Η ΠΕΝΤΑΛΦΑ, Ή ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΠΕΝΤΑΓΡΑΜΜΑ

διάλεξη του Σαμαέλ Αούν Βεόρ

Εάν αναλύουμε σε βάθος την Πεντάλφα, μπορούμε να δούμε στην ανώτερη γωνία ένα ΤΕΣΣΕΡΑ. Αυτό είναι το σύμβολο του Θεϊκού Πνεύματος όλων των δημιουργη­μάτων που έρχονται στον κόσμο, το σύμβολο του Αιώ­νιου Ζώντος Θεού.

Κάτω από αυτό το ΤΕΣΣΕΡΑ, θα δείτε κάποια μάτια, πάντοτε ανοικτά. Είναι ακριβώς τα μάτια της Θεότητας, του Θεού. Μπρος από αυτό το σύμβολο του Δία με τα μάτια του Πνεύματος πάντοτε ανοικτά, τρέμουν οι στρατιές των Αγγέλων και των Δαιμόνων. Τέτοιο σύμβολο κάνει να τρέπονται σε φυγή (τρομοκρα­τημένοι) οι σκοτεινοί.

Ανοίγεται η Πεντάλφα με τους βραχίονες της σε σχήμα εξαίσιο, όπως όταν ένας άνθρωπος στέκεται όρθιος με τα πόδια και τα χέρια του ανοικτά. Αλλά εάν εξετάσουμε επιμελώς αυτά τα ανοικτά χέρια της Πεντάλφα, θα δούμε σ' αυτά το σημείο του Άρη, του πλανήτη του πολέμου και ήδη ξέρουμε ότι ο ΑΡΙΑΝΟΣ ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ είναι τρομερός. Στις σφαίρες του Άρη, όχι τις ανώτερες αλλά τις κατώτερες, συναντάμε φοβερούς Μαύρους Μάγους που τρέμουν μπροστά απ' αυτό το τρομερό σημείο της Πεντάλφα.

Προφανώς, τέτοιο Αριανό σημείο τοποθετημένο στους βραχίονες του Αστεριού των πέντε αιχμών (που είναι ο άνθρωπος), μας δίνει δύναμη. Όχι τη φυσική δύναμη που είναι μια δύναμη κατωτέρου τύπου' όχι, μας δίνει τη δύναμη του Πνεύματος, για να νικήσουμε τους κακούς.

Οι δύο κατώτερες γωνίες ανοικτές, που είναι τα δύο πόδια του καθενός από εμάς (όταν στεκόμαστε μ' αυτά ανοιγμένα), φέρουν την υπογραφή του Κρόνου και ήδη ξέρουμε αυτό που είναι η αρνητική άποψη της Σφαίρας του Κρόνου, αυτό που είναι η τρομερή Μαύρη Μαγεία. Προφανώς, οι σκοτεινοί το καταλαβαί­νουν, εάν είναι τοποθετημένο αυτό το σύμβολο στα πόδια (προς τα κάτω). Εάν ψηλά έχουμε το Δία, με τα μάτια του Πνεύματος πάντα ανοικτά, είναι προφα­νές ότι οι σκοτεινοί βλέποντας αυτό, τρομοκρατού­νται, δεν μπορούν να αντισταθούν, αποσύρονται...

Στη δεξιά πλευρά, με τοποθετημένη την εικόνα πρόσωπο με πρόσωπο, βλέπουμε τη Σελήνη και στα αριστερά βλέπουμε τον Ήλιο. Αλλά εάν βάλουμε την εικόνα όχι μπροστά μας αλλά στο πλάι μας, είναι βέβαιο ότι στα δεξιά θα είναι ο Ήλιος, έτσι δεν είναι; και στα αριστερά η Σελήνη.

Ο Ήλιος αναπαριστάνεται με έναν κύκλο με μία τελεία στο κέντρο. Αυτός ο ακτινοβόλος Ήλιος του Πνεύματος μας φωτίζει το δρόμο.

Στα αριστερά βρίσκεται η Σελήνη. Ο Ήλιος αντιπροσωπεύει τις ηλιακές δυνάμεις, τις θετικές δυνάμεις, τις αρσενικές. Η Σελήνη αντιπροσωπεύει τις αρνητικές δυνάμεις, τις θηλυκές.

Στο κέντρο παρουσιάζεται το "ΚΗΡΥΚΕΙΟ ΤΟΥ ΕΡΜΗ", κάτω από το σημείο (ακριβώς) του Ερμή. Αυτό το "Κηρύκειο του Ερμή" είναι πολύ σημαντικό και από πάνω πηγαίνει το σημείο του πλανήτη Ερμή.

Είναι προφανές πως ο Ερμής είναι ο "Αγγελιο­φόρος των Θεών", είναι ο πλανήτης που βρίσκεται πιο κοντά στον Ήλιο, είναι ο "Υπουργός του Ήλιου". Χωρίς τον Ερμή δεν θα ήταν δυνατόν να φτάσουμε στην Εσώτερη Αυτοπραγμάτωση του Είναι.

Κάτω από τον Ερμή, ακριβώς, παρουσιάζεται το "Κηρύκειο" με τα φτερά του πνεύματος πάντοτε ανοιγμένα. Τέτοιο "Κηρύκειο" βρίσκεται στη Σπονδυ­λική Στήλη του ανθρώπου, μέσα στο Μυελό των σπονδύ­λων μας. Από αυτόν, από τα συμπαθητικά κορδόνια, γνωστά στην Ανατολή σαν "Ιδά" και "Πιγκαλά" ένα ζευγάρι κορδονιών τυλίγονται με τον τρόπο που το βλέπετε στο "Κηρύκειο του Ερμή". Απ' αυτό, από τα νευρικά κορδόνια, ανεβαίνει η δημιουργική ενέργεια μέχρι τον εγκέφαλο.

Τώρα θα επεκταθούμε, μετά από αυτήν την επιφα­νειακή εξήγηση, ακόμη περισσότερο...

Καλώς. Ορίστε λοιπόν σ' αυτή την Πεντάλφα, η Ράβδος των Πατριαρχών, το Ραβδί του Ααρών, το Καλάμι από Μπαμπού (των επτά κόμπων), το Σκήπτρο των Βασιλέων, η Ράβδος του Ιωσήφ (ανθισμένη), που είναι η Σπονδυλική Στήλη.

Προφανώς, από το κανάλι του μυελού της σπον­δυλικής στήλης είναι από όπου πρέπει ν' ανέβει η Ιερή Φωτιά μέχρι τον εγκέφαλο, για να περάσει από εκεί στον Ναό-Καρδιά.

Επίσης παρουσιάζεται στην Πεντάλφα το ΦΛΟΓΕΡΟ ΣΠΑΘΙ που δεν είναι άλλο από την Ιερή Φωτιά σε κάθε έναν από εμάς. Χωρίς το φλεγόμενο Σπαθί, δε θα γίνουμε αληθινά μαθητές. Όταν ένας Άγγελος χάνει το σπαθί του, αυτός ο Άγγελος έχει πέσει και επομέ­νως κατά-γκρεμίζεται προς τις ατομικές κολάσεις.

Παρουσιάζεται επίσης, στην Πεντάλφα, στο ανώτερο μέρος, το ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΟ, το Μπαστούνι και το Σπαθί. Αυτό το Δισκοπότηρο, αναμφίβολα αναπαρι­στά το ΓΙΟΝΙ (δηλαδή, τη ΜΗΤΡΑ), επίσης το Μπαστούνι αναπαριστά το ΦΑΛΛΟ, την αρσενική αρχή και το Σπα­θί την Ιερή Φωτιά.

Αναμφίβολα, πρέπει να μάθουμε να χειριζόμαστε το Μπαστούνι και το Σπαθί και πρέπει επίσης να εργαζόμαστε με το "Δοχείο του Ερμή", εάν θέλουμε να πραγματοποιήσουμε το Μεγάλο Έργο.

Η λέξη "ΤΕΤΡΑΓΡΑΜΜΑΤΟΝ" είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. "ΤΕΤΡΑ" είναι η τριάδα μέσα στη μονά­δα της ζωής. "ΤΕΤΡΑΓΡΑΜΜΑΤΟΝ" είναι επακριβώς το τέσσερα, λοιπόν. Γιατί ο Πατήρ είναι ο αριθμός ένα, ο Υιός είναι το δύο, το Άγιο Πνεύμα είναι το τρία. Αλλά αυτοί οι τρεις απορρέουν από το ΑΙΝ ΣΟΦ, δηλα­δή, από το ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΑΣΤΕΡΙ "που πάντοτε μας χαμο­γελούσε" και οι τρεις απορρέοντας από το ΑΙΝ ΣΟΦ, σχηματίζουν το τέσσερα: το ΤΕΤΡΑΓΡΑΜΜΑΤΟΝ. Αυτή η λέξη, ΤΕΤΡΑΓΡΑΜΜΑΤΟΝ είναι μαντρική.

ΠΩΣ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΦΩΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Αναμφισβήτητα, το λάθος πολλών συγχρόνων ψευδο-εσωτεριστών και ψευδο-αποκρυφιστών έχει την ρίζα του στην αυτο-αγάπη. Αγαπούν πολύ τον εαυτό τους, επιθυμούν την εξέλιξη της μιζέριας που κουβαλούν μέσα τους, επιθυμούν να συνεχίσουν, ποθούν την τελειότητα αυτού που με κανένα τρόπο δεν αξίζει τελειότητα ούτε συνέχιση.
Αυτοί οι άνθρωποι με υποκειμενικό ψυχισμό νομίζουν τον εαυτό τους πλούσιο, ισχυρό και φωτισμένο, και εποφθαλμιούν επιπλέον, μια υπέροχη θέση στο «πιο πέρα». Όμως στην πραγματικότητα δεν ξέρουν τίποτα γύρω από τον εαυτό τους, αγνοούν δυστυχώς την αδυναμία τους, την μηδαμινότητά τους, την ξεδιαντροπιά τους, την δυστυχία τους και την ψυχολογική γύμνια τους.
Οι μαθητές της Ψυχολογίας της Νέας Εποχής δεν ποθούμε να γίνουμε ούτε καλύτεροι ούτε χειρότεροι, θέλουμε μόνο να πεθάνουμε στον εαυτό μας εδώ και τώρα.
Όταν καθορίζουμε το δόγμα της εξέλιξης σαν βάση των καλύτερων προσδοκιών μας, ξεκινούμε από μια λανθασμένη βάση.
Γιατί θα έπρεπε να παλέψουμε για την εξέλιξη και πρόοδο της ίδιας της δυστυχίας μας;
Είναι καλύτερος ο θάνατος… «Εάν ο σπόρος δεν πεθάνει το φυτό δεν γεννιέται».
Όταν ο θάνατος είναι απόλυτος, τότε και αυτό επίσης που θα γεννηθεί θα είναι απόλυτο.
Ο ολοκληρωτικός εκμηδενισμός του εαυτού μου, η διάλυση του πιο αγαπημένου πράγματος που κουβαλάμε μέσα μας, η τελειωτική καταστροφή των καλύτερων επιθυμιών μας, σκέψεων, συναισθημάτων, παθών, μνησικακιών, πόνων, συγκινήσεων, πόθων, μίσους, αγάπης, φθόνων, εκδικήσεων, θυμών, τρυφεροτήτων, προσκολλήσεων, στοργών, λαγνειών κλπ, κλπ, κλπ, είναι κάτι επείγον, αμετάθετο, μη αναβλητέο, για να γεννηθεί η φλόγα του Είναι: αυτό που δεν είναι του χρόνου, αυτό που είναι πάντα καινούριο.
Ο φόβος για τον θάνατο είναι ένα κώλυμα, ένα εμπόδιο, ένας περιορισμός για την επίτευξη της ριζικής αλλαγής.
Πρέπει να επιστρέψουμε στο αρχικό σημείο εκκίνησης, πρέπει να επιστρέψουμε στα πρωταρχικά σκοτάδια του «μη-είναι» και του χάους, για να γεννηθεί το φως και να αναβλύσει στο εσωτερικό μας μία νέα δημιουργία.
Σαμαέλ Αούν Βεόρ.

ΠΩΣ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΦΩΣ ΜΕΣΑ ΜΑΣ
Ο Θεός είπε στην Γένεση: «Γενηθήτω Φως και εγεννήθη Φως».
Αυτό δεν είναι κάτι που αντιστοιχεί σε ένα πολύ μακρινό παρελθόν∙ όχι∙ αυτή η τρομερή αρχή, που δονούνταν στην πρωταρχική στιγμή, δεν αλλάζει χρονικά, είναι τόσο αιώνια όπως όλη η αιωνιότητα. Πρέπει να το πάρουμε σαν την γυμνή αλήθεια κάθε στιγμή, κάθε λεπτό.
Ας θυμηθούμε τον Γκαίτε, τον μεγάλο γερμανό μυημένο. Οι τελευταίες του λέξεις, λίγο πριν πεθάνει, ήταν: «Φως, περισσότερο Φως!» και πέθανε.
Παρεπιπτόντως, ο Γκαίτε έχει μετενσαρκωθεί τώρα στην Ολλανδία, έχει φυσικό σώμα, αυτήν την φορά δεν έχει ανδρικό φυσικό σώμα, τώρα έχει γυναικείο φυσικό σώμα, και είναι παντρεμένος με έναν ολλανδό πρίγκιπα, τώρα πια είναι μια ολλανδέζα κυρία υψηλής καταγωγής. Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Έτσι δεν είναι;

