάνω από τα νερά του Ατλαντικού επιπλέοντας θαυμάσια στο φωτεινό διάστημα, αισθάνθηκα γεμάτος από μια ευτυχία ασύλληπτη για τα ανθρώπινα όντα και τελικά έφτασα στην πόλη του Παρισιού.

Περπατώντας ή καλύτερα θα λέγαμε επιπλέοντας σε αυτήν την φωτεινή ατμόσφαιρα, αισθάνθηκα ενστικτωδώς την ανάγκη να μπω σε ένα σπίτι.

Δεν μου ήταν δύσκολο να εισχωρήσω στο συγκεκριμένο σπίτι, το περίεργο της υπόθεσης ήταν η συνάντηση με έναν Μυημένο που είχα γνωρίσει σε αρχαίες επανενσαρκώσεις.

Κι αυτός επίσης βρισκόταν έξω από το σώμα του, μπόρεσα να διαπιστώσω βεβαίως ότι το σώμα του βρισκόταν κοιμισμένο μέσα στο κρεβάτι, μαζί του είδα μια γυναίκα και δυο παιδιά που επίσης κοιμούνταν, κατάλαβα ότι επρόκειτο για την σύζυγο και τα παιδιά του.

Χαιρέτισα με αγάπη τον φίλο μου και την ψυχή της συζύγου του, που βρισκόταν επίσης έξω από το σώμα της, δεν είναι περιττό να ειπωθεί ότι καθώς εκείνα τα παιδιά κοιμούνταν, οι ψυχές τους βρίσκονταν έξω.

Ήταν έτοιμες να τρομάξουν από την παρουσία μου εκείνες οι παιδικές ψυχές, κατάλαβα την ανάγκη να αποσυρθώ για να αποτρέψω την επιστροφή εκείνων των τρομαγμένων ψυχών στα αντίστοιχα σώματά τους, είναι αναντίρρητο ότι αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τα παιδιά θα έκλαιγαν στο κρεβάτι τους και το κλάμα θα είχε ξυπνήσει τον φίλο μου και την γυναίκα του, τότε θα είχε σταματήσει ο διάλογος, τόσο η ψυχή του φίλου μου όσο και της συζύγου μου θα ήταν αναγκασμένες να εισχωρήσουν στα αντίστοιχα σάρκινα και οστέινα σώματά τους.

Όλα αυτά τα κατάλαβα σε χιλιοστά του δευτερολέπτου και για να αποφύγω αυτό ακριβώς το πρόβλημα, πρότεινα στον φίλο μου να αφήσει το σπίτι και να βγει μαζί μου για μια βόλτα στους δρόμους του Παρισιού, μεγάλη ήταν η χαρά μου όταν δέχτηκε.

Πήγαμε μαζί στα περίχωρα εκείνης της μεγάλης πόλης και μέχρι που τον συμβούλεψα να επιστρέψει στον Δρόμο μπαίνοντας στο Μονοπάτι του Φωτός, τέλος του πρότεινα να επισκεφτούμε έναν θαυμάσιο Ναό που υπάρχει στην Γερμανία, ο φίλος μου απέρριψε εκείνη την πρόσκληση λέγοντάς μου ότι δεν μπορούσε να το κάνει αυτό γιατί έπρεπε να συγκεντρώσει την προσοχή του στα προβλήματα της πρακτικής ζωής, δεδομένου ότι είχε γυναίκα, παιδιά, κλπ., κλπ., αποχωρίστηκα εκείνον τον Μυημένο και αιωρήθηκα στην ατμόσφαιρα, πέρασα πάνω από κάτι μεγάλα τείχη και μετά έφυγα προς μια λεωφόρο, έναν φιδίσιο δρόμο γεμάτο στροφές, μέχρι που έφτασα σε έναν θαυμάσιο Ναό.

Μπροστά σε αυτό το Ιερό είδα πολλές ψυχές διαφόρων εθνικοτήτων, ανθρώπους που κατά την διάρκεια των ωρών του ύπνου δραπέτευαν από το πυκνό τους σώμα για να έρθουν μέχρι εδώ.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι, μαζεμένοι σε διάφορες ομάδες, συζητούσαν μεταξύ τους, μιλούσαν για το Σύμπαν, για τους νόμους, για τις μετενσαρκώσεις και για το Κάρμα, για τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου, κλπ.

Έψαξα ανάμεσα σε αυτές τις ομάδες να βρω κάποιον φίλο μου επιδέξιο στο ξεδίπλωμα, όμως δεν τον βρήκα.

Τότε πλησίασα μέχρι το κατώφλι του Ναού και είδα έναν εξαίσιο κήπο με μαγευτικά λουλούδια που ανέδιδαν ένα μεθυστικό άρωμα, στο βάθος ξεχώριζε η σιλουέτα ενός μεγαλοπρεπή Ναού που φωτιζόταν από την μεγαλοπρέπεια των άστρων, θέλησα να μπω, όμως ο φύλακας επενέβη λέγοντάς μου: «Αυτός είναι ένας Ναός της σοφίας, αποσυρθείτε, δεν είναι ώρα ακόμα».

Υπακούοντας τις διαταγές, αποσύρθηκα σε κάποια απόσταση χωρίς να απομακρυνθώ πολύ από το κατώφλι, τότε κοίταξα τον εαυτό μου, παρατήρησα τα πνευματικά χέρια και πόδια μου και μέχρι που μου επέτρεψα την πολυτέλεια να τα συγκρίνω με τα χέρια και πόδια εκείνου του σώματος από σάρκα και κόκαλα που εκεί, στην Λατινική Αμερική, στην ιερή γη των Αζτέκων, είχα αφήσει να κοιμάται μέσα στο κρεβάτι.

Είναι εμφανές ότι όλες αυτές οι συγκρίσεις είχαν σαν αποτέλεσμα να επιστρέψω στην στιγμή στο φυσικό μου, υλικό όχημα το οποίο ροχάλιζε κοιμισμένο βαθειά μέσα στο κρεβάτι, τότε ξύπνησα τρομαγμένος λέγοντας: «Βρισκόμουν στον Ναό της Σοφίας, τι χαρά, τι ευτυχία».

Ακόμα και σήμερα δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνο το τόσο λευκό, το τόσο άσπιλο φως που ακτινοβολούσε σε εκείνο το Ιερό. Βεβαίως, εκείνο το φως δεν έμοιαζε με καμιάς φυσικής λάμπας, έβγαινε από παντού και δεν έκανε σκιά κανενός είδους.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Μπορεί κανείς να ταξιδέψει σε οποιονδήποτε τόπο ακόμα και αν δεν τον ξέρει;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εγώ πήγα σε εκείνον τον Θεϊκό Ναό και ωστόσο, δεν τον γνώριζα, με πήγε θα λέγαμε μια «ανώτερη τηλεπαθητική αίσθηση», θα μπορούσα να σας πω ότι με οδήγησε το ίδιο μου το Πνεύμα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Όταν κάνετε το ηθελημένο ξεδίπλωμα μπορείτε να θυμηθείτε όταν ξυπνάτε που πήγατε;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Είναι σαφές ότι αν δεν θυμάται κανείς είναι γιατί δεν έχει ξεδιπλωθεί θεληματικά, γιατί εμένα μου φαίνεται αδύνατον ένας άνθρωπος που ξεδιπλώνεται θεληματικά, που βγαίνει από το σώμα σκόπιμα, συνειδητά να μην είναι ικανός να θυμηθεί ότι είδε έξω από το σώμα του. Για παράδειγμα, όταν φεύγετε από το σπίτι σας για το γραφείο και μετά επιστρέφετε από το γραφείο στο σπίτι σας, θυμάστε τι είδατε στο γραφείο; Την δουλειά που κάνατε, τις οδηγίες του αφεντικού σας;

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ναι, θυμάμαι όλα όσα έκανα στο γραφείο όταν επιστρέφω στο σπίτι.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αυτή λοιπόν είναι η ίδια περίπτωση, δεσποινίς, θυμηθείτε ότι το φυσικό σας σώμα είναι ένα σπίτι από σάρκα και κόκαλα, αν βγείτε με την θέλησή σας από αυτό το σπίτι θα δείτε πολλά πράγματα και αν επιστρέψετε με την θέλησή σας, είναι επίσης φανερό ότι θα θυμάστε όλα όσα είδατε και ακούσατε.

Α.Δ.Σαμαέλ Αούν Βεόρ (Πιο πέρα απ΄το Θάνατο)

ΚΟΛΑΣΗ (οι 9 Δαντικοί κύκλοι ή οι 9 υποδιαστάσεις)

Κάθε υποδιασταση έχει τους δικούς της νόμους και όσο κατεβαίνουμε και σφίγγει ο κλοιός οι νόμοι είναι περισσότεροι και πιο αβάστακτοι και μας κάνουν να υποφέρουμε περισσότερο. Φανταστείτε ότι ο φυσικός μας κόσμος (γι αυτούς που ζουν στη φύση) διέπεται από 48 νόμους.