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ
Ωραία∙ συνεχίζοντας αυτό για το οποίο σας μίλησα, είχαμε αρχίσει να αναλύουμε ότι το φως είναι πολύ σημαντικό, ότι ενώ κανείς ζει στα σκοτάδια ποθεί το φως γιατί είναι τυφλός.
Ο άνθρωπος που βρίσκεται μέσα σε έναν υπόνομο, στα σκοτάδια, σε ένα υπόγειο, αυτό που περισσότερο ποθεί είναι το φως…
Ωραία∙ η Ουσία είναι το πιο άξιο, το πιο αξιοπρεπές που έχουμε στο εσωτερικό μας∙ αυτή προέρχεται αρχικά από την «Γαλακτική Οδό». Εκεί ηχεί η μουσική νότα Λα, περνάει έπειτα στον Ήλιο, με την μουσική νότα Σολ, και έρχεται σε αυτόν τον φυσικό κόσμο με την νότα Μι… Είναι όμορφη η Ουσία, είναι, θα λέγαμε, ένα κομμάτι της Χριστικής Ανθρώπινης Αρχής, μέσα στον καθένα∙ είναι η Ανθρώπινη Ψυχή, λοιπόν, που συνήθως ζει στον Αιτιατό Κόσμο. Για αυτό, δίκαια, λέγεται για την Ουσία ότι είναι Χρηστική ή ότι η Συνείδηση είναι Χρηστική, και λένε ότι η Συνείδησή μας στον Χριστό θα πρέπει να μας σώσει κλπ, κλπ, κλπ.
Όλα αυτά είναι σίγουρα, όλα αυτά είναι αλήθεια, αλλά το κακό με την Συνείδησή μας, με την Ουσία μας, είναι ότι παρ’ όλο που είναι τόσο πολύτιμη (διαθέτοντας τόσο υπέροχα χαρίσματα, φυσικές εξουσίες τόσο πολύτιμες) βρίσκεται, όμως, μέσα σε όλα αυτά τα υποκειμενικά «ανεπιθύμητα στοιχεία», που δυστυχώς κουβαλάμε στο εσωτερικό μας. Δηλαδή, κάνοντας μια σύνθεση, βρίσκεται μέσα σε μια φυλακή… Αυτή θέλει να βγει, αλλά… Πως; …. Ποθώντας το Φως!… Δεν υπάρχει κανείς που να μη ποθεί το φως, εκτός και αν είναι υπερβολικά χαμένος, έτσι λοιπόν όταν έχει κανείς μια λαχτάρα, ποθεί το φως ….
Έτσι λοιπόν, πρέπει να το δημιουργήσει. Να δημιουργήσουμε το φως είναι πολύ σοβαρό πράγμα, γιατί περικλείει την καταστροφή των δοχείων ή κελιών, ή σε σύνθεση, το σκοτεινό άντρο όπου είναι χωμένο, για να το εξαγοράσουμε, να το ελευθερώσουμε, να το βγάλουμε από κει, με σκοπό να γίνουμε αυτό που πρέπει να γίνουμε: Ένας φωτισμένος άνθρωπος, ένας αληθινός διορατικός, ένα αληθινό φωτεινό Είναι και να απολαύσουμε την πληρότητα που μας αντιστοιχεί εκ φύσεως, και που είναι δικαίωμά μας.
Όμως είναι γεγονός ότι χρειάζεται ηρωισμός, ή μια σειρά τρομερών πράξεων ηρωισμού για να μπορέσουμε να ελευθερώσουμε την ψυχή μας, για να μπορέσουμε να την βγάλουμε από την φυλακή στην οποία βρίσκεται, για να μπορέσουμε να την κλέψουμε από τα σκοτάδια.
Αυτό που σας λέω θα ήταν ωραίο αν εσείς καταφέρνατε να το κατανοήσετε στ’ αλήθεια, συνειδητά, γιατί θα μπορούσε να συμβεί η περίπτωση ακούγοντάς το να μην ακούγατε, ή αν μη ζούσατε, θα λέγαμε, την έννοια των λόγων τους οποίους ομιλώ.
Πρέπει να ξέρετε να αξιολογήσετε αυτά τα πράγματα, για να κατανοήσετε, αυτό που λέω.
Να εξαγοράσουμε την Ψυχή, να την βγάλουμε από τα σκοτάδια, είναι όμορφο, αλλά δεν είναι εύκολο, το κανονικό είναι να παραμείνει φυλακισμένη. Και δεν μπορεί κάποιος να απολαύσει την αυθεντική φώτιση, ενώ η Ουσία, η Συνείδηση, η ψυχή, μένει εκεί σφηνωμένη, μένει εκεί φυλακισμένη. Αυτό είναι σοβαρό.
Τότε χρειάζεται αναγκαστικά να καταστρέψει κανείς, να διαλύσει ηρωικά, με ένα ηρωισμό μεγαλύτερο από αυτόν του Ναπολέοντα στις μεγάλες μάχες του, ή σαν αυτόν των μαχών του Morelos (στο Μεξικό) στην πάλη του για την ελευθερία, κλπ. αυτό τον ασύγκριτο ηρωισμό, για να μπορέσει να ελευθερώσει την φτωχή Ψυχή, να την βγάλει απ’ τα σκοτάδια.

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΕΓΩ
ΤΕΧΝΙΚΕΣ, ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ
Αρχικά χρειάζεται, όπως έλεγα εδώ στους φίλους στην προηγούμενη διάλεξη: «Να γνωρίζει κανείς τις τεχνικές, τις διαδικασίες που οδηγούν στην καταστροφή αυτών των στοιχείων μέσα στα οποία βρίσκεται εμφιαλωμένη, φυλακισμένη η ψυχή, για να μπορέσει να έρθει η Φώτιση».
Αρχικά πρέπει να αρχίσουμε κατανοώντας την ανάγκη του να «Ξέρουμε να Παρατηρούμε».

Η ΠΡΟΣΟΧΗ
Εμείς, για παράδειγμα, βρισκόμαστε εδώ καθισμένοι αυτές τις καρέκλες, ξέρουμε ότι είμαστε καθισμένοι, όμως εμείς δεν έχουμε παρατηρήσει αυτές τις καρέκλες.
Στην πρώτη περίπτωση έχουμε γνώση του ότι είμαστε καθισμένοι, αλλά να το παρατηρήσουμε αυτό είναι κάτι διαφορετικό. Στην πρώτη περίπτωση, θα λέγαμε, υπάρχει η γνώση αλλά όχι η παρατήρηση.
Η παρατήρηση απαιτεί μια ειδική συγκέντρωση: να παρατηρήσουμε από τι είναι φτιαγμένες, και έπειτα να μπούμε στον διαλογισμό, να ανακαλύψουμε τα άτομά τους, τα μόριά τους… αυτό απαιτεί μια Κατευθυνόμενη Προσοχή.

ΕΙΔΗ ΠΡΟΣΟΧΗΣ
Το να ξέρει κανείς ότι είναι καθισμένος σε μια καρέκλα, είναι μια προσοχή μη κατευθυνόμενη, μια παθητική προσοχή. Όμως, αν παρατηρήσει την καρέκλα, θα είναι μια κατευθυνόμενη προσοχή.

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕΝΟΥ
Έτσι επίσης, εμείς μπορούμε να σκεφτούμε πολύ για τον εαυτό μας, αλλά αυτό δεν θέλει να πει ότι παρατηρούμε τις δικές μας σκέψεις. Η παρατήρησή τους είναι διαφορετική, είναι αλλιώτικη …
Ζούμε σε έναν κόσμο κατωτέρων συγκινήσεων, οποιοδήποτε πράγμα μας δημιουργεί συγκινήσεις κατωτέρου είδους, και ξέρουμε ότι τις έχουμε, αλλά ένα πράγμα είναι να ξέρει κανείς ότι βρίσκεται σε μια Αρνητική Κατάσταση, και άλλο πράγμα να παρατηρεί την Αρνητική Κατάσταση στην οποία βρίσκεται, που είναι κάτι τελείως διαφορετικό…
Ας δούμε ένα παράδειγμα: Σε κάποια κατάσταση, ένας κύριος είπε σε έναν ψυχολόγο: «Λοιπόν, εγώ αισθάνομαι αντιπάθεια για το συγκεκριμένο άτομο» και του ανέφερε το όνομα και το επώνυμο. Ο ψυχολόγος του απάντησε: «Παρατηρήστε τον, παρατηρήστε αυτόν τον άνθρωπο».
Ανταπάντησε πάλι ο ερωτητής: « Αλλά γιατί να τον παρατηρήσω, αφού τον γνωρίζω;»
Ο ψυχολόγος έβγαλε το συμπέρασμα, ότι αυτός δεν ήθελε να παρατηρήσει, ότι γνώριζε, αλλά δεν παρατηρούσε.

ΓΝΩΡΙΖΩ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ
Το Γνωρίζω είναι ένα πράγμα και Παρατήρηση είναι άλλο πράγμα πολύ διαφορετικό. Μπορεί κάποιος να γνωρίζει ότι έχει μια αρνητική σκέψη, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι το παρατηρεί∙ ξέρει ότι βρίσκεται σε μια Αρνητική Κατάσταση, όμως δεν έχει παρατηρήσει την Αρνητική Κατάσταση…
Στην πρακτική ζωή βλέπουμε ότι μέσα σε εμάς υπάρχουν πολλά πράγματα που θα έπρεπε να μας προκαλούσαν ντροπή: γελοίες κωμωδίες, παράλογα εσωτερικά προβλήματα, νοσηρές σκέψεις, κλπ, να ξέρουμε ότι υπάρχουν, δεν σημαίνει ότι τις έχουμε παρατηρήσει.
Θα μπορούσε να πει κάποιος: «Ναι, αυτήν την στιγμή έχω μια νοσηρή σκέψη», αλλά ένα πράγμα είναι να ξέρει ότι το έχει, και άλλο πράγμα είναι να το παρατηρήσει, που είναι τελείως διαφορετικό.
Έτσι λοιπόν, εάν θέλει να φτάσει κανείς να εξαλείψει το τάδε ή το δείνα «ανεπιθύμητο ψυχολογικό στοιχείο», πρώτα από όλα πρέπει να μάθει να το παρατηρεί με την πρόθεση να πετύχει μια αλλαγή, γιατί, σίγουρα: «Αν κάποιος δεν μάθει να Αυτο-παρατηρείται, οποιαδήποτε πιθανότητα αλλαγής γίνεται αδύνατη».

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΑΙΣΘΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗΣ
Όταν μάθει κάποιος να αυτοπαρατηρείται αναπτύσσεται μέσα στον εαυτό του η αίσθηση της αυτο-παρατήρησης.
Συνήθως, αυτή η αίσθηση έχει ατροφήσει στην ανθρώπινη φυλή, έχει εκφυλιστεί, αλλά όσο την χρησιμοποιούμε εξελίσσεται και αναπτύσσεται.
Σε πρώτη άποψη, θα δούμε, μέσω της αυτο-παρατήρησης, ότι ακόμη και οι πιο ασήμαντες σκέψεις, οι πιο γελοίες κωμωδίες που εναλλάσσονται εσωτερικά και δεν εξωτερικεύονται ποτέ, δεν είναι δικές μας, αλλά δημιουργημένες από άλλους, από τα ΕΓΩ.
ΜΗ ΤΑΥΤΙΣΗ… Η ΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ
Το κακό είναι να ταυτίζεται κάποιος με αυτές τις κωμωδίες, με αυτές τις γελοιότητες, με αυτές τις διαμαρτυρίες, με αυτούς τους θυμούς κλπ, κλπ, κλπ.
Αν ταυτίζεται κάποιος με οποιαδήποτε εσωτερική άποψή τους, το ΕΓΩ που τις παράγει παίρνει περισσότερη δύναμη και έτσι οποιαδήποτε δυνατότητα αλλαγής γίνεται κάθε φορά όλο και πιο δύσκολη. Έτσι λοιπόν: η Παρατήρηση είναι ζωτική αν σκοπεύουμε να προκαλέσουμε την ριζική αλλαγή σε εμάς.

ΤΟ ΦΙΛΜ ΤΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΩΝ
Τα διάφορα ΕΓΩ που ζουν στο εσωτερικό του ψυχισμού μας, είναι πολύ πονηρά, πολύ ξύπνια. Πολλές φορές ζητούν την βοήθεια του «φιλμ» των αναμνήσεων που κουβαλάμε στο διανοητικό κέντρο.
Ας υποθέσουμε ότι κάποιος, στο παρελθόν, πόρνευε με ένα οποιοδήποτε άτομο του αντιθέτου φύλου, και επιμένει ή όχι να εξαλείψει την λαγνεία, τότε το ΕΓΩ της λαγνείας θα ζητήσει βοήθεια, θα πάρει στην εξουσία του το κέντρο των αναμνήσεων, το διανοητικό κέντρο.
Θα πιάσει εκεί, θα λέγαμε, το «φιλμ» των αναμνήσεων, αυτών που χρειάζεται, και θα το κάνει να περάσει απ’ την φαντασία του ανθρώπου, και αυτό θα ισχυροποιηθεί περισσότερο, θα γίνεται όλο και πιο δυνατό.
Για όλα αυτά τα πράγματα, εσείς πρέπει να δείτε την ανάγκη της αυτοπαρατήρησης. Δεν θα ήταν δυνατή μια αληθινή αλλαγή, ριζική και οριστική, αν δεν μάθουμε να αυτο-παρατηρούμαστε.

ΜΑΘΗΣΗ, ΣΚΕΨΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ
Η μάθηση δεν είναι Παρατήρηση ….
Ούτε η Σκέψη είναι Παρατήρηση.
Πολλοί νομίζουν ότι το να σκεφτούμε πάνω στον εαυτό μας είναι παρατήρηση, και δεν είναι έτσι.
Μπορεί κάποιος να σκέφτεται πάνω στον εαυτό του, αλλά όμως να μην τον παρατηρεί. Είναι τόσο διαφορετική η σκέψη πάνω στον εαυτό μας από την παρατήρηση, όπως η δίψα από το νερό, ή το νερό από την δίψα.
Προφανώς, δεν πρέπει να ταυτίζεται κάποιος με κανένα από τα ΕΓΩ.
Για να παρατηρηθεί κανείς, πρέπει να χωριστεί σε δυο… στα δυο… σε δύο μισά: ένα μέρος που παρατηρεί και ένα άλλο που παρατηρείται.
Όταν το μέρος που παρατηρεί βλέπει τις γελοιότητες και τις ανοησίες του παρατηρούμενου μέρους, υπάρχουν πιθανότητες όπως ποτέ πριν να ανακαλύψουμε, ας υποθέσουμε το ΕΓΩ της οργής, ότι αυτό το ΕΓΩ δεν είμαστε εμείς, ότι αυτό είναι αυτό. Θα μπορούσαμε να αναφωνήσουμε:
«Το εγώ έχει οργή, αυτό είναι ένα Εγώ, αυτό πρέπει να πεθάνει, θα το δουλέψω για να το διαλύσω»!
Αλλά αν κάποιος ταυτίζεται με αυτό και λέει: «Εγώ έχω θυμό, είμαι οργισμένος»!, παίρνει περισσότερη δύναμη, γίνεται κάθε φορά πιο ισχυρό και τότε πως θα το διαλύσει, με ποιον τρόπο; … Λοιπόν δεν θα μπορούσε, … Αλήθεια;
Για αυτό δεν πρέπει να ταυτίζεται κανείς με αυτό το ΕΓΩ, με το ξέσπασμά του ή με την τραγωδία του, γιατί αν κάποιος ταυτίζεται με το δημιούργημά του, καταλήγει ζώντας μέσα στο δημιούργημα του και αυτό είναι παράλογο.
Όσο κανείς δουλεύει πάνω στον εαυτό του εμβαθύνει όλο και περισσότερο στο θέμα της αυτο-παρατήρησης, γίνεται όλο και πιο βαθύς.
Σε αυτήν την δουλειά δεν πρέπει να αφήσουμε απαρατήρητη ούτε την πιο ασήμαντη σκέψη. Οποιαδήποτε επιθυμία, όσο περαστική και να είναι, οποιαδήποτε αντίδραση, πρέπει να είναι αιτία παρατήρησης, γιατί οποιαδήποτε επιθυμία, οποιαδήποτε αντίδραση, οποιαδήποτε αρνητική σκέψη, προέρχεται από το τάδε ή το δείνα ΕΓΩ.
Και αν εμείς θέλουμε να δημιουργήσουμε το φως, να ελευθερώσουμε την Ψυχή…, θα επιτρέψουμε να συνεχίσουν να υπάρχουν αυτά τα ΕΓΩ; Θα ήταν παράλογο!
Αν είναι το φως αυτό που εμείς θέλουμε, εάν στ’ αλήθεια είμαστε ερωτευμένοι με το φως, τότε πρέπει να διαλύσουμε τα ΕΓΩ, δεν μας μένει άλλη λύση από το να τα κάνουμε σκόνη, και δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε σκόνη κάτι που δεν έχουμε παρατηρήσει. Τότε χρειάζεται να μάθουμε να παρατηρούμαστε.