Οι 9 υποδιαστασεις της κόλασης είναι οι εξής:

1η υποδιασταση, Σελήνη με 96 νόμους: Στον πρώτο κύκλο εισέρχονται αυτοί που αμελούν τον εαυτό τους και οι αβάπτιστοι.

2η Υποδιάσταση, Ερμής με 192 νόμους: Στο δεύτερο κύκλο εισέρχομαστε λόγω γοητείας. π.χ. Ποδόσφαιρο, σαπουνόπερες, Λαγνεία, μοιχεία κλπ.

3η Υποδιάσταση, Αφροδίτη με 288 νόμους: Στον 3ο κύκλο εισερχόμαστε λόγω κακής διαχείρησης στο σπίτι, αυτοί που κάνουν όργια, οι μέθυσοι, οι λαίμαργοι.

4η Υποδιάσταση, Ήλιος με 384 νόμους: Στον 4ο κύκλο εισερχόμαστε λόγω φιλαργυρίας, λόγω σπατάλης και λόγω κατάχρησης της ζωής.

5η Υποδιάσταση, Άρης με 480 νόμους: Στον 5ο κύκλο εισερχόμαστε λόγω μίσους, βίας και κάθε είδους θυμού.

6η Υποδιάσταση, Δίας με 586 νόμους: Στον 6ο κύκλο εισερχόμαστε λόγω υπερηφάνειας, αυτοαγάπης και ματαιοδοξίας.

7η Υποδιάσταση, Κρόνος με 672 νόμους: Στον 7ο κύκλο εισερχόμαστε απο φόβο, τρόμο, λόγω βίας ενάντια στη φύση και στο θεό.

8η Υποδιάσταση, Ουρανός με 768 νόμους: Στον 8ο κύκλο εισερχόμαστε λόγω πραγματων χωρίς δικαιοσύνη και λόγω διαφθοράς.

9η Υποδιάσταση, Ποσειδώνας με 864 νόμους: Στον 9ο κύκλο εισέρχονται οι προδότες και οι ολοκληρωτικά εκφυλισμένοι όπου και εκεί πραγματοποιείται η ολοκληρωτική διάλυση, ο θάνατος του θανάτου.

Κι όμως... οι "άνθρωποι" ζούμε καθημερινά σε αυτούς τους κύκλους. Πως γίνεται αυτό? 

Το εγώ για να τραφεί χρειαζεται μια συμβατή ενέργεια που είναι κατάλληλη και η οποία έχει ένα συγκεκριμένο αριθμό υδρογόνων, σύμφωνα με τον κύκλο που ανήκει. Αυτή η ενέργεια όμως που χρειάζεται το εγώ με αυτά τα βαριά υδρογόνα δεν υπάρχει στο φυσικό κόσμο που υπάρχουν οι 48 νόμοι. Αυτή η ενέργεια όμως, υπάρχει στις διάφορες υποδιαστάσεις. Τότε λοιπόν το εγώ για να την πάρει, μας κατεβάζει στις δικές μας υποδιαστάσεις μέσω της ταύτισης με κάποιο γεγονός.Εμείς κατεβαίνουμε στις δικές μας κολάσεις, ταυτισμένοι με αυτό το εγώ, και με αυτόν τον τρόπο αυτό μας πηγαίνει στο μέρος που κατοικεί. Τρεφεται με την ενέργειά μας και άπαξ και τραφεί, μας "αφήνει ελεύθερους", μας επιτρέπει να επιστρέψουμε στο φυσικό κόσμο και όταν επιστρέψουμε λέμε: "Τώρα μου πέρασε το πρόβλημα".