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΦΛΥΑΡΙΑ
Για αυτόν τον σκοπό, πρέπει επίσης να προσέξουμε την Εσωτερική Φλυαρία, γιατί υπάρχουν πολλές εσωτερικές φλυαρίες αρνητικές, παράλογες, ενδόμυχες συζητήσεις που ποτέ δεν εξωτερικεύονται, και φυσικά, είναι αναγκαίο να διορθώσουμε αυτήν την Εσωτερική Φλυαρία, να μάθουμε να κρατάμε σιωπή,…
• Να ξέρουμε να μιλάμε όταν πρέπει να μιλήσουμε.
• Να ξέρουμε να σωπαίνουμε όταν πρέπει να σιωπήσουμε. Αυτό είναι νόμος, όχι μόνο για τον φυσικό κόσμο, τον εξωτερικό κόσμο, αλλά και για τον εσωτερικό κόσμο επίσης.
Οι αρνητικές εσωτερικές φλυαρίες, αργότερα εξωτερικεύονται στον φυσικό κόσμο. Για αυτό είναι τόσο σημαντικό να εξαλείψουμε την αρνητική εσωτερική φλυαρία, γιατί βλάπτει.

Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΣΙΩΠΗ
Πρέπει να μάθουμε να διατηρούμε την Εσωτερική Σιωπή. Συνήθως εννοείται σαν «Διανοητική Σιωπή» όταν κάποιος αδειάζει τον νου από κάθε είδους σκέψεις, όταν κάποιος καταφέρνει την ηρεμία και την σιωπή του νου μέσω του διαλογισμού. Αλλά υπάρχει άλλου είδους Σιωπή.
Ας υποθέσουμε ότι παρουσιάζεται μπροστά μας μια περίπτωση κριτικής αξιολόγησης, σε σχέση με κάποιον όμοιό μας, αλλά εμείς διανοητικά κρατάμε σιωπή, δεν κρίνουμε, δεν καταδικάζουμε. Σιωπούμε τόσο εξωτερικά όσο εσωτερικά. Σε αυτήν την περίπτωση, τότε, υπάρχει Εσωτερική Σιωπή.

ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΝΟΗΤΙΚΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ
Τα γεγονότα της πρακτικής ζωής, τελικά πρέπει να διατηρηθούν σε εσωτερική αντιστοιχία με την τέλεια εσωτερική συμπεριφορά.
Όταν τα γεγονότα της πρακτικής ζωής συμφωνούν με την τέλεια εσωτερική συμπεριφορά, αυτό είναι σημάδι ότι έχουμε αρχίσει να δημιουργούμε, στον εαυτό μας, το τόσο διάσημο Νοητικό Σώμα.
Αν βάλουμε τα διάφορα κομμάτια ενός ραδιοφώνου ή ενός μαγνητοφώνου πάνω σε ένα τραπέζι, αλλά δεν ξέρουμε τίποτα από ηλεκτρονικά, τότε βέβαια δεν θα μπορούσαμε να πιάσουμε τις διάφορες άηχες δονήσεις που συρρέουν στο Σύμπαν. Αλλά αν μέσω της κατανόησης ενώσουμε τα διάφορα κομμάτια, θα έχουμε ένα ραδιόφωνο, θα έχουμε την συσκευή που θα μπορεί να πιάσει τους ήχους που δεν θα μπορούσαμε να συλλάβουμε με άλλο τρόπο.
Έτσι επίσης, τα διαφορετικά κομμάτια αυτών των μελετών, αυτής της δουλειάς, αλληλοσυμπληρώνονται μεταξύ τους για να σχηματίσουν ένα υπέροχο σώμα, το διάσημο Σώμα του Νου.
Αυτό το σώμα θα μας επιτρέψει να συλλάβουμε καλύτερα όλα αυτά που υπάρχουν μέσα μας, και θα αναπτύξει περισσότερο σε εμάς την αίσθηση της ενδόμυχης αυτο-παρατήρησης, και αυτό είναι αρκετά σημαντικό.

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΕΞΑΛΕΙΨΗΣ
Έτσι λοιπόν, ο στόχος της παρατήρησης είναι να επιτύχουμε μια αλλαγή μέσα σε εμάς τους ίδιους, να προκαλέσουμε μια αληθινή, αποτελεσματική αλλαγή.
Όταν θα έχουμε γίνει, ας πούμε, επιδέξιοι με την παρατήρηση του εαυτού μας, τότε έρχεται η διαδικασία Εξόντωσης.
Έτσι υπάρχουν ειδικότερα τρία βήματα σχετικά με αυτό το θέμα:
Πρώτον: Η Παρατήρηση.
Δεύτερον: Η Κριτική Αξιολόγηση.
Τρίτον: Αυτό που είναι ειδικότερα η εξόντωση του τάδε ή του δείνα «ψυχολογικού εγώ».
Παρατηρώντας ένα ΕΓΩ πρέπει να δούμε:
Πρώτον: Πως συμπεριφέρεται στο Νοητικό Κέντρο, με ποιον τρόπο, και να γνωρίσουμε όλα τα «παιχνίδια» του στον νου.
Δεύτερον: Με ποιον τρόπο εκφράζεται μέσω του συναισθήματος στην καρδιά.
Τρίτον: Να ανακαλύψουμε τον τρόπο δράσης του στα κατώτερα κέντρα Κινητικό, Ενστικτώδες και Σεξουαλικό.
Προφανώς ένα ΕΓΩ έχει έναν τρόπο έκφρασης στο σεξ, στην καρδιά έχει άλλον τρόπο και στον εγκέφαλο άλλον.
-Στον Εγκέφαλο: Ένα ΕΓΩ εκφράζεται μέσω του διανοητικού ζητήματος: λογικές, δικαιολογίες, υπεκφυγές, τρόποι διαφυγής κλπ, κλπ, κλπ.
-Στην Καρδιά: σαν ένας πόνος, σαν στοργή, σαν μια επιφανειακή αγάπη μερικές φορές, όταν είναι ζήτημα λαγνείας, κλπ., και
-Στα Κέντρα Κινητικό-Ένστικτο-Σεξουαλικό, έχει άλλου είδους έκφραση: σαν δράση, σαν ένστικτο, σαν ορμή λαγνείας κλπ, κλπ, κλπ.
Για παράδειγμα, αναφέρουμε μια συγκεκριμένη περίπτωση: Λαγνεία.
Ένα ΕΓΩ λάγνο, μπροστά σε ένα άτομο του αντιθέτου φύλου μπορεί να εκδηλωθεί στον νου με διαρκείς σκέψεις. Θα μπορούσε να εκδηλωθεί στην Καρδιά σαν μια στοργή, σαν μια αγάπη φαινομενικά αγνή, καθαρή από κάθε κηλίδα, μέχρι τέτοιο βαθμό, που θα μπορούσε κάποιος να δικαιολογηθεί τέλεια και να πει : «Ωραία όμως, εγώ δεν αισθάνομαι λαγνεία για αυτό το άτομο, εγώ αυτό που αισθάνομαι είναι αγάπη».
– Όμως αν κάποιος είναι παρατηρητής, αν βάλει πολλή προσοχή στην μηχανή του και παρατηρήσει το σεξουαλικό κέντρο, θα ανακαλύψει ότι στο σεξουαλικό κέντρο υπάρχει κάποια δραστηριότητα μπροστά σε αυτό το άτομο. Τότε γίνεται φανερό ότι δεν υπάρχει αυτή η στοργή, ότι δεν υπάρχει αυτή η αγάπη προς αυτό το άτομο, αλλά αυτό που υπάρχει είναι λαγνεία. Δείτε όμως πόσο λεπτό είναι το έγκλημα: η λαγνεία μπορεί να μεταμφιεστεί τέλεια στην καρδιά με την αγάπη, να γράψει στίχους κλπ, κλπ, όμως είναι λαγνεία μεταμφιεσμένη.
Αν κάποιος είναι προσεκτικός και παρατηρεί αυτά τα τρία κέντρα της μηχανής, μπορεί να ανακαλύψει ότι πρόκειται για ένα ΕΓΩ, και αφού ανακαλύψει ότι πρόκειται για ένα ΕΓΩ, αφού γνώρισε τις κινήσεις του στα τρία κέντρα (δηλαδή στο Νοητικό, στην Καρδιά και στο Σεξ) τότε προχωρεί στην Τρίτη φάση…
Ποια είναι η Τρίτη φάση;

Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Αυτή είναι η τελική φάση της δουλειάς: η εκτέλεση. Τότε πρέπει κανείς να απευθυνθεί στην προσευχή μέσα την δουλειά.
Τι εννοούμε σαν «προσευχή μέσα στην δουλειά»;
Η προσευχή μέσα στην δουλειά πρέπει να γίνει πάνω στην βάση της ενδόμυχης ενθύμησης του εαυτού μας.
Σε κάποια περίσταση είπαμε ότι υπάρχουν τέσσερα επίπεδα ανθρώπου ή Τέσσερις Καταστάσεις Συνείδησης. Για να είμαστε πιο ξεκάθαροι:
Μια Πρώτη Κατάσταση Συνείδησης είναι ο βαθύς και υποσυνείδητος ύπνος ενός ατόμου, ενός ΕΓΩ που άφησε το σώμα κοιμισμένο στο κρεβάτι, αλλά σεργιανίζει στον Μοριακό Κόσμο σε κωματώδη κατάσταση (είναι η κατώτερη κατάσταση).
Μια Δεύτερη Κατάσταση Συνείδησης είναι αυτή του ονειρευτή που επέστρεψε στο φυσικό του σώμα και νομίζει ότι βρίσκεται σε κατάσταση επαγρύπνησης. Σε αυτήν την περίπτωση τα όνειρα συνεχίζουν, μόνο που βρίσκεται με το φυσικό σώμα σε κατάσταση επαγρύπνησης. Είναι πιο επικίνδυνος αυτός ο δεύτερος τύπος ονειρευτή, γιατί μπορεί να σκοτώσει, μπορεί να κλέψει, μπορεί να διαπράξει κάθε είδους εγκλήματα, αντίθετα, στην πρώτη περίπτωση, ο ονειρευτής είναι περισσότερο υπάνθρωπος, αλλά δεν μπορεί να πράξει κανένα από αυτά τα πράγματα.
Πως θα μπορούσε να το κάνει, πως θα μπορούσε να κάνει κακό;
Όταν το σώμα είναι παθητικό για τα όνειρα, το άτομο δεν μπορεί να προκαλέσει κακό σε κανέναν στον φυσικό κόσμο, όμως όταν το σώμα είναι ενεργό για τα όνειρα, το άτομο μπορεί να κάνει πολύ κακό στον φυσικό κόσμο, για αυτό οι Ιερές Γραφές επιμένουν στην ανάγκη να ξυπνήσουμε…
Αν αυτά τα δυο είδη ανθρώπων (αυτοί που βρίσκονται σε κατάσταση βαθιάς ασυνειδησίας ή αυτοί που συνεχίζουν να ονειρεύονται ή έχουν το σώμα τους ενεργό για τα όνειρα) κάνουν προσευχή από αυτές τις δυο τόσο υπάνθρωπες καταστάσεις δεν μπορούν να περιμένουν τίποτα παρά τις αρνητικές τους καταστάσεις, όμως, η φύση απαντά.
Για παράδειγμα: ένας ασυνείδητος, ένας κοιμισμένος προσεύχεται για να τακτοποιήσει μια δουλειά, αλλά μπορεί τα ΕΓΩ του, που είναι τόσο αναρίθμητα, να μην είναι σύμφωνα με αυτό που κάνει, είναι μόνο ένα από τα εγώ αυτό που κάνει την προσευχή, και τα άλλα δεν τα έχει λάβει υπόψιν του, τα άλλα μπορεί να μην τα ενδιαφέρει αυτή η δουλειά, να μην είναι σύμφωνα με αυτήν την προσευχή, και να ζητούν στην προσευχή ακριβώς το αντίθετο για να αποτύχει αυτή η δουλειά γιατί δεν είναι σύμφωνα. Αφού τα άλλα είναι πλειοψηφία, η φύση απαντά με τις δυνάμεις της, με μια συρροή δυνάμεων και έτσι έρχεται η αποτυχία της δουλειάς, αυτό είναι καθαρό.
Τότε, για να έχει πραγματική αξία η προσευχή στην δουλειά πάνω στον εαυτό του, πρέπει λοιπόν να τοποθετηθεί στην Τρίτη Κατάσταση της Συνείδησης που είναι αυτή της Ενδόμυχης Ενθύμησης του Εαυτού του, δηλαδή, του ιδιαιτέρού του ΕΙΝΑΙ…
Βυθισμένος κάποιος σε βαθύ διαλογισμό, συγκεντρωμένος στην εσωτερική του Θεϊκή Μητέρα, θα την παρακαλέσει να εξαλείψει από τον ψυχισμό του, αυτό το ΕΓΩ που θέλει να καταστρέψει.
Η Θεϊκή Μητέρα μπορεί εκείνη την στιγμή να ενεργήσει αποκεφαλίζοντας το συγκεκριμένο ΕΓΩ, όμως με αυτό δεν έχει γίνει όλη η δουλειά, η Θεϊκή Μητέρα δεν θα το καταστρέψει ολόκληρο στιγμιαία.
Θα πρέπει, αν δεν καταστραφεί ολόκληρο, να έχουμε υπομονή. Σε διαδοχικές δουλειές, μέσω του χρόνου, θα καταφέρουμε να διαλυθεί αργά αυτό το Εγώ, να χάσει τον όγκο του, το μέγεθος του. Ένα ΕΓΩ μπορεί να είναι φοβερά τρομακτικό, αλλά όσο χάνει όγκο τόσο ομορφαίνει, αργότερα θα πάρει την εμφάνιση ενός παιδιού και τελικά θα γίνει σκόνη.
Όταν πλέον έχει γίνει σκόνη, η συνείδηση που βρισκόταν χωμένη, εμφιαλωμένη, στριμωγμένη μέσα σε αυτό το ΕΓΩ, ελευθερώνεται. Τότε το φως θα έχει αυξηθεί, είναι ένα ποσοστό φωτός που ελευθερώνεται. Έτσι θα προχωρήσουμε με κάθε ένα από τα Εγώ.
Η δουλειά είναι πολύ μακριά και πολύ σκληρή, πολλές φορές οποιαδήποτε αρνητική σκέψη όσο ασήμαντη και αν είναι αυτή, έχει σαν βάση κάποιο πολύ αρχαίο ΕΓΩ.
Αυτή η αρνητική σκέψη που φτάνει στον νου, μας δείχνει ότι εκ των πραγμάτων υπάρχει ένα ΕΓΩ πίσω από αυτήν την σκέψη και ότι αυτό το ΕΓΩ πρέπει να εξαρθρωθεί, να ξεριζωθεί από τον ψυχισμό μας. Πρέπει να το μελετήσουμε, να γνωρίσουμε τις κινήσεις του, να δούμε πως συμπεριφέρεται στα τρία κέντρα: στο διανοητικό, στο συναισθηματικό, και μιλώντας συνθετικά, στο κινητικό-ενστικτώδες-σεξουαλικό. Να δούμε με ποιον τρόπο δουλεύει σε κάθε ένα από αυτά τα τρία κέντρα, σύμφωνα με την συμπεριφορά του, το καταλαβαίνει κανείς.
Όταν κάποιος έχει αναπτύξει την αίσθηση της αυτο-παρατήρησης, ανακαλύπτει από μόνος του ότι μερικά από αυτά τα ΕΓΩ είναι φοβερά τρομακτικά, είναι αληθινά τέρατα με μορφή τρομερή, μακάβρια, και ότι ζουν στο εσωτερικό του ψυχισμού μας…
Η Τέταρτη Κατάσταση της Συνείδησης, ο Νους, είναι τέλεια συνείδηση αφυπνισμένη. Νους είναι η κατάσταση Turiya, η τέλεια βαθιά εσωτερική φώτιση. Νους είναι η νόμιμη αντικειμενική Ενόραση. Νους είναι Διαίσθηση. Νους είναι ο κόσμος των θεϊκών αρχετύπων. Η Νοητική σκέψη είναι συνθετική, καθαρή, αντικειμενική φωτισμένη.
Όποιος φτάσει τα ύψη της Νοητικής Σκέψης ξυπνά τελείως την συνείδηση και μετατρέπεται σε έναν Turiya.
Το πιο χαμηλό μέρος του ανθρώπου είναι παράλογο και υποκειμενικό και σχετίζεται με τις πέντε κανονικές αισθήσεις.
Το πιο υψηλό μέρος του ανθρώπου είναι ο κόσμος της Διαίσθησης και της Αντικειμενικής Πνευματικής Συνείδησης. Στον κόσμο της Διαίσθησης αναπτύσσονται τα αρχέτυπα όλων των πραγμάτων της φύσης.
Μόνον αυτοί που έχουν εισχωρήσει στον κόσμο της Αντικειμενικής Διαίσθησης, μόνον αυτοί που έχουν καταφέρει τα επιβλητικά ύψη της Νοητικής Σκέψης είναι πραγματικά ξύπνιοι και φωτισμένοι.
Κανένας πραγματικός Turiya δεν μπορεί να ονειρεύεται. Ο Turiya που έχει φτάσει τα ύψη της Νοητικής Σκέψεις, ποτέ δεν θα πάει να το πει από δω κι από κει, ποτέ δεν θα παραστήσει τον σοφό. Είναι παρά πολύ απλός και ταπεινόφρων, αγνός και τέλειος.
Είναι αναγκαίο να ξέρουμε ότι κανένας Turiya δεν είναι μέντιουμ ούτε ψευτοδιορατικός, ούτε ψευτομυστικιστής, σαν όλους αυτούς που την σήμερον ημέρα αφθονούν σαν τα ζιζάνια σε όλες τις σχολές πνευματικών, ερμητικών, αποκρυφιστικών κλπ σπουδών.
Η κατάσταση Turiya είναι πολύ υψηλή και μόνο την καταφέρνουν αυτοί που δουλεύουν στο αναμμένο Καμίνι του Ηφαίστου για όλη την διάρκεια της ζωής τους. Μόνο η Κουνταλίνη μπορεί να μας εξυψώσει στην κατάσταση Turiya.
Είναι επείγον να ξέρουμε να διαλογιστούμε βαθιά και έπειτα να εξασκήσουμε Σεξουαλική Αλχημεία για όλη την διάρκεια της ζωής μας για να φτάσουμε μετά από πολύ δύσκολες δοκιμασίες στην κατάσταση Turiya.
Ο διαλογισμός και η Σεξουαλική Αλχημεία μας οδηγούν μέχρι τα ύψη της Νοητικής Σκέψης.

A.Δ. ΣΑΜΑΕΛ ΑΟΥΝ ΒΕΟΡ

ΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΜΑ

Το Κάρμα είναι διαπραγματεύσιμο, και αυτό είναι κάτι που μπορεί να εκπλήξει πάρα πολύ τους οπαδούς των διαφόρων ορθόδοξων σχολών.
Βεβαίως, μερικοί ψευδο-εσωτεριστές και ψευδο-αποκρυφιστές έγιναν υπερβολικά απαισιόδοξοι σε σχέση με τον νόμο της δράσης και της συνέπειας· υποθέτουν λανθασμένα πως αυτός αναπτύσσεται με μηχανικό τρόπο, αυτόματο και σκληρό.

Οι πολυμαθείς πιστεύουν πως δεν είναι δυνατόν να μεταβάλλουμε τον νόμο· λυπούμαι πολύ ειλικρινά διότι πρέπει να διαφωνήσω με αυτόν τον τρόπο σκέψης.

Εάν ο νόμος της δράσης και συνέπειας, εάν η Νέμεση της ύπαρξης δεν ήταν διαπραγματεύσιμη, τότε που θα ήταν η Θεία ευσπλαχνία; Ειλικρινά δεν μπορώ να δεχθώ σκληρότητα στην Θεϊκότητα. Το Πραγματικό, εκείνο που είναι όλο τελειότητα, αυτό που έχει διάφορα ονόματα, τέτοια όπως ΤΑΟ, ΑΟΜ, ΙΝΡΙ, ΣΕΙΝ, ΑΛΑ, ΒΡΑΧΜΑ, ΘΕΟΣ, ή καλύτερα θα έλεγα ΘΕΟΙ κτλ με κανέναν τρόπο δεν θα μπορούσε να είναι κάτι χωρίς ευσπλαχνία, σκληρό, τυραννικό κτλ· για όλα αυτά επαναλαμβάνω με εμφατικό τρόπο, πως το Κάρμα είναι διαπραγματεύσιμο.

Όταν ένας κατώτερος νόμος υπερβαίνεται από έναν ανώτερο νόμο, ο ανώτερος νόμος καθαρίζει τον κατώτερο νόμο.

Πράξε καλά έργα για να πληρώσεις τις οφειλές σου. Τον λέοντα του νόμου τον πολεμάμε με την ζυγαριά.
Όποιος έχει με τι να πληρώσει, πληρώνει και διεκπεραιώνει τις διαπραγματεύσεις του, όποιος δεν έχει με τι να πληρώσει, θα πληρώσει με τον πόνο.

Εάν στον ένα δίσκο της κοσμικής ζυγαριάς, θέσουμε τα καλά έργα και στο άλλο τα κακά, είναι φανερό πως το Κάρμα θα εξαρτηθεί από το βάρος στην ζυγαριά.

Εάν βαρύνει περισσότερο ο δίσκος των κακών πράξεων, το αποτέλεσμα θα είναι οι πίκρες· δίχως άλλο, είναι δυνατόν να αυξήσουμε το βάρος των καλών πράξεων στον δίσκο της βελόνης της ζυγαριάς, και με αυτόν τον τρόπο ακυρώνουμε Κάρμα χωρίς την ανάγκη να υποφέρουμε.

Όλα όσα χρειαζόμαστε είναι να κάνουμε καλά έργα για να αυξήσουμε το βάρος στον δίσκο των καλών πράξεων.

Τώρα θα κατανοήσετε εσείς καλοί μου φίλοι, το πόσο υπέροχο είναι το να κάνει κανείς το καλό. Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως η ορθή σκέψη, η ορθή αίσθηση και η ορθή δράση είναι το καλύτερο από τις διαπραγματεύσεις.

Ποτέ δεν πρέπει να παραπονούμαστε ενάντια στο Κάρμα. Το σημαντικό είναι να ξέρουμε να το διαπραγματευόμαστε.

Δυστυχώς, το μόνο που σκέπτονται οι άνθρωποι όταν βρίσκονται σε μία μεγάλη πίκρα είναι να πλένουν τα χέρια τους όπως ο Πιλάτος, να λένε πως δεν έχουν κάνει τίποτε το κακό, πως δεν είναι ένοχοι, πως είναι δίκαιες ψυχές κτλ.

Εγώ λέω σε αυτούς που βρίσκονται στην αθλιότητα, να αναθεωρήσουν την συμπεριφορά τους, να κρίνουν τον εαυτόν τους, να καθίσουν ακόμη και αν είναι για μια στιγμή στον πάγκο των κατηγορουμένων, ώστε μετά από μία συνοπτική ανάλυση του εαυτού τους θα μεταβάλλουν την συμπεριφορά τους. Εάν αυτοί που βρίσκονται χωρίς εργασία, μεταβάλλονταν σε αγνούς, απεριόριστα φιλάνθρωπους ήρεμους, εξυπηρετικούς εκατό τοις εκατό, είναι φανερό πως θα μετέβαλλαν ριζικά την αίτια που το προκάλεσε, διότι όπως ήδη είπαμε, δεν υπάρχει αποτέλεσμα χωρίς αιτία ούτε αιτία χωρίς αποτέλεσμα.

Δεν είναι δυνατόν να μεταβάλλουμε ένα αποτέλεσμα εάν προηγουμένως δεν έχει αλλαχθεί ριζικά η αίτια που το προκάλεσε, διότι όπως ήδη είπαμε δεν υπάρχει αποτέλεσμα χωρίς αιτία ούτε αιτία χωρίς αποτέλεσμα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η αθλιότητα έχει τις αιτίες της στα μεθύσια, σιχαμερή λαγνεία, στην βία, στις μοιχείες, στην ασωτία, στην φιλαργυρία κτλ.

Δεν είναι δυνατόν κάποιος να βρίσκεται στην αθλιότητα όταν ο Πατέρας που είναι στο κρυφό βρίσκεται παρών εδώ και τώρα. Θέλω να το εικονογραφήσω αυτό με μία αφήγηση.

Σε μια συγκεκριμένη περίπτωση το Πραγματικό Εσωτερικό μου Είναι, η Αθάνατη Μονάδα μου, με έβγαλε από το φυσικό μου κορμί για να μου δώσει οδηγίες όσον αφορά ένα καθορισμένο μαθητή. Αφού ολοκληρώθηκαν αυτές δεν δυσκολεύτηκα να απευθυνθώ στον Εσωτερικό μου κύριο, με τα ακόλουθα λόγια:

«Είμαι κουρασμένος με το να έχω σώμα· αυτό που επιθυμώ είναι να αποσαρκωθώ».

Αυτές τις στιγμές ο Κύριος των τελειοτήτων, ο εσωτερικός μου Θεός απάντησε με φωνή επίσημη:

«Γιατί παραιτείσαι; Σου έχω δώσει ψωμί, στέγη και καταφύγιο και ακόμη παραπονείσαι;

Θυμάσαι τις τελευταίες ήμερες της περασμένης σου ύπαρξης; Περπατούσες στους δρόμους του Μεξικού, ξυπόλητος, με το κουστούμι σκισμένο, γέρος, άρρωστος και στην πιο τρομακτική αθλιότητα.

Και πως έφθασες να πεθάνεις; σε μία βρωμερή παράγκα. Τότε εγώ ήμουν απών».

Εκείνες τις στιγμές έλαμπε το πρόσωπο του Κυρίου, στα γαλανά του μάτια αντανακλούσε ο απέραντος ουρανός, ο άσπρος μανδύας της δόξας έφθανε μέχρι τα πόδια του, τα πάντα σε Αυτόν ήταν τελειότητα.

«Κύριε (του είπα), έχω έρθει για να φιλήσω το χέρι σου, να λάβω την ευλογία σου».

Ο λατρευτός με ευλόγησε και φίλησα την δεξιάν του.

Μετά που επέστρεψα στο φυσικό κορμί μπήκα σε διαλογισμό· βεβαίως αγαπητοί μου αδελφοί, όταν το παιδί βαδίζει άσκημα, ο Πατέρας απουσιάζει και τότε εκείνο πέφτει σε δυστυχία.

Πιστεύω πως τώρα θα καταλάβετε καλύτερα αγαπητοί μου φίλοι, αυτό που είναι η αθλιότητα, γιατί έρχεται, πως έρχεται.

Ο Πατέρας που είναι στο κρυφό, έχει αρκετή δύναμη για να μας δώσει και για να μας στερήσει επίσης. Μακάριος ο άνθρωπος τον όποιο τιμωρεί ο Θεός.

Το Κάρμα είναι μία ιατρική που μας εφαρμόζεται για το ίδιο μας το καλό· δυστυχώς, οι άνθρωποι αντί να υποκλιθούν με σεβασμό εμπρός στον αιώνιο ζωντανό Θεό, παραπονιούνται, βλασφημούν, δικαιολογούν τους εαυτούς των, αυτο-συγχωρούνται βλακωδώς και πλένουν τα χέρια τους όπως ο Πιλάτος. Με τέτοια παράπονα δεν μεταβάλλεται το Κάρμα, αντιθέτως μετατρέπεται σε πιο σκληρό και αυστηρό.

Επικαλούμαστε την πίστη του συζύγου όταν εμείς οι ίδιοι έχουμε μοιχεύσει σε αυτήν ή σε προηγούμενες ζωές.

Ζητούμε αγάπη όταν εμείς ήμασταν ανοικτίρμονες και σκληροί. Εκλιπαρούμε κατανόηση όταν ποτέ δεν ξέραμε να καταλάβουμε κανένα, όταν ποτέ δεν μάθαμε να βλέπουμε την άποψη των άλλων.

Επιθυμούμε απέραντες ευτυχίες όταν εμείς ήμασταν πάντα η πηγή πολλών δυστυχιών.

Θα επιθυμούσαμε να γεννηθούμε σε ένα πολύ ωραίο σπίτι και με πολλές ανέσεις, όταν δεν ξέραμε σε περασμένες μας υπάρξεις, να προσφέρουμε στα παιδιά μας σπίτι και ομορφιά.

Παραπονούμαστε εναντίον αυτών που μας προσβάλλουν, όταν πάντα προσβάλλαμε όλους όσους μας περιέβαλαν.

Θέλουμε από τα παιδιά μας να μας υπακούουν όταν ποτέ δεν μάθαμε να υπακούμε τους γονείς μας.

Μας ενοχλεί τρομερά η δυσφήμιση, όταν εμείς υπήρξαμε πάντοτε δυσφημιστές και γεμίζαμε τον κόσμο με δυστυχία.

Μας ενοχλεί το κουτσομπολιό. Δεν θέλουμε κανένας να μουρμουρίζει για μας και δίχως άλλο, πάντα προχωρούσαμε σε κουτσομπολιά και μουρμουρίσματα, μιλώντας άσχημα για τον πλησίον, κάνοντας δύσκολη την ζωή των υπολοίπων. Δηλαδή, πάντα απαιτούμε αυτό που δεν έχουμε δώσει· σε όλες τις προηγούμενες ζωές μας υπήρξαμε μοχθηροί και μας αξίζει το χειρότερο, αλλά εμείς υποθέτουμε πως πρέπει να μας δοθεί το καλύτερο.

Οι άρρωστοι αντί να φροντίζουν τόσο για τον εαυτό τους θα έπρεπε να εργάζονται για τους υπόλοιπους, να κάνουν φιλανθρωπικά έργα, να προσπαθούν να θεραπεύουν τους άλλους, να παρηγορούν τους θλιμμένους, να πηγαίνουν στον γιατρό αυτούς που δεν έχουν να τον πληρώσουν, να δωρίζουν φάρμακα κτλ, και έτσι θα ακύρωναν το Κάρμα τους και θα θεραπεύονταν ολοκληρωτικά.

Όποιοι υποφέρουν στα σπίτια τους θα έπρεπε να πολλαπλασιάσουν την ταπεινότητα τους, την υπομονή και την γαλήνη τους. να μην απαντούν με άσχημα λόγια να μην τυραννούν τον πλησίον τους, να μην ενοχλούν αυτούς που τους ενοχλούν, να ξέρουν να συγχωρούν τα αλλότρια ελαττώματα με μία υπομονή πολλαπλασιασμένη έως το άπειρο. Έτσι θα ακύρωναν το Κάρμα τους και θα γίνονταν καλύτεροι.

Δυστυχώς αγαπητοί μου φίλοι, αυτό το Εγώ που ο καθένας φέρει μέσα του, κάνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που λέμε εδώ· γι’ αυτόν τον λόγο θεωρώ επείγον, μη αναβλητέο, μη καθυστερητέο, να ελαττώσουμε το «Εγώ ο ίδιος» σε κοσμική σκόνη.