Παράδειγμα: Ας υποθέσουμε ότι το εγώ του θυμού χρειάζεται "να τραφεί". Όπως το εγώ του θυμού σχετίζεται με τον 5ο κύκλο της αβύσσου, η ενέργεια που χρειάζεται αποτελείται απο Υδρογόνα που σχετίζονται με τον κόσμο των 480 νόμων, υδρογόνα πολύ βαριά και αφού αυτά δεν υπάρχουν στον φυσικό κόσμο, η λύση για να τραφεί είναι να μας κατεβάσει στον κόσμο των 480 νόμων. Αυτή η κάθοδος πραγματοποιείται μ έναν ψυχολογικό τρόπο, όταν ταυτιζόμαστε με κάποιο γεγονός της ζωής και επιτρέπουμε στο εγώ να πάρει τον έλεγχο. Όταν βρεθούμε "κάτω" το εγω τρέφεται με όλη αυτή την ενέργεια , μας ρουφάει κυριολεκτικά και όταν χορτάσει μας αφήνει και το άτομο αναφωνεί: Τώρα μου πέρασε ο θυμός.

Η κάθοδος στην άβυσσο, στις δικές μας προσωπικές αβύσσους συμβαίνει κάθε φορα που ταυτιζόμαστε με ένα εγώ. Γινόμαστε στην ουσία ενεργειακή τροφή των εγώ, μας ρουφάνε και όταν μας αφήνουν είμαστε "ράκος".

Αναλογιστείτε τη ζωή μας: Ξυπνάμε το πρωί με άγχος για τη δουλειά, πως θα πάει, τι θα κάνουμε σήμερα κλπ.... άγχος=φόβος=672 νόμοι. Πάμε στη δουλειά... εκνευριζόμαστε με τον πελάτη ή το αφεντικό κλπ.... θυμός=480 νόμοι. Γυρίζουμε το μεσημέρι στο σπίτι, πεινασμένοι και κατακουρασμένοι πέφτουμε με λαιμαργία στο φαγητό μας ,288 νόμοι. Ανοίγουμε την τηλεόραση, βλέπουμε ειδήσεις, εκλογές, τρομοκρατία κλπ, φόβος=672 νόμοι. Όλη τη μέρα η ψυχή μας ανεβοκατεβαίνει στις κολάσιμες υποδιαστάσεις και εμείς υποφέρουμε και το οξύμωρο είναι ότι δεν ξέρουμε γιατί υποφέρουμε.

Γι αυτό η αποταυτιση και ο θάνατος των εγώ είναι μονόδρομος για την ελευθερία, από έλεος για τον ίδιο μας τον εαυτό και την ψυχή μας!

-Χριστουγεννιάτικα Μηνύματα 1973-1974: Ναι, υπάρχει κόλαση, Ναι, υπάρχει Διάβολος, και Ναι υπάρχει Κάρμα. (Α.Δ.Σαμαέλ)

-Ο Ψυχολογικός Θάνατος. (Α.Δ. Μichael)

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

ΘΑΝΑΤΟΣ

Αγαπημένοι μαθητές: Θα μιλήσω σε σας για το πρόβλημα του θανάτου. Ο θάνατος είναι η κορώνα μας. Μετά από το θάνατο, η ψυχή μπαίνει στο αστρικό φως. Όταν η ώρα του θανάτου έρχεται, ο Άγγελος του Θανάτου πλησιάζει το νεκροκρέβατο. Υπάρχει μια χορωδία των Αγγέλων του Θανάτου. Αυτή η χορωδία διευθύνεται από τον πλανήτη Κρόνο. Κάθε Άγγελος του Θανάτου έχει ένα βιβλίο. Σε αυτό το βιβλίο υπάρχουν τα ονόματα όλων των ψυχών που πρέπει να αναχωρήσουν από τη σάρκα. Κανένας δεν πεθαίνει την προηγούμενη μέρα. Ο Άγγελος του Θανάτου αφαιρεί μόνο την ψυχή από το σώμα. Η ψυχή συνδέεται στο σώμα με ένα λεπτό, θεϊκό σκοινί αργυρού χρώματος. Ο Άγγελος του Θανάτου σπάζει το σκοινί έτσι ώστε η ψυχή δεν μπορεί να ξαναγυρίσει στο σώμα. Μετά από το θάνατο, οι ψυχές βλέπουν τον ήλιο ακριβώς όπως συνήθιζαν, τα σύννεφα, τα αστέρια όπως πάντα, όλα ακριβώς όπως πριν. Για μια στιγμή, οι ψυχές των νεκρών δεν πιστεύουν ότι έχουν πεθάνει. Αυτές οι ψυχές βλέπουν όλα τα πράγματα του κόσμου ακριβώς όπως έκαναν πριν, επομένως δεν θεωρούν ότι έχουν πεθάνει.