Α.Δ.Σαμαέλ Αούν Βεόρ ( Ναι Υπάρχει κόλαση/διάβολος/κάρμα)

OI ZΩΝΤΑΝΕΣ ΜΟΥΜΙΕΣ

Ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια που περιβάλλει τον αρχαίο γνωστικισμό είναι η επιστήμη των Ζωντανών Μούμιων. Ο Δάσκαλος Σαμαέλ, για παράδειγμα, ζούσε στο Μεξικό, όπως οποιοσδήποτε Μεξικανός πολίτης. Αλλά, ταυτόχρονα, κατείχε κι άλλο σώμα, στην Αίγυπτο, σε κατάσταση καταληψίας (ζωντανή μούμια), εδώ και κάπου 5 χιλιάδες χρόνια περίπου. Περιστασιακά, ο Σαμαέλ μπορούσε να ξαναζωντανέψει το άλλο του σώμα, για να πραγματοποιήσει κάποια συγκεκριμένη εργασία. Είναι λυπηρό το ότι η τωρινή επιστήμη και οι θρησκείες δεν γνωρίζουν τίποτα σχετικά με τις ζωντανές μούμιες, γνωρίζουν και μελετούν μόνο τις νεκρές μούμιες. Εσωτερικά, αισθάνομαι ότι οι επιστήμονες σκέπτονται ότι υπάρχει κάτι το διαφορετικό στην παράξενη διαδικασία της μουμιοποίησης των αρχαίων Αιγυπτίων. Στο τέλος-τέλος, γιατί ήθελαν να διατηρήσουν το σώμα; Το σίγουρο είναι ότι εκείνο τον καιρό υπήρχαν δυό διαδικασίες: μία γνωστή από τους ιερείς και τους Υψηλούς Μυημένους, και μία άλλη άξεστη μίμηση από τον λαό.

Γι’ αυτό, κανείς δεν μπορεί να μας μιλήσει καλύτερα από τον Σαμαέλ σχετικά με εκείνο το αρχαίο μυστήριο που ανήκει στην Απόκρυφη Χημεία ή την Αλχημική Επιστήμη. Μας λέει σχετικά:

-Η επανενσάρκωση ή νόμος της αιώνιας επιστροφής είναι μία απλή θεωρία για τους περισσότερους από τους ανθρώπους. Υπάρχουν μερικοί που λένε ότι είναι μία απλή υπόθεση. Δεν λείπουν επίσης κι αυτοί που αποδίδουν σε όλα αυτά την ιδέα της απλής πρόληψης, για αγνοούντες. Όμως, η επανενσάρκωση είναι ένα συγκεκριμένο και αναντίρρητο γεγονός για αυτούς που θυμούνται τις περασμένες τους ζωές. Στο όνομα της αλήθειας πρέπει να πω ότι εγώ θυμάμαι με απόλυτη σιγουριά όλες τις προηγούμενες ζωές μου, τις θυμάμαι γιατί είμαι ένας άνθρωπος με ξύπνια συνείδηση. Οποιοσδήποτε από εσάς που θα ξυπνήσει την συνείδηση θα θυμηθεί επίσης τις περασμένες του ζωές.

Θέλω να μιλήσω τώρα για μία πολύ ιδιαίτερη επανενσάρκωση που είχα στην αρχαία Αίγυπτο, την εποχή του Φαραώ Χεφρέν. Νομίζω ότι ποτέ δεν θα ξεχάσω τις λεπτομέρειες εκείνης της ύπαρξης στην ηλιόλουστη χώρα του Khem. Ήμουν πολύ νέος όταν, περπατώντας στην άμμο της ερήμου, βρισκόμουν μπροστά σε μια λεωφόρο με άσπρες και μαύρες σφίγγες. Θυμάμαι επίσης ότι από μακριά μπορούσα να δω έναν Δάσκαλο ντυμένο με λευκό χιτώνα, σανδάλια και ένα πανωφόρι για να προστατεύεται από τον ήλιο. Συνεχίζοντας, έφτασα στην βάση μιάς από τις τρεις μεγάλες πυραμίδες που ακόμη και σήμερα υπάρχει ( αυτήν του Χεφρέν ). Κάθισα στην σκιά της μεγάλης πυραμίδας για να βολέψω τα σανδάλια μου. Μετά, έψαξα την είσοδο του ναού που υπήρχε στην πυραμίδα. Με εμπόδιζε ένας φύλακας, με σπαθί στο χέρι και ντυμένος μόνο με ένα κομμάτι σκληρό δέρμα (ποδιά) που σκέπαζε την περιοχή των γεννητικών οργάνων. Ενώπιος ενωπίω, ρώτησε:

-Τι θέλετε;
-Είμαι ένας τυφλός που ψάχνει το φως, απάντησα!
-Τι επιθυμείς;
-Φως…!

Τότε, ο φύλακας αρπάζοντάς με απότομα από το αριστερό μπράτσο, με τράβηξε προς το εσωτερικό του ναού της πυραμίδας. Ποτέ δεν μπόρεσα να ξεχάσω εκείνη την στιγμή που είδα μια μεγάλη πέτρα και που, καθώς άνοιγε, δονούνταν με τέτοιο τρόπο ώστε παρήγαγε τις επτά νότες της μουσικής σκάλας. Μέσα στον ναό πια, ξεγυμνωμένος από τα ρούχα μου και από όλα μου τα υπάρχοντα (χρήματα, κοσμήματα, πολύτιμα πετράδια,) έπρεπε να περάσω από τρομερές δοκιμασίες, με τον σκοπό να αξιολογηθεί η εσωτερική μου διάθεση και ο χαρακτήρας μου.

Στην Δοκιμασία της Φωτιάς έπρεπε να διασχίσω ένα σαλόνι με φωτιά, γεμάτο με μακριές σιδερόβεργες, κατακόκκινες από φωτιά, που προκαλούσαν ανυπόφορη ζέστη. Ανάμεσά τους, υπήρχε ένα διάστημα που μόλις και χωρούσε τα πόδια. Κάτω, υπήρχε μια άβυσσος. Όποιος δίσταζε, οπισθοχωρούσε ή τον κυριαρχούσε ο φόβος, συνήθως έπεφτε, και τον κατέτρωγαν οι φλόγες.

Στην Δοκιμασία του Αέρα, με κρέμασαν από έναν γκρεμό. Δυνατά ρεύματα αέρα μαστίγωναν και πάγωναν το σώμα μου. Όμως συνέχισα σταθερός και ήσυχος.

Μετά, υποτάχτηκα στην Δοκιμασία του Νερού. Εκείνη η δοκιμασία πραγματοποιούνταν σε μια τάφρο ή λίμνη, γεμάτη με κροκοδείλους. Σώθηκα γιατί γνώριζα κάποιους μαγικούς εξορκισμούς μεγάλης δύναμης. Πολύ πριν και μετά από εμένα πολλοί κατέληξαν κομματιασμένοι από τα σαγόνια εκείνων των ερπετών.

Τελικά, υποτάχτηκα στην Δοκιμασία της Γης. Έπρεπε να παραμείνω γαλήνιος και ήσυχος μπροστά σε δύο ογκώδεις πέτρες που απειλούσαν να με κομματιάσουν.

Θέλω να υπογραμμίσω ότι όλες αυτές οι δοκιμασίες πραγματοποιήθηκαν με σάρκα και οστά. Οι κίνδυνοι ήταν πραγματικοί. Όμως, καθώς βγήκα νικητής από τις τέσσερις καθαγιασμένες μυητικές δοκιμασίες, στην συνέχεια έγινα δεκτός στο Ιερό Κολέγιο των Μυημένων της Μεγάλης Πυραμίδας.

Ακολουθώντας τις κανονικές διαδικασίες του Μυητικού Μονοπατιού, λογικά έπρεπε να περάσω από περισσότερες δοκιμασίες. Με κάθε τρόπο, μετά από μερικά χρόνια, κατάφερα να φτάσω στην κορυφή του Πρώτου Βουνού των Μεγαλύτερων Μυήσεων, ανακεφαλαιώνοντας όλες τις ερμητικές διαδικασίες που αντιστοιχούν Σ’ εκείνον τον μυητικό βαθμό.

Αφού είχα τελειώσει την ανώτερη αλχημική δουλειά μου, τόσο η Λευκή Αδελφότητα όσο και το βασιλικό εσωτερικό μου Είναι με διέταξαν να βάλω το σώμα μου σε κατάσταση καταληψίας. Πραγματικά έτσι και έγινε, σύμφωνα με τις διαδικασίες της Απόκρυφης Χημείας. Μετά οι ιερείς με έβαλαν σε μία σαρκοφάγο. Σημαντικό: αυτοί (οι ιερείς) δεν χρειάστηκε να μου αφαιρέσουν την ζωή. Επαναλαμβάνω: το σώμα μου έμεινε σε κατάσταση καταληψίας, μετά, τάφηκε σε έναν μυστικό τόπο τον οποίο δεν θα αποκαλύψω ποτέ.

Δια μέσου των αιώνων το Είναι μου συνέχισε να αποκτάει σώμα σε διάφορες εποχές και τόπους. Περιοδικώς μου επέτρεπαν να χρησιμοποιώ το Αιγυπτιακό σώμα. Για παράδειγμα, στην προηγούμενη ενσάρκωσή μου ήμουν ο Καπετάν Daniel Coronado, και κατέληξα να γίνω ένας από τους ήρωες της Μεξικανικής Επανάστασης. Όταν πέθανα (1914), και ενώ περίμενα μια καινούρια ενσάρκωση, μου επετράπη να χρησιμοποιήσω εκείνο το Αιγυπτιακό σώμα. Όμως έπειτα έπρεπε να το επιστρέψω στον τάφο γιατί μια νέα ύπαρξη είχε προγραμματιστεί για μένα (1917).

Την σήμερον ημέρα συνεχίζω να είμαι συνδεδεμένος με εκείνο το σώμα και πάντα το χρησιμο-ποιώ όποτε είναι αναγκαίο. Αυτό είναι δυνατόν διότι είναι ένα σώμα που ακόμα συνεχίζει να είναι ζωντανό! Περιοδικώς το αποσύρω από τον τάφο, μεταφέροντάς το μέσω της Τέταρτης Διάστασης, και υλοποιώντας το όπου το χρειάζομαι. Συνεχίζω να δίνω τροφή και ποτό σε εκείνο το σώμα, για να συνεχίζει να ζει. Αλλιώς θα πεθάνει. Και γιατί συνεχίζω να το διατηρώ ζωντανό; Απλά, για να μπορέσω να το χρησιμοποιήσω στον κατάλληλο χρόνο του!

Όλες εκείνες οι διαδικασίες, όλη εκείνη η επιστήμη των ζωντανών μούμιων συνιστούν μέρος των Μυστηρίων του Θανάτου, του Άμωνος-Ρα. Κανείς στον σημερινό κόσμο, δεν έχει ιδέα ότι όλα αυτά είναι δυνατά. Μιλάω με λεπτομέρειες για κάτι που η τωρινή επιστήμη δεν γνωρίζει και ούτε έχει την παραμικρή ιδέα.

Επιπλέον: δεν είμαι ο μοναδικός που έχει φυσικό σώμα σε κατάσταση καταληψίας. Στην Αιγυπτιακή γη υπάρχουν πολλοί ακόμα. Υψηλοί Μυημένοι που κατέχουν κι αυτοί σώματα σε παρόμοια κατάσταση συντήρησης. Για παράδειγμα, κάποια ημέρα έπρεπε να επισκεφτώ μια κυρία για να την πληροφορήσω σχετικά με ένα πολύ σημαντικό γεγονός. Αυτό συνέβη εδώ και πολλά χρόνια. Χωρίς αμφιβολία, είχα πολύ ενδιαφέρουσες συζητήσεις με εκείνη την κυρία. Κάποια συγκεκριμένη στιγμή, σχολίασα:

-Είμαι πια κουρασμένος από αυτήν την ζωή! Θα μου άρεσε να πεθάνω…

Και εκείνη απάντησε αμέσως:

-Θα ήταν καλό αν μπορούσατε να πεθάνετε! Αλλά, ούτε εσείς ούτε εγώ μπορούμε να πεθάνουμε!

Πέρασαν τα χρόνια και κάποτε επαλήθευσα ότι εκείνη η κυρία, στην πραγματικότητα, ήταν μια Υψηλή Μυημένη που διατηρούσε επίσης ένα φυσικό σώμα στην Αίγυπτο εδώ και πολλούς αιώνες. Γι’ αυτό, ούτε εκείνη ούτε εγώ δεν μπορούσαμε να πεθάνουμε. Από καιρό σε καιρό αποκτούμε καρμικά σώματα, επανενσαρκωνόμενοι.

Ακόμα αναφορικά με τις ζωντανές μούμιες, πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι, προφανώς, μπορούμε να εγκαταλείψουμε εκείνα τα σώματα όποτε θέλουμε, συνεχίζοντας να είμαστε ενωμένοι μαζί τους μόνο με το ασημένιο κορδόνι. Και αυτό ήταν που συνέβη όταν αποσαρκώθηκα σαν Καπετάν Daniel Coronado. Όταν επανενσαρκώθηκα, στις 6 Μαρτίου του 1917, έπρεπε να επιστρέψω το Αιγυπτιακό μου σώμα στον τάφο του. Ακόμα, σήμερα, συνεχίζω να χρησιμοποιώ την Αιγυπτιακή μου μούμια.

«Βλέπετε ότι υπάρχουν μυστήρια σχετικά με τα οποία δεν έχετε την παραμικρή ιδέα. Μιλάω γι’ αυτά τα πράγματα γιατί ξέρω ότι θέλετε να μελετήσετε αυτό το είδος της επιστήμης. Και αυτά που λέω μπορεί να σας εκπλήξουν! Και δεν απορώ που εκπλήσσεστε με αυτές τις αποκαλύψεις. Όμως, μιλάω ακριβώς για τα μεγάλα μυστήρια της αρχαίας Αιγύπτου. Ξυπνήστε για να φτάσετε να είστε και εσείς γνώστες των μυστηρίων της ζωής και του θανάτου!».

Από μέρους μου, σαν ζωντανός μάρτυρας όλων των γεγονότων που περιέβαλαν την αποσάρκωση του Δασκάλου Σαμαέλ την νύχτα της 24 Δεκεμβρίου του 1977, στην πόλη του Μεξικού, πρέπει να διασαφηνίσω ότι κατά τους τελευταίους μήνες, ο Δάσκαλος είχε ξεκινήσει μια διαδικασία ανταλλαγής των ατόμων της Αιγυπτιακής μούμιας προς το σώμα στο οποίο βρισκόταν ενσαρκωμένος. Ακριβώς, την ημέρα της αποσάρκωσής του, όλα τα άτομα του κεφαλιού είχαν ήδη αλλάξει. Και για να ολοκληρωθεί πλήρως η διαδικασία χωρίς κανενός είδους βλάβη, ο Δάσκαλος έμεινε τρεις ημέρες στον νεκροθάλαμο… Αυτός ο ίδιος, πριν την τελευταία του στιγμή, με πλήρη συνείδηση, έδωσε σαφέστατους προσανατολισμούς στον Dr. Jacinto Juarez γιατρό και έναν από τους πιο πιστούς μαθητές του να αναλάβει την δέσμευση να διατηρήσει το σώμα του ανέπαφο για τρεις ημέρες. Χάρη σε όλες αυτές τις φροντίδες, τους προσανατολισμούς που έδωσε ο Δάσκαλος και την εμπιστοσύνη και την πίστη του γιατρού που τον περιποιήθηκε και τον συνόδευσε στις τελευταίες του στιγμές, μπόρεσε ο Δάσκαλος να πραγματοποιήσει την αλλαγή των ατόμων στο Αιγυπτιακό σώμα με πλήρη και επιτυχή τρόπο.