Οι ψυχές των νεκρών ζουν στο αστρικό φως. Το αστρικό φως είναι το φως όλης της μαγείας και των μαγικών λόγων. Το αστρικό φως συσχετίζεται με όλο τον αέρα, το τρώμε, το αναπνέουμε, αλλά μπορούμε να τον δούμε μόνο με τα μάτια της ψυχής. Οι ψυχές βλέπουν τον εαυτό τους να φοράει τα ίδια ενδύματα που φορούσαν στη ζωή. Σιγά-σιγά, η συνείδηση εκείνων των ψυχών ξυπνά και αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι δεν είναι ανήκουν πλέον σε αυτόν τον υλικό κόσμο της σάρκας και των κοκάλων.

ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΑΡΚΩΜΕΝΗΣ ΨΥΧΗΣ

Οι ψυχές των νεκρών πρέπει να διασχίσουν τις σφαίρες της Σελήνης, του Ερμή, της Αφροδίτης, του Ήλιου, του Άρη, του Δία και του Κρόνου. Καθένας αυτών των πλανητών είναι τυλιγμένος σε μια αστρική ατμόσφαιρα.

Οι αστρικές ατμόσφαιρες διαπερνούν και ξαναδιαπερνούν η μια την άλλη χωρίς να συγχέονται. Όλες αυτές οι ατμόσφαιρες συσχετίζονται με τον αέρα που αναπνέουμε.

ΣΕΛΗΝΗ: Όταν η ψυχή μπαίνει στην σεληνιακή σφαίρα, αισθάνεται έντονη έλξη προς τη θέση όπου θάφτηκε το σώμα, και θέλει να ενεργήσει ακριβώς σαν είχε τη σάρκα και τα κόκαλα. Αυτές οι ψυχές κάθονται να γευματίσουν στα σπίτια τους και να αισθάνονται τις ίδιες φυσικές ανάγκες με πριν.

ΕΡΜΗΣ: Όταν η ψυχή μπαίνει στην ατμόσφαιρα του Ερμή, βλέπει ότι η ατμόσφαιρα γίνεται σαφέστερη για αυτήν και όλα τα πράγματα εμφανίζονται ακόμη περισσότερο όμορφα από πριν. Εκείνες οι ψυχές που στη ζωή δεν ήταν ποτέ ικανές να προσαρμοστούν σε όλες τις περιστάσεις της ύπαρξης υποφέρουν τότε ανείπωτα. Αυτές οι ψυχές γεμάτες υπερηφάνεια και αλαζονεία υποφέρουν επειδή θέλουν καθένας να τις σέβεται όπως στο παρελθόν, για το χρήμα και την καταγωγή τους.

Αλλά στην σφαίρα του ΕΡΜΗ, οι ψυχές είναι σεβαστές μόνο για την αγιοσύνη και την φρόνησή τους. Οι ψυχές που στη ζωή ήταν ταπεινές, ευσεβείς, και φιλάνθρωπες αισθάνονται ευτυχείς στην σφαίρα του ΕΡΜΗ.

ΑΦΡΟΔΙΤΗ: Αργότερα, η ψυχή μπαίνει στην σφαίρα της Αφροδίτης. Σε αυτήν την σφαίρα, οι ψυχές γίνονται πάλι σαν παιδιά, και χαίρονται τα πράγματα όπως κάνουν τα παιδιά, παίζοντας στο στήθος της φύσης. Στον τομέα της Αφροδίτης, γινόμαστε πάλι βαθιά θρησκευτικοί και καταλαβαίνουμε ότι όλες οι θρησκείες του κόσμου είναι μαργαριτάρια περασμένα στο χρυσό νήμα της θεότητας. Στον τομέα της Αφροδίτης γινόμαστε πάλι μυστικιστές και βρίσκουμε την απόλαυση στα δάση και τα βουνά της φύσης. Είμαστε ευτυχείς. Εκείνες οι ψυχές που δεν είχαν ποτέ οποιοδήποτε είδος θρησκείας, οι υλιστικές ψυχές, αισθάνονται από τη θέση εκεί, όπως τα κοτόπουλα σε άγνωστη αυλή. Υποφέρουν απερίγραπτα. Εκείνοι που ήταν ξέφρενοι και φανατικοί για τα θρησκευτικά θέματα αισθάνονται απέραντη τύψη για τις κακές πράξεις τους επειδή καταλαβαίνουν τη ζημιά που έκαναν σε άλλες. Υποφέρουν απερίγραπτα.