Θυμάμαι, επίσης, ότι ο Δάσκαλος μου είχε πει:

-Δεν ξέρω ποια θα είναι η θέληση του Πατέρα μου: αν θα συνεχίσω με αυτό το σώμα ή αν θα συνεχίσω με το Αιγυπτιακό μου σώμα.

Γι’ αυτό, τίποτα από όσα συνέβησαν με τον Δάσκαλο στο Μεξικό, το 1977, δεν ήταν συμπτωματικό, όλη η διαδικασία συνοδευόταν από τις Ανώτερες Ιεραρχίες. Πολύ πριν να συμβούν όλα αυτά, ο Σαμαέλ ήδη ήξερε το τι έπρεπε να περάσει, με τον ίδιο τρόπο που ο Ιησούς ήξερε επίσης από πριν όλο το Δράμα των παθών που του επιφυλασσόταν.

Είναι σημαντικό να υπογραμμίσω ότι όλα αυτά τα φαινόμενα είναι γνωστά μεταξύ των πραγματικών Μυημένων. Και αυτό που συνέβη με τον Σαμαέλ, με τον Ιησού, με τον Φραγκίσκο της Ασίζης ή με τον Βούδα, συμβαίνει επίσης με όλους εκείνους που φτάνουν στις υψηλές σφαίρες της Ανώτερης Μύησης.

Αυτήν ακριβώς την στιγμή που γράφω αυτό το βιβλίο, δεκάδες από υποψήφιους γνωστικούς υποτάσσονται στις δοκιμασίες της εφαρμογής, γιατί αποφάσισαν να περπατήσουν το Μονοπάτι της Μύησης. Πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι η Μύηση δεν είναι προνόμιο καμιάς σχολής , θρησκείας ή αίρεσης. Η Λευκή Μύηση ανήκει στον Κοσμικό Χριστό και, σε όλες τις αυθεντικές θρησκείες.

Fernando Salazar Banol (Στην Καρδιά του Δασκάλου)

Μακάρι, αυτήν την φορά, να είναι διαφορετικά…Σχετικά με μια πιθα

ΤΑ ΣΥΣΤΗΜΑΤΑ

-Το Matrix είναι ένα σύστημα Neo.
-Αυτό το σύστημα είναι εχθρός μας.
-Αλλά όταν είσαι μέσα στο σύστημα, και βλέπεις γύρω σου, τι βλέπεις?
-Επιχειρηματίες, δάσκαλους, δικηγόρους, ξυλουργούς.
-Όλα εκείνα τα μυαλά των ανθρώπων που προσπαθούμε να σώσουμε.
-Αλλά μέχρι να το κάνουμε αυτοί οι άνθρωποι εξακολουθούν να είναι μέρος του συστήματος και αυτό το γεγονός τους κάνει εχθρούς μας.
-Πρέπει να καταλάβεις ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι έτοιμοι να αποσυνδεθούν.
-Και πολλοί απ αυτούς είναι τόσο εθισμένοι, τόσο απελπιστικά εξαρτημένοι από το σύστημα, που θα πολεμήσουν για να το προστατέψουν...

Απ' την Ταινία "Μάτριξ"


Πόσες αλήθειες κρύβει αυτός ο διάλογος! 
Ποια είναι όμως τα συστήματα? Ας παραθέσω μερικά.
-Το Οικονομικό σύστημα
-Οι Θρησκείες
-Η Πολιτική
-Η Μόδα
-Οι Χώρες
-Τα Ανταγωνιστικά Σπορ 
-Η Τεχνολογία

Όλα αυτά κρατούν τον άνθρωπο σε λήθαργο και εξαρτημένο απ' την ύλη, την ψεύτικη ευτυχία. Τα συστήματα είναι "Λουσιφερικά" που κρατούν τον άνθρωπο μακριά απ' τον αληθινό σκοπό της ζωής του, μακριά απ΄τις αληθινές αξίες του πνεύματος. Τα συστήματα κοιμίζουν τη συνείδηση. Αυτός που είναι βυθισμένος στα συστήματα είναι ήδη κάτοικος Αβύσσου. 
Ας γίνω όμως πιο σαφης για το τι εννοώ λέγοντας Λουσιφερικά συστήματα. Είναι αυτά που κάνουν το θέλημα του Λουσιφερ δίνοντας μια προσκαιρη ηδονή με αντάλλαγμα τις ψυχές των ανθρώπων, μετατρεποντας τους σε ζόμπι. 
Παραδείγματα:
-Οικονομικό σύστημα (Πόλεμοι, καταστροφές,  γενοκτονίες,  μίσος, ματαιοδοξια, απληστία κλπ).
-Θρησκείες ( Φανατισμος,  εγκλήματα,  μυστικιστικη υπερηφάνεια κλπ)
-Πολιτική (Ψέμα,  υπεροψία, φανατισμος, διαφθορά κλπ)
-Μόδα ( λαγνεία, σεξουαλικος εκφυλισμός κλπ)
-Ανταγωνιστικά Σπορ (Φανατισμος, βία,  αλαζονεία,  ματαιοδοξια κλπ)
- Τεχνολογία, ίντερνετ,  τηλεόραση (Φόβος,  τρομοκρατία, εξάρτηση κλπ)

Θα μου πείτε, μας πως? αφού είμαστε κάτοικοι αυτού του πλανήτη που όλα γίνονται μέσω των συστημάτων? τι να κάνω? να εγκαταλείψω τα πάντα και να γίνω ερημίτης? 
Όχι, βέβαια, αλλά θα πρέπει να μάθουμε να ζούμε μέσα στα συστήματα με το κεφάλι απέξω. Να τα χρησιμοποιούμε ΜΟΝΟ όσο χρειάζεται και ΟΤΑΝ χρειαζεται χωρίς προσκολλήσεις και εξαρτήσεις.
Η αποσύνδεσή μας από τα συστήματα είναι μονόδρομος για την απελευθέρωση του Θεϊκού μας σπινθήρα.

 

OI EΠΤΑ ΚΟΣΜΟΙ

Πριν από όλα, εκτιμητοί κύριοι, διακεκριμένες κυρίες, σας παρακαλώ επιμόνως να παρακολουθήσετε την διάλεξη μου με άπειρη υπομονή. Θέλω να ξέρετε ότι υπάρχουν επτά κόσμοι, δηλαδή:

1. Πρωτόκοσμος
2. Αγιόκοσμος
3. Μακρόκοσμος
4. Δευτερόκοσμος
5. Μεσόκοσμος
6. Μικρόκοσμος
7. Τριτόκοσμος

1. Πρωτόκοσμος

Ασυζητητί, ο πρώτος είναι σχηματισμένος από πολλαπλούς πνευματικούς ήλιους, υπερφυσικούς, θείους.
Πολλά έχουν ειπωθεί όσον αφορά τον Απόλυτο Ιερό Ήλιο και είναι φανερό πως οποιοδήποτε ηλιακό σύστημα, κυβερνάται από έναν από αυτούς του πνευματικούς ήλιους.

Αυτό θέλει να πει, ότι το παιγνίδι των κόσμων μας κατέχει τον ίδιο τον δικό του Ιερό Απόλυτο Ήλιο, καθώς και όλα τα άλλα ηλιακά συστήματα του αμετάβλητου άπειρου.

2. Αγιόκοσμος 

Η δεύτερη τάξη των κόσμων, είναι σχηματισμένη πραγματικά με όλα τα εκατομμύρια των ήλιων και πλανητών που ταξιδεύουν μέσα στο διάστημα.

3. Μακρόκοσμος

Το τρίτο παιγνίδι των κόσμων, είναι σχηματισμένο από τον γαλαξία μας, από αυτόν τον Μεγάλο Γαλαξία, που έχει σαν κεντρική κοσμική πρωτεύουσα τον Ήλιο Σείριο.

4. Δευτερόκοσμος

Η τέταρτη τάξη αντιπροσωπεύεται από το δικό μας Ηλιακό Σύστημα του Όρς.

5. Μεσόκοσμος

 

Η πέμπτη τάξη αντιστοιχεί στον πλανήτη γη. 

6. Μικρόκοσμος

 

Η έκτη τάξη είναι ο μικρόκοσμος άνθρωπος.

7. Τριτόκοσμος

Η έβδομη τάξη βρίσκεται στους κόσμους της Κολάσεως.

Ας ευρύνουμε λιγάκι περισσότερο αυτήν την εξήγηση: θέλω να καταλάβετε κύριοι και κυρίες, με απόλυτη καθαρότητα, το τι είναι πραγματικά η πρώτη τάξη των κόσμων. Υπέροχοι πνευματικοί σπινθηροβόλοι ήλιοι με άπειρες μεγαλοπρέπειες στο διάστημα. Σφαίρες που ακτινοβολούν, που ποτέ δεν θα μπορέσουν να αντιληφθούν οι αστρονόμοι μέσω των τηλεσκοπίων τους.

Σκεφθείτε τώρα το τι είναι τα δισεκατομμύρια και τρισεκατομμύρια κόσμων και άστρων που κατοικούν το ατέλειωτο διάστημα.

Θυμηθείτε τώρα τους γαλαξίες· κάθε ένας από αυτούς παρμένος ξεχωριστά, είναι βεβαίως ένας Μακρόκοσμος και ο δικός μας, ο Γαλαξίας, δεν είναι μία εξαίρεση.

Τι θα λέγαμε για τον Δευτερόκοσμο; Ασυζητητί κάθε ηλιακό σύστημα, άσχετα με τον γαλαξία εις τον όποιον ανήκει, είτε είναι αυτό της ύλης ή της αντιύλης, εμφανώς είναι ένας Δευτερόκοσμος.

Στο διάστημα πλανήτες σαν την γη υπάρχουν τόσο αναρίθμητοι όπως οι άμμοι της απεριόριστης θάλασσας. Χωρίς αμφιβολία οποιοσδήποτε από αυτούς, κάθε πλανήτης, δεν ενδιαφέρει πιο είναι το κέντρο της κοσμικής του βαρύτητας, είναι αυτός καθαυτός ένας Μεσόκοσμος.

Πολλά έχουν λεχθεί όσον αφορά τον Μικρόκοσμο άνθρωπο· εμείς δίνουμε έμφαση στην υπερφυσική ιδέα ότι κάθε ένας από εμάς είναι ένας αυθεντικός και νόμιμος Μικρόκοσμος. Δίχως άλλο, δεν είμαστε οι μοναδικοί κάτοικοι του Απείρου· είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχουν πολλοί κατοικημένοι κόσμοι. Οποιοσδήποτε κάτοικος του Κόσμου ή των κόσμων, είναι ένας αυθεντικός Μικρόκοσμος.

Και τελευταίο, αρμόζει να γνωρίζουμε ότι μέσα σε κάθε πλανήτη υπάρχει ένα βυθισμένο ορυκτό βασίλειο με τις δικές του ατομικές κολάσεις αυτές οι τελευταίες βρίσκονται τοποθετημένες πάντα μέσα στο εσωτερικό οποιασδήποτε πλανητικής μάζας και στις παραδιαστάσεις της φύσης, κάτω από την τρισδιάστατη ζώνη του Ευκλείδη.

Ας εννοείτε λοιπόν, κύριοι και κυρίες, ότι η πρώτη τάξη των κόσμων, είναι εντελώς διαφορετική από την δεύτερη και ότι κάθε κόσμος είναι απόλυτα ανόμοιος, ριζικά διαφορετικός.

Η πρώτη τάξη των κόσμων, είναι απεριόριστα θεία, άφατη δεν υπάρχει σε αυτήν καμία μηχανική αρχή, κυβερνάται από τον Μοναδικό Νόμο.

Η δεύτερη τάξη, ασυζητητί είναι ελεγχόμενη από τις τρεις πρωταρχικές δυνάμεις που ρυθμίζουν και κατευθύνουν κάθε κοσμική δημιουργία.

Η τρίτη τάξη των κόσμων, ο γαλαξίας μας, οποιοσδήποτε γαλαξίας του Ιερού Διαστήματος, είναι αναμφίβολο ότι ελέγχεται από 6 νόμους.

Η τέταρτη τάξη των κόσμων, το δικό μας ηλιακό σύστημα, ή οποιοδήποτε ηλιακό σύστημα του απέραντου διαστήματος, πάντα ελέγχεται από 12 νόμους.

Η πέμπτη τάξη, η γη μας, ή οποιοσδήποτε πλανήτης όμοιος με τον δικό μας, που γυρίζει γύρω από οποιονδήποτε ήλιο, ελέγχεται απόλυτα από 24 νόμους.

Η έκτη κοσμική τάξη, οποιοσδήποτε ανθρώπινος οργανισμός, βρίσκεται οριστικά υπό τον έλεγχο 48 νόμων· αυτό το βλέπουμε ολοκληρωτικά αποδεδειγμένο στο σπερματικό κύτταρο του ανθρώπου, αποτελούμενο όπως ήδη είναι γνωστό από 48 χρωμοσώματα.

Και τελευταία, η εβδόμη τάξη των κόσμων, βρίσκεται κάτω από ολοκληρωτικό έλεγχο 96 νόμων.

Θέλω να ξέρετε με ακριβή τρόπο ότι ο αριθμός των νόμων στις περιοχές κολάσεως πολλαπλασιάζεται σκανδαλιστικά.

Είναι φαινομενικό ότι ο πρώτος κύκλος του Δάντη βρίσκεται πάντοτε κάτω από τον έλεγχο των 96 νόμων, πλην όμως στον δεύτερο πολλαπλασιάζεται αυτή η ποσότητα, δίδοντας 192 νόμους, στον τρίτο τριπλασιάζεται, στον τέταρτο τετραπλασιάζεται, κατά τέτοιον τρόπο, ώστε μπορούμε να πολλαπλασιάζουμε την ποσότητα 96 με 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 και 9. Έτσι λοιπόν στον ένατο κύκλο, πολλαπλασιάζοντας το 96 με το 9 θα μας δώσει 864 νόμους.

Εάν αναλογισθείτε βαθειά πάνω στον πρώτο κόσμο, θα δείτε ότι εκεί υπάρχει η πιο πλήρης ελευθερία, η πιο απόλυτη ευτυχία, διότι τα πάντα κυβερνώνται από τον Μοναδικό Νόμο.

Στον δεύτερο κόσμο, υπάρχει ακόμα η πλήρης ευδαιμονία, που οφείλεται στο ότι βρίσκεται εντελώς ελεγχόμενος από τους τρεις αρχικούς νόμους όλης της δημιουργίας.

Αλλά, εις τον τρίτο κόσμο, ήδη εισάγεται ένα μηχανικό στοιχείο διότι αυτοί οι πρωτόγονοι, θείοι τρεις νόμοι διαιρούμενοι εις τον εαυτόν τους, μετατρέπονται εις έξη. Εμφανώς σε αυτό υπάρχει πια ορισμένος κοσμικός αυτοματισμός, ήδη δεν είναι οι τρεις μοναδικές δυνάμεις οι όποιες εργάζονται, επειδή αυτές διαιρούμενες στον εαυτόν τους, έχουν δώσει καταγωγή στο μηχανικό παιχνίδι οποιουδήποτε γαλαξία.

Κοιτάξτε εσείς το τι είναι ένα ηλιακό σύστημα, είναι φανερό ότι σε αυτό, ήδη οι έξη νόμοι έχουν διαιρεθεί εκ νέου για να μετατραπούν σε δώδεκα, αυξάνοντας την μηχανικότητα, τον αυτοματισμό, την περιπλοκότητα κτλ.

Ας συνοψίσουμε τώρα την συζήτηση σε οποιονδήποτε πλανήτη του άπειρου, και πολύ ιδιαιτέρα στον δικό μας γήινο κόσμο. Εμφανώς είναι περισσότερο ετερογενές και πολύπλοκο, οφειλόμενο στο ότι οι δώδεκα νόμοι του συστήματος έχουν μετατραπεί σε 24.

Ας κοιτάξουμε τώρα ειλικρινά στον Μικρόκοσμο άνθρωπο, ας εξετάσουμε το γεννητικό κύτταρο, και θα συναντήσουμε τα 48 χρωμοσώματα, ζωντανή αντιπροσώπευση των 48 νόμων που ελέγχουν όλο το σώμα μας.

Είναι πρόδηλον ότι εάν διαιρεθούν αυτοί οι 48 νόμοι στον εαυτόν τους και από μόνοι τους, δίνουν καταγωγή στους 96 του πρώτου κύκλου του Δάντη.

Θέλω λοιπόν να καταλάβετε κύριοι και κυρίες, την θέση που κατέχουμε εις την ακτίνα της δημιουργίας.

Κάποιος είπε ότι η Κόλαση προέρχεται από την λέξη Infernus, που στα λατινικά σημαίνει κατώτερη περιοχή έτσι έδωσε έμφαση στην ιδέα ότι το μέρος το όποιο κατέχουμε στην τρισδιάστατη περιοχή του Ευκλείδη, είναι η Κόλαση με το να είναι, κατά την γνώμη του το κατώτερο μέρος του κόσμου.

Δυστυχώς εκείνος που έκανε τόσον ασυνήθη επιβεβαίωση, αγνοούσε πραγματικά την ακτίνα της δημιουργίας.

Εάν είχε περισσότερη πληροφόρηση, εάν είχε μελετήσει τους επτά κόσμους, θα του δινόταν σωστός λογαριασμός ότι το κατώτερο μέρος δεν είναι αυτός ο φυσικός κόσμος στον οποίο ζούμε, πάρα ο έβδομος κόσμος, ευρισκόμενος ακριβώς μέσα στο εσωτερικό του πλανήτη γη, στις φυσικές παραδιαστάσεις, κάτω από την τρισδιάστατη ζώνη του Ευκλείδη.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Αξιοσέβαστε Δάσκαλε, αφού άκουσα με όλη την προσοχή και υπομονή την επιστημονική έκθεση όσον αφορά την ακτίνα της δημιουργίας, έχω παρατηρήσει πως αναφερόμενος στην πρώτη τάξη ή αλλιώς Πρωτόκοσμο, αναφέρετε ότι η κίνηση, η ζωή, αντιστοιχεί στον Πρώτο Νόμο όπου βασιλεύει η απόλυτη ελευθερία.

Μας έχετε πει, ακολουθώντας τα λόγια του Μεγάλου Καβίρ Ιησού: «Ανακάλυψε την αλήθεια, και η αλήθεια θα σε ελευθερώσει» πρέπει να εννοηθεί, ακολουθώντας τον νόμο των αναλογιών και ανταποκρίσεων, ότι για να είμαστε εμείς οι άνθρωποι που κινούμεθα και έχουμε την ύπαρξη μας στην έκτη τάξη των Κόσμων, δηλαδή, τον Μικρόκοσμο, για να ζωντανέψουμε την αλήθεια και προς τούτο να είμαστε εντελώς ελεύθεροι, πρέπει να αγωνιστούμε για να φθάσουμε να είμαστε κάτοικοι αυτών των Κόσμων που διοικούνται από τον Μοναδικό Νόμο;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Με την μεγαλύτερη ευχαρίστηση θα δώσω απάντηση στην ερώτηση που έκανε ο κύριος. Διακεκριμένοι κύριοι και κυρίες είναι απαραίτητο να καταλάβετε ότι σε μεγαλύτερο αριθμό νόμων, μεγαλύτερος βαθμός μηχανικότητος και πόνου σε μικρότερο αριθμό νόμων, μικρότερος βαθμός μηχανικότητος και πόνου.

Αναντίρρητα στον Ιερό Απόλυτο Ήλιο, στον κεντρικό πνευματικό ήλιο σε αυτό το σύστημα στο όποιο ζούμε, κινούμαστε και έχουμε το Είναι μας, δεν υπάρχει μηχανικότητα κανενός είδους και γι’ αυτό, είναι φανερό ότι εκεί βασιλεύει η πιο πλήρης ευτυχία.

Φαινομενικά οφείλουμε να παλεύουμε κατά τρόπον ακούραστο για να ελευθερωθούμε από τους 48, 24, 12, 6 και 3 νόμους, για να επιστρέψουμε πραγματικά στον Ιερό Απόλυτο Ήλιο του συστήματός μας.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Δάσκαλε, συμπεραίνουμε από αυτό που εξηγήσατε προηγουμένως, ότι οι κόσμοι των μεγαλύτερων νόμων είναι πιο μηχανικοί και γι’ αυτό λογικά πιο πυκνοί και υλικοί. Θέλει αυτό να πει ότι οι κόσμοι των παραδιαστάσεων ή της κολάσεως, θα προξενήσουν μεγαλύτερες ταλαιπωρίες και ότι γι’ αυτόν τον λόγο τις ονομάζουν «η περιοχή των ποινών και των τιμωριών»;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αυτή η ερώτηση του ακροατηρίου, μου φαίνεται αρκετά ενδιαφέρουσα και είναι καθαρό ότι βιάζομαι να την απαντήσω με μεγάλη ευχαρίστηση.

Διακεκριμένε κύριε, θέλω να ξέρετε και όλοι να καταλάβετε, ότι σε μεγαλύτερο αριθμό νόμων, μεγαλύτερος βαθμός μηχανικότητος και πόνου.

Οι 96 νόμοι της πρώτης ζώνης της κολάσεως έχουν ως αποτέλεσμα να είναι τρομερά βασανιστικοί. Δίχως άλλο, καθώς τέτοιος αριθμός νόμων πολλαπλασιάζεται σε κάθε μία από τις παραδιαστατικές ζώνες, επίσης πολλαπλασιάζεται ο πόνος, ή μηχανικότητα, ο υλισμός και το κλάμα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Αξιοσέβαστε Δάσκαλε, έχουμε παρατηρήσει ότι προηγουμένως μας μιλούσατε για τους εννέα ομόκεντρους κύκλους στην περιοχή των παραδιαστάσεων, οι οποίες αντιστοιχούν στους εννέα κύκλους των υπερδιαστάσεων του Κόσμου. Δίχως άλλο, με το να αναφέρεστε στην ακτίνα της δημιουργίας, μοναδικώς απαριθμείτε και εξηγείτε επτά κόσμους, δεν υπάρχει σε αυτό κάτι άτοπο;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Έντιμε κύριε, είναι απαραίτητο να κάνετε μια καθαρή διαφοροποίηση μεταξύ των επτά κόσμων, των εννέα ουρανών και των εννέα κύκλων του Δάντη ή φυσικών παραδιαστάσεων.

Εμφανώς οι εννέα ουρανοί βρίσκονται σχετισμένοι, όπως ήδη έχουμε πει, με τις εννέα βυθισμένες περιοχές κάτω από την επιδερμίδα της γης. Αυτό το είδε ο Ενώχ σε κατάσταση έκστασης στο όρος Μορία, μέρος εις το όποιο έκτισε αργότερα έναν υπόγειο ναό με εννέα εσωτερικά πατώματα για να εκθέσει αλληγορικά τον υπερφυσικό ρεαλισμό του δράματός του.

Είναι αναντίρρητο ότι οι εννέα ουρανοί, βρίσκονται πλήρως συμπυκνωμένοι στις σφαίρες της Σελήνης, Ερμή, Αφροδίτης, Ήλιου, Άρη, Δία, Κρόνου, Ουρανού και Ποσειδώνα. Είναι καθαρό ότι όλοι αυτοί οι εννέα ουρανοί αντιστοιχούν στον Δευτερόκοσμο.

Παραμένει λοιπόν ξεκαθαρισμένο στον νου σας το γεγονός ότι οι επτά κόσμο, δεν είναι οι εννέα ουρανοί;

ΕΡΩΤΗΣΗ: Δάσκαλε, με το να μας λέτε πως καθώς κατεβαίνει κανείς σε μεγαλύτερο αριθμό νόμων, από τον πρώτο κόσμο μέχρι τις περιοχές της Κολάσεως, η μηχανικότητα, ο αυτοματισμός, ο υλισμός, γίνονται κάθε φορά και μεγαλύτερα, μας κάνει να σκεπτόμαστε ότι απομακρυνόμενοι από τους τρεις αρχικούς νόμους, απομονωνόμαστε ταυτόχρονα από την απευθείας θέληση του Πατέρα, μένοντας στην ίδια μας την άθλια τύχη. Είναι αυτή η περίπτωση;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Διακεκριμένε κύριε, έντιμες κυρίες που με ακούτε σε αυτό το ακροατήριο, θέλω να ξέρετε κατά τρόπο καθαρό και ακριβή ότι πιο πέρα από όλο αυτό το παιγνίδι των κόσμων που σχηματίζουν το Ηλιακό μας σύστημα, λάμπει δοξασμένος ο Ιερός Απόλυτος Ήλιος.

Είναι αναμφίβολο, ότι στον Κεντρικό Πνευματικό Ήλιο τον κυβερνώμενο από τον Μοναδικό Νόμο, υπάρχει η αμετάβλητη ευτυχία του ζωντανού αιώνιου Θεού. Δυστυχώς, καθώς απομακρυνόμαστε περισσότερο και περισσότερο και περισσότερο από τον Ιερό Απόλυτο Ήλιο, εισχωρούμε σε κόσμους κάθε φορά περισσότερο και περισσότερο πολύπλοκους, όπου εισάγεται ο αυτοματισμός, η μηχανικότητα και ο πόνος.

Εμφανώς, στον κόσμο των τριών νόμων, η ευδαιμονία είναι ασύγκριτη, διότι η υλικότητα είναι λιγότερη. Σε αυτήν την περιοχή οποιοδήποτε άτομο κατέχει μέσα στην εσωτερική φύση του, μόνο τρία άτομα του Απόλυτου.

Τι διαφορετικός είναι ο τρίτος κόσμος· εκεί η υλικότητα αυξάνει διότι οποιοδήποτε από τα άτομα του κατέχει στο εσωτερικό του έξι άτομα του Απόλυτου.

Ας εισχωρήσουμε στον τέταρτο κόσμο. Εκεί θα συναντήσουμε ύλη πιο πυκνή, πράγμα οφειλόμενο στο συγκεκριμένο γεγονός ότι οποιοδήποτε από τα άτομά του, κατέχει στον εαυτό του δώδεκα άτομα του Απόλυτου.

Ας συγκεκριμενοποιούμε λίγο περισσότερο εάν εξετάσουμε προσεκτικά τον πλανήτη γη, θα δούμε ότι οποιοδήποτε από τα άτομα του, κατέχει στην εσωτερική του φύση 24 άτομα του απόλυτου.

Ειδικεύοντας προσεκτικά, ας μελετήσουμε με λεπτομέρεια οποιοδήποτε άτομο του ανθρώπινου οργανισμού και θα αντιληφθούμε μέσα από αυτό, μέσω της θείας διόρασης, 48 άτομα του Απόλυτου. Ας κατέβουμε λίγο ακόμα και ας μπούμε στο βασίλειο της πιο ωμής υλικότητας, στους κόσμους των κολάσεων, κάτω από τον φλοιό του πλανήτη εις τον όποιον ζούμε και θα ανακαλύψουμε ότι στην πρώτη παραδιαστατική ζώνη, η πυκνότητα έχει αυξηθεί τρομακτικά, διότι οποιοδήποτε άτομο μη ανθρώπινο κατέχει 96 άτομα του Απόλυτου μέσα στην εσωτερική του φύση.

Στην δεύτερη ζώνη της Κόλασης, κάθε άτομο κατέχει 192 άτομα, στην τρίτη κάθε άτομο κατέχει στο εσωτερικό του 384 άτομα του Απόλυτου κτλ αυξάνοντας έτσι την υλικότητα κατά τρόπο τρομερό και φοβερό....

Βυθιζόμενοι μέσα στους κάθε φορά πιο πολύπλοκους νόμους, εμφανώς ανεξαρτητοποιούμαστε κατά τρόπο προοδευτικό από την θέληση του Απόλυτου και πέφτουμε στην μηχανική περιπλοκότητα όλης αυτής της μεγάλης φύσης. Εάν θέλουμε να ξανακατακτήσουμε την ελευθερία, πρέπει να ελευθερωθούμε από τόση μηχανική και τόσους νόμους και να επιστρέψουμε στον Πατέρα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Αγαπημένε Δάσκαλε. Εάν δεν γίνεται η Θεία Θέληση στον Μικρόκοσμο άνθρωπο, τότε γιατί λέγεται ότι δεν κινείται ούτε το φύλλο ενός δένδρου, χωρίς την Θέληση του Θεού;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Διακεκριμένε κύριε, στο Άγιο Ηλιακό Απόλυτο, όπως ήδη έχουμε πει, βασιλεύει μόνο ο Μοναδικός Νόμος. Στον κόσμο των τριών νόμων ακόμη γίνεται η θέληση του Πατέρα, διότι τα πάντα κυβερνώνται από τους τρεις βασικούς νόμους. Δίχως άλλο στον κόσμο των έξη νόμων, ήδη υπάρχει έξω από κάθε αμφιβολία μία μηχανικότητα η όποια κατά κάποιον τρόπο την κάνει ανεξάρτητη από την Θέληση του Απόλυτου. Σκεφθείτε τώρα στους κόσμους των 24, 48 και 96 νόμων.

Είναι φανερό πως σε τέτοιες τάξεις κόσμων η μηχανικότητα πολλαπλασιάζεται ανεξάρτητα από το Άγιο Ηλιακό Απόλυτο. Αυτό βέβαια θα έδινε λόγο για να πούμε ότι ο Πατέρας αποκλείεται από κάθε δημιουργία. Δίχως άλλο, είναι καλό να ξέρουν όλοι πως όλη η μηχανικότητα είναι από πριν υπολογισμένη από τον Ιερό Απόλυτο Ήλιο, αφού δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν οι διάφορες τάξεις των νόμων και οι διάφορες μηχανικές διαδικασίες εάν δεν είχε εκτεθεί έτσι από τον Πατέρα.

Αυτό το σύμπαν είναι ένα όλον μέσα στην ευφυΐα του Ιερού Απόλυτου Ήλιου και αυτά τα φαινόμενα αποκρυσταλλώνονται λίγο-λίγο κατά τρόπον διαδοχικό, κατανοητόν;

ΕΡΩΤΗΣΗ: Αξιοσέβαστε Δάσκαλε, θα μπορούσατε να μας πείτε τον λόγο για τον όποιον σχετίζετε το επτά στους νόμους της δημιουργίας, τον ανθρώπινο οργανισμό και τους κόσμους; Είναι μια παράδοση ή είναι πραγματικά ένας νόμος;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η ερώτηση που κάνει ο κύριος, αξίζει μία άμεση απάντηση. Θέλω όλοι σας κύριοι και κυρίες, να καταλάβετε με πλήρη σαφήνεια το τι είναι οι νόμοι του τρία και του επτά. Είναι επείγον να ξέρετε ότι οι Κοσμοκράτορες δημιουργοί αυτού του σύμπαντος στο όποιον ζούμε, κινούμεθα και έχουμε το Είναι μας (κάθε ένας, κάτω από την διεύθυνση της προσωπικής του κοσμικής Θείας Μητέρας Κουνταλίνη) εργάσθηκαν κατά την αυγή της δημιουργίας, αναπτύσσοντας στο διάστημα τους νόμους του τρία και του επτά, ώστε το παν να είχε ζωή εν αφθονία. Μόνον έτσι μπόρεσε να υπάρξει ο κόσμος μας. Δεν είναι λοιπόν παράξενο ότι όλη η φυσική κοσμική διαδικασία αναπτύσσεται σύμφωνα με τους νόμους του τρία και του επτά. Με κανένα τρόπο, δεν πρέπει να μας φαίνεται κάπως ασύνηθες το ότι τέτοιοι νόμοι βρίσκονται συσχετισμένοι εις το απεριόριστα μικρό και εις το απεριόριστα μεγάλο, εις τον Μικρόκοσμο και εις τον Μακρόκοσμο, σε όλο αυτό που είναι σε όλο αυτό που ήταν και σε όλο αυτό που θα είναι.

Ας σκεφθούμε για μια στιγμή στα επτά Τσάκρας της σπονδυλικής στήλης, στους επτά κύριους κόσμους του ηλιακού συστήματος, στους επτά Γύρους για τους οποίους μιλάει η αρχαία και η μοντέρνα Θεοσοφία, στις επτά ανθρώπινες φυλές κτλ.

Όλες αυτές οι γιγάντιες διαδικασίες του επτά κάθε επταπλάσια εκδήλωση της ζωής, έχει πάντα σαν βάση τις τρεις πρωταρχικές δυνάμεις: θετική, αρνητική και ουδέτερη, κατανοητόν;

ΕΡΩΤΗΣΗ: Δάσκαλε, γιατί όταν μιλάτε για την δημιουργία των κόσμων, υπάρξεων ή γαλαξιών, εκφράζεσθε με τέτοιους όρους όπως: είναι σαφές, είναι αναμφίβολο, είναι φανερό, είναι φυσικό κτλ; Σε τι βασίζεσθε για να το λέτε με τόση βεβαιότητα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Βλέπω εκεί εις το ακροατήριο, ότι κάποιος έχει κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση και αισθάνομαι ευχαρίστηση να του απαντήσω.

Κύριοι και κυρίες, θέλω να ξέρετε κατά τρόπον συνοπτικό, σαφή και τελειωτικό, ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες λόγου: την πρώτη την ονομάζουμε υποκειμενική, την δεύτερη, την κατατάσσουμε σαν αντικειμενική.

Αναντίρρητα, ή πρώτη έχει σαν βάση τις εξωτερικές αισθητήριες αντιλήψεις. Η δεύτερη είναι διαφορετική, και μόνον διαδικάζεται ανάλογα με τα εσωτερικά βιώματα της συνείδησης.

Είναι φανερό ότι πίσω από τους αναφερόμενους από τον κύριο όρους βρίσκονται πραγματικά οι διάφορες λειτουργικότητες της δικής μου της ίδιας της συνείδησης. Χρησιμοποιώ τέτοιες γλωσσικές λέξεις σαν ειδικά οχήματα του περιεχομένου των ιδεών μου.

Με άλλα λόγια, θέτω ορισμένη έμφαση για να πω στον κύριο και στο έντιμο ακροατήριο που με ακούει το εξής: ποτέ δεν θα χρησιμοποιούσα τις αναφερθείσες από τον κύριο λέξεις, εάν προηγουμένως δεν είχα διαπιστώσει με τις συνειδητές μου δυνάμεις, με τις υπερβατικές ικανότητες της επίγνωσης, την αλήθεια όλων όσων σας βεβαιώνω. Μού αρέσει να χρησιμοποιώ ακριβείς όρους με τον σκοπό να κάνω γνωστές ακριβείς ιδέες, αυτό είναι όλο.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Αξιοσέβαστε Δάσκαλε, αναφέρατε στην προηγούμενη σας έκθεση την αυγή της δημιουργίας, θα μπορούσατε να μας εξηγήσετε σε πια εποχή λειτούργησε και ποίου υπήρξε το έργο;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Διακεκριμένε κύριε, στην αιωνιότητα δεν υπάρχει χρόνος. Θέλω όλοι αυτοί, που τούτη την νύκτα έχουν παρακολουθήσει την ομιλία μας, να καταλάβουν ακριβώς Ότι ο χρόνος δεν έχει πραγματικό βάθος, μία νόμιμη αυθεντική καταγωγή.

Βεβαίως και στο όνομα της αλήθειας, οφείλω να πω σε εσάς ότι ο χρόνος είναι κάτι απλώς υποκειμενικό, που δεν κατέχει μία αντικειμενική πραγματικότητα, συγκεκριμένη και ακριβή.

Αυτό που πραγματικά υπάρχει είναι μία διαδοχή φαινομένων βγαίνει ο ήλιος και αναφωνούμε είναι έξη η ώρα το πρωί, κρύβεται και λέμε, είναι έξη το απόγευμα, έχουν περάσει δώδεκα ώρες.

Αλλά, σε πιο μέρος του κόσμου βρίσκονται αυτές οι ώρες, αυτός ο χρόνος; Μήπως μπορούμε να τον πιάσουμε με το χέρι, να τον βάλουμε σε ένα τραπέζι εργαστηρίου; Τι χρώμα έχει αυτός ο χρόνος; από τι μέταλλο ή ουσία είναι φτιαγμένος; Ας συλλογιστούμε κύριοι, ας συλλογιστούμε λιγάκι: είναι ο νους αυτός που εφευρίσκει τον χρόνο, διότι αυτό που πραγματικά υπάρχει σε αντικειμενική μορφή είναι η διαδοχή των φυσικών φαινομένων. Δυστυχώς εμείς διαπράξαμε το σφάλμα να θέτουμε χρόνο σε κάθε κοσμική κίνηση.

Μεταξύ της ανατολής και της δύσης του ήλιου, βάζουμε τις αγαπημένες μας ώρες, τις εφευρίσκουμε, τις σημειώνουμε στην κίνηση των άστρων, άλλα αυτή είναι μια φαντασία του νου.

Τα κοσμικά Φαινόμενα αλληλοδιαδέχονται το ένα το άλλο μέσα στην αιώνια στιγμή της Μεγάλης Ζωής στην κίνηση τους.

Στον Ιερό Απόλυτο Ήλιο, το σύμπαν μας υπάρχει σαν ένα όλον ακέραιο, ένα και συνολικό, πλήρες. Σε αυτό διαδικάζονται όλες οι κοσμικές αλλαγές μέσα σε μία αιώνια στιγμή, μέσα σε μία στιγμή που δεν έχει όρια.

Γίνεται φανερό και έκδηλο πως όταν αποκρυσταλλώνονται τα διάφορα διαδοχικά φαινόμενα αυτού του σύμπαντος, δυστυχώς, φθάνει στον νου μας η ιδέα χρόνος. Τέτοια υποκειμενική ιδέα, είναι πάντοτε τοποθετημένη μεταξύ φαινομένου και φαινομένου.

Πραγματικά ο Ηλιακός λόγος, ο Αρχιτέκτων Δημιουργός του Σύμπαντος, είναι ο πραγματικός συγγραφέας όλης αυτής της δημιουργίας. Δίχως άλλο, δεν μπορούμε να του θέσουμε μία ημερομηνία στο έργο του, στην κοσμογέννησή του, διότι ο χρόνος είναι μια αυταπάτη του νου, και αυτό βρίσκεται πιο πέρα από όλα τα απλώς διανοητικά. Η Κόλαση ή οι κόσμοι της Κολάσεως, υπάρχουν από όλη την αιωνιότητα: Ας θυμηθούμε εκείνη την φράση του Δάντη στην Θεία Κωμωδία του: «Δι’ εμού πηγαίνει κανείς στην πόλη του κλάματος· δι’ εμού πηγαίνει κανείς στον αιώνιο πόνο· δι’ εμού πηγαίνει κανείς προς την καταδικασμένη φυλή· η δικαιοσύνη, η θεία δύναμη, η υπέρτατη σοφία και η αρχική αγάπη ενεψύχωσε τον υψηλόφρονα αρχιτέκτονά μου· πριν από εμένα δεν υπήρχε τίποτα δημιουργημένο, εξαιρώντας το αθάνατο, και εγώ διαρκώ αιωνίως. Ω, εσείς οι όποιοι εισέρχεσθε· εγκαταλείψετε κάθε ελπίδα!

ΕΡΩΤΗΣΗ: Αξιοσέβαστε Δάσκαλε, σύμφωνα με όσα μπόρεσα να καταλάβω ο Δάσκαλος G τοποθετεί τον κόσμο των 96 νόμων στην Σελήνη. Αντίθετα εσείς βεβαιώνετε πως αυτή η περιοχή βρίσκεται κάτω από την επιδερμίδα του πλανητικού οργανισμού στον οποίον ζούμε, θα μπορούσατε να μου εξηγήσετε τον λόγο αυτής της διαφοράς συλλήψεως;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Έντιμε κύριε, βιάζομαι να δώσω απάντηση στην ερώτηση σου. Βεβαίως ο Δάσκαλος G νομίζει ότι ή ακτίνα της δημιουργίας καταλήγει στην σελήνη και εγώ βεβαιώνω κατά τρόπον εμφατικό ότι αυτό, τελειώνει εις τους βυθισμένους κόσμους, στην Κόλαση.

Η σελήνη είναι κάτι διαφορετικό, διακεκριμένοι κύριοι ανήκει στην περασμένη ήμερα της δημιουργίας, είναι ένας νεκρός κόσμος, είναι ένα πτώμα.

Τα ταξίδια των αστροναυτών στον δορυφόρο μας, απέδειξαν κατά τρόπον ισχυρό και τελειωτικό το μη αναιρεταίο γεγονός ότι ή Σελήνη είναι ένας κόσμος νεκρός. Δεν ξέρω πως ο Δάσκαλος G έκανε λάθος στους υπολογισμούς του. Οποιαδήποτε σελήνη του ατελείωτου διαστήματος, είναι πάντα ένα πτώμα. Δυστυχώς ο Δάσκαλος G πίστεψε σταθερά πως στο σύστημα μας, η σελήνη ήταν ένας καινούργιος κόσμος, ότι έβγαινε από το χάος, ότι γεννιόταν.

Σε μια περασμένη κοσμική ήμερα, η Σελήνη είχε ζωή σε αφθονία, ήταν μια καταπληκτική γη του διαστήματος, άλλα ήδη πέθανε, και στο μέλλον θα πρέπει να καταστραφεί τελείως, αυτό είναι όλο.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Αγαπητέ Δάσκαλε, κατά τον Δάσκαλο G ο δορυφόρος μας, η Σελήνη, δημιουργήθηκε από μία αποκόλληση γήινης ύλης, οφειλόμενη σε τρομερές μαγνητικές δυνάμεις έλξεως, μέσα στους νόμους της βαρύτητος, μετατρεπόμενη σε έναν νέο κόσμο όπου βεβαιότατα εισέρχονται οι χαμένες ψυχές για να υποφέρουν στις παραδιαστασιακές περιοχές της κόλασης. Θέλετε να πείτε Δάσκαλε Σαμαέλ, πως ο Δάσκαλος G έφθασε σε αυτό το συμπέρασμα επειδή ήσαν φτωχές οι ικανότητες του να γνωρίζει;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ακούω την ερώτηση του κυρίου και είναι ξεκάθαρο πως αισθάνομαι ευχαρίστηση να σας απαντήσω. Με κανένα τρόπον δεν θέλω να υποτιμήσω τις ψυχικές ιδιότητες του Δάσκαλου G. Εμφανώς εκτέλεσε μια καταπληκτική αποστολή και η εργασία του είναι λαμπρή. Δίχως άλλο ο άνθρωπος έχει δικαίωμα να συγχίζεται, είναι δυνατόν να έχει πάρει αυτήν την πληροφορία σχετισμένη με την Σελήνη, από κάποιον μύθο, από κάποια πηγή, από κάποια αλληγορία κτλ.

Εν πάση περιπτώσει, εμείς βεβαιώνουμε κατά τρόπον εμφατικό αυτό που μας αφορά, αυτό που μπορέσαμε να διαπιστώσουμε μόνοι μας, κατευθείαν χωρίς να υποτιμήσουμε την εργασία κανενός άλλου Δασκάλου. Πως η σελήνη έχει αποκολληθεί από κάποια σύγκρουση μεταξύ της γης και άλλου πλανήτη ή ότι αυτή έχει αναδυθεί από τον ειρηνικό, όπως υποστηρίζει άλλος σεβαστός Δάσκαλος είναι σύλληψη που σεβόμαστε, άλλα όμως εμείς δεν το έχουμε εξακριβώσει πρακτικά.

Βεβαιώνω κατά τρόπον σθεναρό και με ορισμένη έμφαση και περιορίζομαι αποκλειστικά να εκθέσω, με την αντικειμενική μου λογική ότι από μόνος μου μπόρεσα να δω, να ακούσω, να αγγίζω και να πιάσω.

Ποτέ σε όλον τον κόσμο δεν φθάσαμε να ξέρουμε ότι κάποιο Φεγγάρι μετατρέπεται σε κατοικήσιμο κόσμο· κάθε μυημένος αρκετά αφυπνισμένος γνωρίζει, από απευθείας εμπειρία, ότι οι κόσμοι, όπως οι άνθρωποι και τα φυτά και όλα όσα υπάρχουν, γεννιούνται, μεγαλώνουν γερνούν και πεθαίνουν.

Είναι φαινομενικό πως οποιοσδήποτε πλανήτης που πεθαίνει εκ των πραγμάτων και από δικό του δικαίωμα, μετατρέπεται σε ένα πτώμα, σε μια σελήνη.

Ο πλανήτης μας γη, δεν θα είναι μια εξαίρεση, και μπορείτε να είστε σίγουροι, κύριοι και κυρίες, πως μετά από την εβδόμη ανθρώπινη φυλή θα μετατραπεί επίσης σε μία νέα σελήνη.

Ας είμαστε λοιπόν ακριβείς. Εγώ είμαι μαθηματικός στην έρευνα και απαιτητικός στην έκφραση. Έχουμε μεθόδους, συστήματα και τρόπους μέσω των οποίων μπορούμε και οφείλουμε να τεθούμε σε επαφή με αυτούς τους κόσμους κολάσεως. Θα αναγνωρίσουμε λοιπόν τον ρεαλισμό της Θείας Κωμωδίας του Δάντη, ο όποιος τοποθετεί την Κόλαση, κάτω από την επιδερμίδα του πλανήτη γη.

 

 

Α.Δ.Σαμαέλ Αούν Βεόρ 

(Ναι υπάρχει Κόλαση/Διάβολος/Κάρμα)