Κάποια στιγμή αργότερα η ψυχή μπαίνει στην Ηλιακή ατμόσφαιρα.

Ο ΗΛΙΟΣ: Σε αυτήν την ατμόσφαιρα, καταλαβαίνουμε την ενότητα των ζωών. Καταλαβαίνουμε ότι η ζωή που πάλλεται μέσα στην καρδιά είναι η ίδια ζωή που πάλλεται μέσα στην ίδια την καρδιά κάθε κόσμου παντού στο διάστημα. Στην σφαίρα του ήλιου καταλαβαίνουμε τι είναι η Παγκόσμια Αδελφότητα και αισθανόμαστε ότι είμαστε μία μεγάλη ανθρώπινη οικογένεια. Εκείνες οι ψυχές που ήταν εγωιστικές αισθάνονται βαθιά τύψη εδώ στην ηλιακή σφαίρα, και μεγάλο ηθικό βάσανο. Εκείνες οι ψυχές υποφέρουν από τύψεις για τις κακές πράξεις τους. Στην ηλιακή σφαίρα, βλέπουμε έναν αδελφό σε κάθε πρόσωπο.

Ο ΑΡΗΣ: Αργότερα, η ψυχή μπαίνει στην Αριανή σφαίρα. Σε αυτήν την σφαίρα, αισθανόμαστε την επιθυμία να χωριστούμε για πάντα από τα πράγματα του υλικού κόσμου. Στη σφαίρα αυτή ζούμε μια ζωή μυστικής επαφής, και αισθανόμαστε την ισχυρή επιρροή του Φραγκίσκου της Ασίζης, του Βούδα. Εδώ θεωρούμε ότι η ζωή κάθε λουλουδιού είναι η ζωή μας. Κατόπιν επιθυμούμε να αποσυρθούμε με από τον υλικό κόσμο για πάντα.

Ο ΔΙΑΣ: Αργότερα, η ψυχή μπαίνει στη σφαίρα Δία. Σε αυτήν την σφαίρα, καταλαβαίνουμε ότι η θρησκεία που είχαμε στη γη ήταν μόνο ένα σχολείο από το οποίο έπρεπε να περάσουμε. Εδώ αφήνουμε εκείνη την γήινη θρησκεία, και έπειτα μπαίνουμε στην κοσμική συνείδηση.

Ο ΚΡΟΝΟΣ: Σε αυτήν την ζωή η ψυχή βυθίζεται πολύ αργότερα στον τομέα του Κρόνου και επιπλέει έπειτα απαλά μεταξύ όλων των αστεριών στο διάστημα. Επισκέπτεται τους απόμακρους κόσμους και καταδύεται σε ένα άπειρο γεμάτο μη περιγράψιμη μουσική, από ευχάριστες ορχήστρες οι οποίες αντηχούν μέσα στην απέραντη μουσική σύνθεση της αιωνιότητας, όπου βασιλεύει μόνο η αληθινή ευτυχία του απεριόριστου διαστήματος.

ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΚΑΙ ΚΑΡΜΑ

Η ψυχή μέσα στο στήθος του άπειρου βλέπει χιλιάδες απερίγραπτα όντα ή αγγέλους, αρχάγγελους, θρόνους, αρετές, δυνάμεις, κλπ, και έπειτα καταλαβαίνει ότι εκείνα τα θεία όντα ήταν άνθρωποι που τελειοποιήθηκαν και που υπέφεραν πολύ στο σχολείο της ζωής. Η ψυχή καταλαβαίνει ότι η ζωή είναι ένα σχολείο, και επιθυμεί να επιστρέψει σε εκείνο το σχολείο για να τελειοποιηθεί. Όταν η ψυχή επιθυμεί να επιστρέψει στο σχολείο της ζωής για να τελειοποιηθεί, όταν θέλει η ψυχή να επιστρέψει στον κόσμο, οι άγγελοι του πεπρωμένου παίρνουν εκείνη την ψυχή μακριά σε ένα νέο σπίτι. Οι άγγελοι του πεπρωμένου ενώνουν την ψυχή ή, πρέπει να πούμε, συνδέουν την ψυχή με το σπερματοζωάριο του σπέρματος του πατέρα. Αυτό το σπερματοζωάριο που επιλέγεται από την ψυχή που πρόκειται να γεννηθεί, γονιμοποιεί τη μήτρα. Η ψυχή παραμένει μέσα στον μήτρα για εννέα μήνες, διαμορφώνοντας το νέο φυσικό σώμα του. Η ψυχή δεν είναι φυλακισμένη, έτσι, μπορεί να αφήνει ή να μένει στη μήτρα και το σώμα του. Μετά από εννέα μήνες, η ψυχή γεννιέται με το σώμα ενός νέου παιδιού. Εάν στην προηγούμενη μετενσάρκωση κάναμε πολύ κακό, στην ακόλουθη είναι η σειρά μας για να υποστούμε τις συνέπειες, και γεννιόμαστε με πολύ κακή τύχη. Οι επιχειρήσεις μας αποτυγχάνουν, η δυστυχία μας ακολουθεί, και υποφέρουμε πάρα πολύ. Εάν προηγουμένως είχαμε πάρει την σύζυγο κάποιου άλλου, τώρα θα πάρουν την δική μας Εάν ήμαστε κακοί γονείς, εάν δεν ξέραμε πώς να περιποιηθούμε τα παιδιά μας καλά, τώρα είναι η σειρά μας για να γεννηθούμε σε μια θέση πικρότερη από τη χολή. Οι γονείς μας θα μας κάνουν να υποφέρουμε με τον ίδιο τρόπο που κάναμε τα παιδιά μας να υποφέρουν στην προηγούμενη μετενσάρκωση. Όποιος σπέρνει κεραυνούς δεν έχει καμία επιλογή παρά να συγκεντρώσει θύελλες. Αφήστε αυτόν που σπέρνει καλαμπόκι να τρώει το καλαμπόκι του. Κάθε πρόσωπο συγκεντρώνει ότι σπέρνει. Εάν ο Θεός στέλνει μια ψυχή που δεν έχει κάνει κανένα καλό να γεννηθεί στα άνετα περίχωρα και τις ψυχές που δεν έχουν κάνει κανένα κακό να γεννηθούν στη δυστυχία, πού θα ήταν η δικαιοσύνη του Θεού; Μια μεγαλοφυΐα γίνεται μεγαλοφυΐα επειδή σε εκατομμύρια ζωές έχει αγωνιστεί να επιτύχει την τελειότητα. Είμαστε το αποτέλεσμα των προηγούμενων μετενσαρκώσεών μας. Με το μέτρο με το οποίο μετράτε, θα μετρηθείτε. Υπάρχουν 42 Κύριοι του Κάρμα. Το Κάρμα είναι ο Νόμος της Ανταπόδοσης. Σε κάθε επανενσάρκωση γινόμαστε όλο και περισσότερο τέλειοι. Έχουμε έρθει εκατομμύρια φορές σε αυτόν τον κόσμο, και είναι η μοίρα μας να συνεχίσουμε έως ότου γινόμαστε τέλειοι.

ΚΑΡΜΑ

Στους εσωτερικούς κόσμους υπάρχει ένας ναός όπου οι 42 δικαστές του Κάρμα δικάζουν. Είναι τα 42 τσακάλια. Ονομάζονται έτσι επειδή καλύπτουν τα κεφάλια τους με ένα είδος θρησκευτικής μάσκας που διαμορφώνεται όπως το κεφάλι ενός λυκόσκυλου ή τσακαλιού. Αυτό οι 42 κύριοι είναι οι κύριοι του Νόμου της Αποζημίωσης: ο νόμος του Κάρμα. Όσα κακά κάνουμε σε άλλους στις προηγούμενες μετενσαρκώσεις, πρέπει να τα πληρώσουμε στην ακόλουθη ενσάρκωση.

Κάποιος πληρώνει Κάρμα όχι μόνο για το κακό που κάνει, αλλά και για το καλό που αποτυγχάνει να κάνει όταν είναι ικανός να το κάνει. Εκείνος που έχει τα μέσα με τα οποία θα πληρώσει, πληρώνει και τελειώνει καλά τις συναλλαγές του. Εκείνος που δεν έχει τα μέσα να πληρώσει, πρέπει αναμφισβήτητα να πληρώσει με πολύ πόνο.

Οι Κύριοι του Κάρμα λένε: Κάνετε τις καλές πράξεις ώστε να πληρωθούν τα χρέη σας. ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΖΥΓΑΡΙΑ. Εάν ο δίσκος που περιέχει τις κακές πράξεις ζυγίζει περισσότερο, μπορούμε να βάλουμε καλές πράξεις στο άλλο πιάτο. Το ρητό λέει: Αυξήστε το βάρος του πιάτου που περιέχει τις καλές πράξεις για να ευνοηθείτε. Έτσι μπορούμε να ακυρώσουμε τα παλαιά χρέη και να αποφύγουμε τη θλίψη. Όταν ένας κατώτερος νόμος ξεπερνιέται από έναν ανώτερο νόμο, ο ανώτερος νόμος σβήνει τον κατώτερο νόμο.

Ο ΕΣΩΤΕΡΟΣ

Ο μαθητής Παύλος είπε: Θυμηθείτε ότι το σώμα σας είναι ο ναός του ζωντανού Θεού, και ότι Εγώ το Πιο Υψηλό ζει μέσα σας. Το Πιο Υψηλό είναι το Θείο Πνεύμα μας, είναι ο Εσώτερος .

Κατά συνέπεια ο Εσώτερος είναι το πιο θείο πράγμα που έχουμε μέσα σε μας. Είναι ο Θεός μεταξύ μας. Ο Εσώτερος είναι όμορφος, θαυμάσιος, καθαρός.

Ο Εσώτερος έχει δύο πράγματα: την ψυχή και το σώμα. Η ψυχή είναι σε επαφή με το συμπαθητικό νευρικό σύστημα. Ο Εσώτερος είναι σε επαφή με το εγκεφαλονωτιαίο σύστημα δηλαδή με την εγκεφαλονωτιαία στήλη.

Η ψυχή υποφέρει, ευχαριστιέται, δουλεύει, αποκτά εμπειρία, κάνει λάθη, είναι ατελής.

Η ψυχή είναι αμαρτωλή. Η ψυχή αφήνεται να άγεται από τα πάθη, και υποφέρει για αυτό.

Κατά συνέπεια, εάν η ψυχή επιθυμεί να γίνει ένας άγγελος πάλι, δεν έχει άλλη επιλογή αλλά παρά να βάλει τέλος στις ατέλειές της, για να γίνει καθαρή πάλι, να αυτοκαθαριστεί, να εξαγνιστεί για να επιτύχει την ενότητα με τον Εσώτερο.

Όταν η ψυχή συγχωνευτεί με τον Εσώτερο, δηλαδή ανακατευθεί με τον Εσώτερο , όταν γίνεται πάλι ένα με Αυτόν, γίνεται άγγελος. Ο Εσώτερος είναι μια φλόγα. Η ψυχή είναι μια άλλη φλόγα.

Όταν οι δύο φλόγες ενωθούν, διαμορφώνουν μια ενιαία φλόγα. Αυτή η φλόγα είναι ένας άγγελος. Και έτσι, οι άγγελοι είναι τέλειοι άνθρωποι, μετανιωμένες ψυχές, άνθρωποι που μετανόησαν για τις αμαρτίες τους, τις κακές πράξεις, τις πορνείες τους, τις πράξεις μοιχείας τους, τις ανθρωποκτονίες τους κλπ.

Ο Θεός είναι ο Εσώτερος που είναι μέσα σε μας, το καθολικό πνεύμα της ζωής. Είναι η θεία φωτιά που βρίσκεται στο βράχο, στα ύδατα, στον αέρα, όπουδήποτε στο διάστημα. Όλο το άπειρο ζωντανεύει από τη θεία φωτιά. Ο Θεός είναι μια θάλασσα φωτιάς. Η φωτιά που καίει είναι παντού. Η φωτιά είναι Θεός. Η φωτιά είναι η Πεντηκοστή. Είναι ο Θεός. Η φωτιά που ο Μωυσής είδε στο θάμνο του Horeb είναι Θεός. Ο Εσώτερος που έχουμε στο εσωτερικό μας είναι μια φλόγα της θείας φωτιάς: είναι ο Θεός μέσα σε μας. Ο Εσώτερος είναι ένα θείο πρόσωπο. Είναι το θεϊκό πρόσωπο που βρίσκεται μέσα μας. Όταν η ψυχή ανακατευτεί με τον Εσώτερο, γίνεται Αυτός. Κατόπιν γινόμαστε άγγελοι. Οι άγγελοι είναι στη φύση, είναι στους ποταμούς, στη θάλασσα, στα σύννεφα, στα ηφαίστεια, παντού.

Αποσπάσματα απ το βιβλίο του Α.Δ. Σαμαελ Αούν Βεόρ (Τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου)