Πριν από όλα, εκτιμητοί κύριοι, διακεκριμένες κυρίες, σας παρακαλώ επιμόνως να παρακολουθήσετε την διάλεξη μου με άπειρη υπομονή. Θέλω να ξέρετε ότι υπάρχουν επτά κόσμοι, δηλαδή:
1. Πρωτόκοσμος
2. Αγιόκοσμος
3. Μακρόκοσμος
4. Δευτερόκοσμος
5. Μεσόκοσμος
6. Μικρόκοσμος
7. Τριτόκοσμος
1. Πρωτόκοσμος
Ασυζητητί, ο πρώτος είναι σχηματισμένος από πολλαπλούς πνευματικούς ήλιους, υπερφυσικούς, θείους.
Πολλά έχουν ειπωθεί όσον αφορά τον Απόλυτο Ιερό Ήλιο και είναι φανερό πως οποιοδήποτε ηλιακό σύστημα, κυβερνάται από έναν από αυτούς του πνευματικούς ήλιους.
Αυτό θέλει να πει, ότι το παιγνίδι των κόσμων μας κατέχει τον ίδιο τον δικό του Ιερό Απόλυτο Ήλιο, καθώς και όλα τα άλλα ηλιακά συστήματα του αμετάβλητου άπειρου.
Πολλά έχουν ειπωθεί όσον αφορά τον Απόλυτο Ιερό Ήλιο και είναι φανερό πως οποιοδήποτε ηλιακό σύστημα, κυβερνάται από έναν από αυτούς του πνευματικούς ήλιους.
Αυτό θέλει να πει, ότι το παιγνίδι των κόσμων μας κατέχει τον ίδιο τον δικό του Ιερό Απόλυτο Ήλιο, καθώς και όλα τα άλλα ηλιακά συστήματα του αμετάβλητου άπειρου.
2. Αγιόκοσμος
Η δεύτερη τάξη των κόσμων, είναι σχηματισμένη πραγματικά με όλα τα εκατομμύρια των ήλιων και πλανητών που ταξιδεύουν μέσα στο διάστημα.
3. Μακρόκοσμος
Το τρίτο παιγνίδι των κόσμων, είναι σχηματισμένο από τον γαλαξία μας, από αυτόν τον Μεγάλο Γαλαξία, που έχει σαν κεντρική κοσμική πρωτεύουσα τον Ήλιο Σείριο.
4. Δευτερόκοσμος
4. Δευτερόκοσμος
Η τέταρτη τάξη αντιπροσωπεύεται από το δικό μας Ηλιακό Σύστημα του Όρς.
5. Μεσόκοσμος
5. Μεσόκοσμος
Η πέμπτη τάξη αντιστοιχεί στον πλανήτη γη.
6. Μικρόκοσμος
Η έκτη τάξη είναι ο μικρόκοσμος άνθρωπος.
7. Τριτόκοσμος
Η έβδομη τάξη βρίσκεται στους κόσμους της Κολάσεως.
Ας ευρύνουμε λιγάκι περισσότερο αυτήν την εξήγηση: θέλω να καταλάβετε κύριοι και κυρίες, με απόλυτη καθαρότητα, το τι είναι πραγματικά η πρώτη τάξη των κόσμων. Υπέροχοι πνευματικοί σπινθηροβόλοι ήλιοι με άπειρες μεγαλοπρέπειες στο διάστημα. Σφαίρες που ακτινοβολούν, που ποτέ δεν θα μπορέσουν να αντιληφθούν οι αστρονόμοι μέσω των τηλεσκοπίων τους.
Σκεφθείτε τώρα το τι είναι τα δισεκατομμύρια και τρισεκατομμύρια κόσμων και άστρων που κατοικούν το ατέλειωτο διάστημα.
Θυμηθείτε τώρα τους γαλαξίες· κάθε ένας από αυτούς παρμένος ξεχωριστά, είναι βεβαίως ένας Μακρόκοσμος και ο δικός μας, ο Γαλαξίας, δεν είναι μία εξαίρεση.
Τι θα λέγαμε για τον Δευτερόκοσμο; Ασυζητητί κάθε ηλιακό σύστημα, άσχετα με τον γαλαξία εις τον όποιον ανήκει, είτε είναι αυτό της ύλης ή της αντιύλης, εμφανώς είναι ένας Δευτερόκοσμος.
Στο διάστημα πλανήτες σαν την γη υπάρχουν τόσο αναρίθμητοι όπως οι άμμοι της απεριόριστης θάλασσας. Χωρίς αμφιβολία οποιοσδήποτε από αυτούς, κάθε πλανήτης, δεν ενδιαφέρει πιο είναι το κέντρο της κοσμικής του βαρύτητας, είναι αυτός καθαυτός ένας Μεσόκοσμος.
Πολλά έχουν λεχθεί όσον αφορά τον Μικρόκοσμο άνθρωπο· εμείς δίνουμε έμφαση στην υπερφυσική ιδέα ότι κάθε ένας από εμάς είναι ένας αυθεντικός και νόμιμος Μικρόκοσμος. Δίχως άλλο, δεν είμαστε οι μοναδικοί κάτοικοι του Απείρου· είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχουν πολλοί κατοικημένοι κόσμοι. Οποιοσδήποτε κάτοικος του Κόσμου ή των κόσμων, είναι ένας αυθεντικός Μικρόκοσμος.
Και τελευταίο, αρμόζει να γνωρίζουμε ότι μέσα σε κάθε πλανήτη υπάρχει ένα βυθισμένο ορυκτό βασίλειο με τις δικές του ατομικές κολάσεις αυτές οι τελευταίες βρίσκονται τοποθετημένες πάντα μέσα στο εσωτερικό οποιασδήποτε πλανητικής μάζας και στις παραδιαστάσεις της φύσης, κάτω από την τρισδιάστατη ζώνη του Ευκλείδη.
Ας εννοείτε λοιπόν, κύριοι και κυρίες, ότι η πρώτη τάξη των κόσμων, είναι εντελώς διαφορετική από την δεύτερη και ότι κάθε κόσμος είναι απόλυτα ανόμοιος, ριζικά διαφορετικός.
Η πρώτη τάξη των κόσμων, είναι απεριόριστα θεία, άφατη δεν υπάρχει σε αυτήν καμία μηχανική αρχή, κυβερνάται από τον Μοναδικό Νόμο.
Η δεύτερη τάξη, ασυζητητί είναι ελεγχόμενη από τις τρεις πρωταρχικές δυνάμεις που ρυθμίζουν και κατευθύνουν κάθε κοσμική δημιουργία.
Η τρίτη τάξη των κόσμων, ο γαλαξίας μας, οποιοσδήποτε γαλαξίας του Ιερού Διαστήματος, είναι αναμφίβολο ότι ελέγχεται από 6 νόμους.
Η τέταρτη τάξη των κόσμων, το δικό μας ηλιακό σύστημα, ή οποιοδήποτε ηλιακό σύστημα του απέραντου διαστήματος, πάντα ελέγχεται από 12 νόμους.
Η πέμπτη τάξη, η γη μας, ή οποιοσδήποτε πλανήτης όμοιος με τον δικό μας, που γυρίζει γύρω από οποιονδήποτε ήλιο, ελέγχεται απόλυτα από 24 νόμους.
Η έκτη κοσμική τάξη, οποιοσδήποτε ανθρώπινος οργανισμός, βρίσκεται οριστικά υπό τον έλεγχο 48 νόμων· αυτό το βλέπουμε ολοκληρωτικά αποδεδειγμένο στο σπερματικό κύτταρο του ανθρώπου, αποτελούμενο όπως ήδη είναι γνωστό από 48 χρωμοσώματα.
Και τελευταία, η εβδόμη τάξη των κόσμων, βρίσκεται κάτω από ολοκληρωτικό έλεγχο 96 νόμων.
Θέλω να ξέρετε με ακριβή τρόπο ότι ο αριθμός των νόμων στις περιοχές κολάσεως πολλαπλασιάζεται σκανδαλιστικά.
Είναι φαινομενικό ότι ο πρώτος κύκλος του Δάντη βρίσκεται πάντοτε κάτω από τον έλεγχο των 96 νόμων, πλην όμως στον δεύτερο πολλαπλασιάζεται αυτή η ποσότητα, δίδοντας 192 νόμους, στον τρίτο τριπλασιάζεται, στον τέταρτο τετραπλασιάζεται, κατά τέτοιον τρόπο, ώστε μπορούμε να πολλαπλασιάζουμε την ποσότητα 96 με 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 και 9. Έτσι λοιπόν στον ένατο κύκλο, πολλαπλασιάζοντας το 96 με το 9 θα μας δώσει 864 νόμους.
Εάν αναλογισθείτε βαθειά πάνω στον πρώτο κόσμο, θα δείτε ότι εκεί υπάρχει η πιο πλήρης ελευθερία, η πιο απόλυτη ευτυχία, διότι τα πάντα κυβερνώνται από τον Μοναδικό Νόμο.
Στον δεύτερο κόσμο, υπάρχει ακόμα η πλήρης ευδαιμονία, που οφείλεται στο ότι βρίσκεται εντελώς ελεγχόμενος από τους τρεις αρχικούς νόμους όλης της δημιουργίας.
Αλλά, εις τον τρίτο κόσμο, ήδη εισάγεται ένα μηχανικό στοιχείο διότι αυτοί οι πρωτόγονοι, θείοι τρεις νόμοι διαιρούμενοι εις τον εαυτόν τους, μετατρέπονται εις έξη. Εμφανώς σε αυτό υπάρχει πια ορισμένος κοσμικός αυτοματισμός, ήδη δεν είναι οι τρεις μοναδικές δυνάμεις οι όποιες εργάζονται, επειδή αυτές διαιρούμενες στον εαυτόν τους, έχουν δώσει καταγωγή στο μηχανικό παιχνίδι οποιουδήποτε γαλαξία.
Κοιτάξτε εσείς το τι είναι ένα ηλιακό σύστημα, είναι φανερό ότι σε αυτό, ήδη οι έξη νόμοι έχουν διαιρεθεί εκ νέου για να μετατραπούν σε δώδεκα, αυξάνοντας την μηχανικότητα, τον αυτοματισμό, την περιπλοκότητα κτλ.
Ας συνοψίσουμε τώρα την συζήτηση σε οποιονδήποτε πλανήτη του άπειρου, και πολύ ιδιαιτέρα στον δικό μας γήινο κόσμο. Εμφανώς είναι περισσότερο ετερογενές και πολύπλοκο, οφειλόμενο στο ότι οι δώδεκα νόμοι του συστήματος έχουν μετατραπεί σε 24.
Ας κοιτάξουμε τώρα ειλικρινά στον Μικρόκοσμο άνθρωπο, ας εξετάσουμε το γεννητικό κύτταρο, και θα συναντήσουμε τα 48 χρωμοσώματα, ζωντανή αντιπροσώπευση των 48 νόμων που ελέγχουν όλο το σώμα μας.
Είναι πρόδηλον ότι εάν διαιρεθούν αυτοί οι 48 νόμοι στον εαυτόν τους και από μόνοι τους, δίνουν καταγωγή στους 96 του πρώτου κύκλου του Δάντη.
Θέλω λοιπόν να καταλάβετε κύριοι και κυρίες, την θέση που κατέχουμε εις την ακτίνα της δημιουργίας.
Κάποιος είπε ότι η Κόλαση προέρχεται από την λέξη Infernus, που στα λατινικά σημαίνει κατώτερη περιοχή έτσι έδωσε έμφαση στην ιδέα ότι το μέρος το όποιο κατέχουμε στην τρισδιάστατη περιοχή του Ευκλείδη, είναι η Κόλαση με το να είναι, κατά την γνώμη του το κατώτερο μέρος του κόσμου.
Δυστυχώς εκείνος που έκανε τόσον ασυνήθη επιβεβαίωση, αγνοούσε πραγματικά την ακτίνα της δημιουργίας.
Εάν είχε περισσότερη πληροφόρηση, εάν είχε μελετήσει τους επτά κόσμους, θα του δινόταν σωστός λογαριασμός ότι το κατώτερο μέρος δεν είναι αυτός ο φυσικός κόσμος στον οποίο ζούμε, πάρα ο έβδομος κόσμος, ευρισκόμενος ακριβώς μέσα στο εσωτερικό του πλανήτη γη, στις φυσικές παραδιαστάσεις, κάτω από την τρισδιάστατη ζώνη του Ευκλείδη.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Αξιοσέβαστε Δάσκαλε, αφού άκουσα με όλη την προσοχή και υπομονή την επιστημονική έκθεση όσον αφορά την ακτίνα της δημιουργίας, έχω παρατηρήσει πως αναφερόμενος στην πρώτη τάξη ή αλλιώς Πρωτόκοσμο, αναφέρετε ότι η κίνηση, η ζωή, αντιστοιχεί στον Πρώτο Νόμο όπου βασιλεύει η απόλυτη ελευθερία.
Μας έχετε πει, ακολουθώντας τα λόγια του Μεγάλου Καβίρ Ιησού: «Ανακάλυψε την αλήθεια, και η αλήθεια θα σε ελευθερώσει» πρέπει να εννοηθεί, ακολουθώντας τον νόμο των αναλογιών και ανταποκρίσεων, ότι για να είμαστε εμείς οι άνθρωποι που κινούμεθα και έχουμε την ύπαρξη μας στην έκτη τάξη των Κόσμων, δηλαδή, τον Μικρόκοσμο, για να ζωντανέψουμε την αλήθεια και προς τούτο να είμαστε εντελώς ελεύθεροι, πρέπει να αγωνιστούμε για να φθάσουμε να είμαστε κάτοικοι αυτών των Κόσμων που διοικούνται από τον Μοναδικό Νόμο;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Με την μεγαλύτερη ευχαρίστηση θα δώσω απάντηση στην ερώτηση που έκανε ο κύριος. Διακεκριμένοι κύριοι και κυρίες είναι απαραίτητο να καταλάβετε ότι σε μεγαλύτερο αριθμό νόμων, μεγαλύτερος βαθμός μηχανικότητος και πόνου σε μικρότερο αριθμό νόμων, μικρότερος βαθμός μηχανικότητος και πόνου.
Αναντίρρητα στον Ιερό Απόλυτο Ήλιο, στον κεντρικό πνευματικό ήλιο σε αυτό το σύστημα στο όποιο ζούμε, κινούμαστε και έχουμε το Είναι μας, δεν υπάρχει μηχανικότητα κανενός είδους και γι’ αυτό, είναι φανερό ότι εκεί βασιλεύει η πιο πλήρης ευτυχία.
Φαινομενικά οφείλουμε να παλεύουμε κατά τρόπον ακούραστο για να ελευθερωθούμε από τους 48, 24, 12, 6 και 3 νόμους, για να επιστρέψουμε πραγματικά στον Ιερό Απόλυτο Ήλιο του συστήματός μας.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Δάσκαλε, συμπεραίνουμε από αυτό που εξηγήσατε προηγουμένως, ότι οι κόσμοι των μεγαλύτερων νόμων είναι πιο μηχανικοί και γι’ αυτό λογικά πιο πυκνοί και υλικοί. Θέλει αυτό να πει ότι οι κόσμοι των παραδιαστάσεων ή της κολάσεως, θα προξενήσουν μεγαλύτερες ταλαιπωρίες και ότι γι’ αυτόν τον λόγο τις ονομάζουν «η περιοχή των ποινών και των τιμωριών»;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αυτή η ερώτηση του ακροατηρίου, μου φαίνεται αρκετά ενδιαφέρουσα και είναι καθαρό ότι βιάζομαι να την απαντήσω με μεγάλη ευχαρίστηση.
Διακεκριμένε κύριε, θέλω να ξέρετε και όλοι να καταλάβετε, ότι σε μεγαλύτερο αριθμό νόμων, μεγαλύτερος βαθμός μηχανικότητος και πόνου.
Οι 96 νόμοι της πρώτης ζώνης της κολάσεως έχουν ως αποτέλεσμα να είναι τρομερά βασανιστικοί. Δίχως άλλο, καθώς τέτοιος αριθμός νόμων πολλαπλασιάζεται σε κάθε μία από τις παραδιαστατικές ζώνες, επίσης πολλαπλασιάζεται ο πόνος, ή μηχανικότητα, ο υλισμός και το κλάμα.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Αξιοσέβαστε Δάσκαλε, έχουμε παρατηρήσει ότι προηγουμένως μας μιλούσατε για τους εννέα ομόκεντρους κύκλους στην περιοχή των παραδιαστάσεων, οι οποίες αντιστοιχούν στους εννέα κύκλους των υπερδιαστάσεων του Κόσμου. Δίχως άλλο, με το να αναφέρεστε στην ακτίνα της δημιουργίας, μοναδικώς απαριθμείτε και εξηγείτε επτά κόσμους, δεν υπάρχει σε αυτό κάτι άτοπο;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Έντιμε κύριε, είναι απαραίτητο να κάνετε μια καθαρή διαφοροποίηση μεταξύ των επτά κόσμων, των εννέα ουρανών και των εννέα κύκλων του Δάντη ή φυσικών παραδιαστάσεων.
Εμφανώς οι εννέα ουρανοί βρίσκονται σχετισμένοι, όπως ήδη έχουμε πει, με τις εννέα βυθισμένες περιοχές κάτω από την επιδερμίδα της γης. Αυτό το είδε ο Ενώχ σε κατάσταση έκστασης στο όρος Μορία, μέρος εις το όποιο έκτισε αργότερα έναν υπόγειο ναό με εννέα εσωτερικά πατώματα για να εκθέσει αλληγορικά τον υπερφυσικό ρεαλισμό του δράματός του.
Είναι αναντίρρητο ότι οι εννέα ουρανοί, βρίσκονται πλήρως συμπυκνωμένοι στις σφαίρες της Σελήνης, Ερμή, Αφροδίτης, Ήλιου, Άρη, Δία, Κρόνου, Ουρανού και Ποσειδώνα. Είναι καθαρό ότι όλοι αυτοί οι εννέα ουρανοί αντιστοιχούν στον Δευτερόκοσμο.
Παραμένει λοιπόν ξεκαθαρισμένο στον νου σας το γεγονός ότι οι επτά κόσμο, δεν είναι οι εννέα ουρανοί;
ΕΡΩΤΗΣΗ: Δάσκαλε, με το να μας λέτε πως καθώς κατεβαίνει κανείς σε μεγαλύτερο αριθμό νόμων, από τον πρώτο κόσμο μέχρι τις περιοχές της Κολάσεως, η μηχανικότητα, ο αυτοματισμός, ο υλισμός, γίνονται κάθε φορά και μεγαλύτερα, μας κάνει να σκεπτόμαστε ότι απομακρυνόμενοι από τους τρεις αρχικούς νόμους, απομονωνόμαστε ταυτόχρονα από την απευθείας θέληση του Πατέρα, μένοντας στην ίδια μας την άθλια τύχη. Είναι αυτή η περίπτωση;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Διακεκριμένε κύριε, έντιμες κυρίες που με ακούτε σε αυτό το ακροατήριο, θέλω να ξέρετε κατά τρόπο καθαρό και ακριβή ότι πιο πέρα από όλο αυτό το παιγνίδι των κόσμων που σχηματίζουν το Ηλιακό μας σύστημα, λάμπει δοξασμένος ο Ιερός Απόλυτος Ήλιος.
Είναι αναμφίβολο, ότι στον Κεντρικό Πνευματικό Ήλιο τον κυβερνώμενο από τον Μοναδικό Νόμο, υπάρχει η αμετάβλητη ευτυχία του ζωντανού αιώνιου Θεού. Δυστυχώς, καθώς απομακρυνόμαστε περισσότερο και περισσότερο και περισσότερο από τον Ιερό Απόλυτο Ήλιο, εισχωρούμε σε κόσμους κάθε φορά περισσότερο και περισσότερο πολύπλοκους, όπου εισάγεται ο αυτοματισμός, η μηχανικότητα και ο πόνος.
Εμφανώς, στον κόσμο των τριών νόμων, η ευδαιμονία είναι ασύγκριτη, διότι η υλικότητα είναι λιγότερη. Σε αυτήν την περιοχή οποιοδήποτε άτομο κατέχει μέσα στην εσωτερική φύση του, μόνο τρία άτομα του Απόλυτου.
Τι διαφορετικός είναι ο τρίτος κόσμος· εκεί η υλικότητα αυξάνει διότι οποιοδήποτε από τα άτομα του κατέχει στο εσωτερικό του έξι άτομα του Απόλυτου.
Ας εισχωρήσουμε στον τέταρτο κόσμο. Εκεί θα συναντήσουμε ύλη πιο πυκνή, πράγμα οφειλόμενο στο συγκεκριμένο γεγονός ότι οποιοδήποτε από τα άτομά του, κατέχει στον εαυτό του δώδεκα άτομα του Απόλυτου.
Ας συγκεκριμενοποιούμε λίγο περισσότερο εάν εξετάσουμε προσεκτικά τον πλανήτη γη, θα δούμε ότι οποιοδήποτε από τα άτομα του, κατέχει στην εσωτερική του φύση 24 άτομα του απόλυτου.
Ειδικεύοντας προσεκτικά, ας μελετήσουμε με λεπτομέρεια οποιοδήποτε άτομο του ανθρώπινου οργανισμού και θα αντιληφθούμε μέσα από αυτό, μέσω της θείας διόρασης, 48 άτομα του Απόλυτου. Ας κατέβουμε λίγο ακόμα και ας μπούμε στο βασίλειο της πιο ωμής υλικότητας, στους κόσμους των κολάσεων, κάτω από τον φλοιό του πλανήτη εις τον όποιον ζούμε και θα ανακαλύψουμε ότι στην πρώτη παραδιαστατική ζώνη, η πυκνότητα έχει αυξηθεί τρομακτικά, διότι οποιοδήποτε άτομο μη ανθρώπινο κατέχει 96 άτομα του Απόλυτου μέσα στην εσωτερική του φύση.
Στην δεύτερη ζώνη της Κόλασης, κάθε άτομο κατέχει 192 άτομα, στην τρίτη κάθε άτομο κατέχει στο εσωτερικό του 384 άτομα του Απόλυτου κτλ αυξάνοντας έτσι την υλικότητα κατά τρόπο τρομερό και φοβερό....
Βυθιζόμενοι μέσα στους κάθε φορά πιο πολύπλοκους νόμους, εμφανώς ανεξαρτητοποιούμαστε κατά τρόπο προοδευτικό από την θέληση του Απόλυτου και πέφτουμε στην μηχανική περιπλοκότητα όλης αυτής της μεγάλης φύσης. Εάν θέλουμε να ξανακατακτήσουμε την ελευθερία, πρέπει να ελευθερωθούμε από τόση μηχανική και τόσους νόμους και να επιστρέψουμε στον Πατέρα.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Αγαπημένε Δάσκαλε. Εάν δεν γίνεται η Θεία Θέληση στον Μικρόκοσμο άνθρωπο, τότε γιατί λέγεται ότι δεν κινείται ούτε το φύλλο ενός δένδρου, χωρίς την Θέληση του Θεού;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Διακεκριμένε κύριε, στο Άγιο Ηλιακό Απόλυτο, όπως ήδη έχουμε πει, βασιλεύει μόνο ο Μοναδικός Νόμος. Στον κόσμο των τριών νόμων ακόμη γίνεται η θέληση του Πατέρα, διότι τα πάντα κυβερνώνται από τους τρεις βασικούς νόμους. Δίχως άλλο στον κόσμο των έξη νόμων, ήδη υπάρχει έξω από κάθε αμφιβολία μία μηχανικότητα η όποια κατά κάποιον τρόπο την κάνει ανεξάρτητη από την Θέληση του Απόλυτου. Σκεφθείτε τώρα στους κόσμους των 24, 48 και 96 νόμων.
Είναι φανερό πως σε τέτοιες τάξεις κόσμων η μηχανικότητα πολλαπλασιάζεται ανεξάρτητα από το Άγιο Ηλιακό Απόλυτο. Αυτό βέβαια θα έδινε λόγο για να πούμε ότι ο Πατέρας αποκλείεται από κάθε δημιουργία. Δίχως άλλο, είναι καλό να ξέρουν όλοι πως όλη η μηχανικότητα είναι από πριν υπολογισμένη από τον Ιερό Απόλυτο Ήλιο, αφού δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν οι διάφορες τάξεις των νόμων και οι διάφορες μηχανικές διαδικασίες εάν δεν είχε εκτεθεί έτσι από τον Πατέρα.
Αυτό το σύμπαν είναι ένα όλον μέσα στην ευφυΐα του Ιερού Απόλυτου Ήλιου και αυτά τα φαινόμενα αποκρυσταλλώνονται λίγο-λίγο κατά τρόπον διαδοχικό, κατανοητόν;
ΕΡΩΤΗΣΗ: Αξιοσέβαστε Δάσκαλε, θα μπορούσατε να μας πείτε τον λόγο για τον όποιον σχετίζετε το επτά στους νόμους της δημιουργίας, τον ανθρώπινο οργανισμό και τους κόσμους; Είναι μια παράδοση ή είναι πραγματικά ένας νόμος;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η ερώτηση που κάνει ο κύριος, αξίζει μία άμεση απάντηση. Θέλω όλοι σας κύριοι και κυρίες, να καταλάβετε με πλήρη σαφήνεια το τι είναι οι νόμοι του τρία και του επτά. Είναι επείγον να ξέρετε ότι οι Κοσμοκράτορες δημιουργοί αυτού του σύμπαντος στο όποιον ζούμε, κινούμεθα και έχουμε το Είναι μας (κάθε ένας, κάτω από την διεύθυνση της προσωπικής του κοσμικής Θείας Μητέρας Κουνταλίνη) εργάσθηκαν κατά την αυγή της δημιουργίας, αναπτύσσοντας στο διάστημα τους νόμους του τρία και του επτά, ώστε το παν να είχε ζωή εν αφθονία. Μόνον έτσι μπόρεσε να υπάρξει ο κόσμος μας. Δεν είναι λοιπόν παράξενο ότι όλη η φυσική κοσμική διαδικασία αναπτύσσεται σύμφωνα με τους νόμους του τρία και του επτά. Με κανένα τρόπο, δεν πρέπει να μας φαίνεται κάπως ασύνηθες το ότι τέτοιοι νόμοι βρίσκονται συσχετισμένοι εις το απεριόριστα μικρό και εις το απεριόριστα μεγάλο, εις τον Μικρόκοσμο και εις τον Μακρόκοσμο, σε όλο αυτό που είναι σε όλο αυτό που ήταν και σε όλο αυτό που θα είναι.
Ας σκεφθούμε για μια στιγμή στα επτά Τσάκρας της σπονδυλικής στήλης, στους επτά κύριους κόσμους του ηλιακού συστήματος, στους επτά Γύρους για τους οποίους μιλάει η αρχαία και η μοντέρνα Θεοσοφία, στις επτά ανθρώπινες φυλές κτλ.
Όλες αυτές οι γιγάντιες διαδικασίες του επτά κάθε επταπλάσια εκδήλωση της ζωής, έχει πάντα σαν βάση τις τρεις πρωταρχικές δυνάμεις: θετική, αρνητική και ουδέτερη, κατανοητόν;
ΕΡΩΤΗΣΗ: Δάσκαλε, γιατί όταν μιλάτε για την δημιουργία των κόσμων, υπάρξεων ή γαλαξιών, εκφράζεσθε με τέτοιους όρους όπως: είναι σαφές, είναι αναμφίβολο, είναι φανερό, είναι φυσικό κτλ; Σε τι βασίζεσθε για να το λέτε με τόση βεβαιότητα;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Βλέπω εκεί εις το ακροατήριο, ότι κάποιος έχει κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση και αισθάνομαι ευχαρίστηση να του απαντήσω.
Κύριοι και κυρίες, θέλω να ξέρετε κατά τρόπον συνοπτικό, σαφή και τελειωτικό, ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες λόγου: την πρώτη την ονομάζουμε υποκειμενική, την δεύτερη, την κατατάσσουμε σαν αντικειμενική.
Αναντίρρητα, ή πρώτη έχει σαν βάση τις εξωτερικές αισθητήριες αντιλήψεις. Η δεύτερη είναι διαφορετική, και μόνον διαδικάζεται ανάλογα με τα εσωτερικά βιώματα της συνείδησης.
Είναι φανερό ότι πίσω από τους αναφερόμενους από τον κύριο όρους βρίσκονται πραγματικά οι διάφορες λειτουργικότητες της δικής μου της ίδιας της συνείδησης. Χρησιμοποιώ τέτοιες γλωσσικές λέξεις σαν ειδικά οχήματα του περιεχομένου των ιδεών μου.
Με άλλα λόγια, θέτω ορισμένη έμφαση για να πω στον κύριο και στο έντιμο ακροατήριο που με ακούει το εξής: ποτέ δεν θα χρησιμοποιούσα τις αναφερθείσες από τον κύριο λέξεις, εάν προηγουμένως δεν είχα διαπιστώσει με τις συνειδητές μου δυνάμεις, με τις υπερβατικές ικανότητες της επίγνωσης, την αλήθεια όλων όσων σας βεβαιώνω. Μού αρέσει να χρησιμοποιώ ακριβείς όρους με τον σκοπό να κάνω γνωστές ακριβείς ιδέες, αυτό είναι όλο.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Αξιοσέβαστε Δάσκαλε, αναφέρατε στην προηγούμενη σας έκθεση την αυγή της δημιουργίας, θα μπορούσατε να μας εξηγήσετε σε πια εποχή λειτούργησε και ποίου υπήρξε το έργο;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Διακεκριμένε κύριε, στην αιωνιότητα δεν υπάρχει χρόνος. Θέλω όλοι αυτοί, που τούτη την νύκτα έχουν παρακολουθήσει την ομιλία μας, να καταλάβουν ακριβώς Ότι ο χρόνος δεν έχει πραγματικό βάθος, μία νόμιμη αυθεντική καταγωγή.
Βεβαίως και στο όνομα της αλήθειας, οφείλω να πω σε εσάς ότι ο χρόνος είναι κάτι απλώς υποκειμενικό, που δεν κατέχει μία αντικειμενική πραγματικότητα, συγκεκριμένη και ακριβή.
Αυτό που πραγματικά υπάρχει είναι μία διαδοχή φαινομένων βγαίνει ο ήλιος και αναφωνούμε είναι έξη η ώρα το πρωί, κρύβεται και λέμε, είναι έξη το απόγευμα, έχουν περάσει δώδεκα ώρες.
Αλλά, σε πιο μέρος του κόσμου βρίσκονται αυτές οι ώρες, αυτός ο χρόνος; Μήπως μπορούμε να τον πιάσουμε με το χέρι, να τον βάλουμε σε ένα τραπέζι εργαστηρίου; Τι χρώμα έχει αυτός ο χρόνος; από τι μέταλλο ή ουσία είναι φτιαγμένος; Ας συλλογιστούμε κύριοι, ας συλλογιστούμε λιγάκι: είναι ο νους αυτός που εφευρίσκει τον χρόνο, διότι αυτό που πραγματικά υπάρχει σε αντικειμενική μορφή είναι η διαδοχή των φυσικών φαινομένων. Δυστυχώς εμείς διαπράξαμε το σφάλμα να θέτουμε χρόνο σε κάθε κοσμική κίνηση.
Μεταξύ της ανατολής και της δύσης του ήλιου, βάζουμε τις αγαπημένες μας ώρες, τις εφευρίσκουμε, τις σημειώνουμε στην κίνηση των άστρων, άλλα αυτή είναι μια φαντασία του νου.
Τα κοσμικά Φαινόμενα αλληλοδιαδέχονται το ένα το άλλο μέσα στην αιώνια στιγμή της Μεγάλης Ζωής στην κίνηση τους.
Στον Ιερό Απόλυτο Ήλιο, το σύμπαν μας υπάρχει σαν ένα όλον ακέραιο, ένα και συνολικό, πλήρες. Σε αυτό διαδικάζονται όλες οι κοσμικές αλλαγές μέσα σε μία αιώνια στιγμή, μέσα σε μία στιγμή που δεν έχει όρια.
Γίνεται φανερό και έκδηλο πως όταν αποκρυσταλλώνονται τα διάφορα διαδοχικά φαινόμενα αυτού του σύμπαντος, δυστυχώς, φθάνει στον νου μας η ιδέα χρόνος. Τέτοια υποκειμενική ιδέα, είναι πάντοτε τοποθετημένη μεταξύ φαινομένου και φαινομένου.
Πραγματικά ο Ηλιακός λόγος, ο Αρχιτέκτων Δημιουργός του Σύμπαντος, είναι ο πραγματικός συγγραφέας όλης αυτής της δημιουργίας. Δίχως άλλο, δεν μπορούμε να του θέσουμε μία ημερομηνία στο έργο του, στην κοσμογέννησή του, διότι ο χρόνος είναι μια αυταπάτη του νου, και αυτό βρίσκεται πιο πέρα από όλα τα απλώς διανοητικά. Η Κόλαση ή οι κόσμοι της Κολάσεως, υπάρχουν από όλη την αιωνιότητα: Ας θυμηθούμε εκείνη την φράση του Δάντη στην Θεία Κωμωδία του: «Δι’ εμού πηγαίνει κανείς στην πόλη του κλάματος· δι’ εμού πηγαίνει κανείς στον αιώνιο πόνο· δι’ εμού πηγαίνει κανείς προς την καταδικασμένη φυλή· η δικαιοσύνη, η θεία δύναμη, η υπέρτατη σοφία και η αρχική αγάπη ενεψύχωσε τον υψηλόφρονα αρχιτέκτονά μου· πριν από εμένα δεν υπήρχε τίποτα δημιουργημένο, εξαιρώντας το αθάνατο, και εγώ διαρκώ αιωνίως. Ω, εσείς οι όποιοι εισέρχεσθε· εγκαταλείψετε κάθε ελπίδα!
ΕΡΩΤΗΣΗ: Αξιοσέβαστε Δάσκαλε, σύμφωνα με όσα μπόρεσα να καταλάβω ο Δάσκαλος G τοποθετεί τον κόσμο των 96 νόμων στην Σελήνη. Αντίθετα εσείς βεβαιώνετε πως αυτή η περιοχή βρίσκεται κάτω από την επιδερμίδα του πλανητικού οργανισμού στον οποίον ζούμε, θα μπορούσατε να μου εξηγήσετε τον λόγο αυτής της διαφοράς συλλήψεως;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Έντιμε κύριε, βιάζομαι να δώσω απάντηση στην ερώτηση σου. Βεβαίως ο Δάσκαλος G νομίζει ότι ή ακτίνα της δημιουργίας καταλήγει στην σελήνη και εγώ βεβαιώνω κατά τρόπον εμφατικό ότι αυτό, τελειώνει εις τους βυθισμένους κόσμους, στην Κόλαση.
Η σελήνη είναι κάτι διαφορετικό, διακεκριμένοι κύριοι ανήκει στην περασμένη ήμερα της δημιουργίας, είναι ένας νεκρός κόσμος, είναι ένα πτώμα.
Τα ταξίδια των αστροναυτών στον δορυφόρο μας, απέδειξαν κατά τρόπον ισχυρό και τελειωτικό το μη αναιρεταίο γεγονός ότι ή Σελήνη είναι ένας κόσμος νεκρός. Δεν ξέρω πως ο Δάσκαλος G έκανε λάθος στους υπολογισμούς του. Οποιαδήποτε σελήνη του ατελείωτου διαστήματος, είναι πάντα ένα πτώμα. Δυστυχώς ο Δάσκαλος G πίστεψε σταθερά πως στο σύστημα μας, η σελήνη ήταν ένας καινούργιος κόσμος, ότι έβγαινε από το χάος, ότι γεννιόταν.
Σε μια περασμένη κοσμική ήμερα, η Σελήνη είχε ζωή σε αφθονία, ήταν μια καταπληκτική γη του διαστήματος, άλλα ήδη πέθανε, και στο μέλλον θα πρέπει να καταστραφεί τελείως, αυτό είναι όλο.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Αγαπητέ Δάσκαλε, κατά τον Δάσκαλο G ο δορυφόρος μας, η Σελήνη, δημιουργήθηκε από μία αποκόλληση γήινης ύλης, οφειλόμενη σε τρομερές μαγνητικές δυνάμεις έλξεως, μέσα στους νόμους της βαρύτητος, μετατρεπόμενη σε έναν νέο κόσμο όπου βεβαιότατα εισέρχονται οι χαμένες ψυχές για να υποφέρουν στις παραδιαστασιακές περιοχές της κόλασης. Θέλετε να πείτε Δάσκαλε Σαμαέλ, πως ο Δάσκαλος G έφθασε σε αυτό το συμπέρασμα επειδή ήσαν φτωχές οι ικανότητες του να γνωρίζει;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ακούω την ερώτηση του κυρίου και είναι ξεκάθαρο πως αισθάνομαι ευχαρίστηση να σας απαντήσω. Με κανένα τρόπον δεν θέλω να υποτιμήσω τις ψυχικές ιδιότητες του Δάσκαλου G. Εμφανώς εκτέλεσε μια καταπληκτική αποστολή και η εργασία του είναι λαμπρή. Δίχως άλλο ο άνθρωπος έχει δικαίωμα να συγχίζεται, είναι δυνατόν να έχει πάρει αυτήν την πληροφορία σχετισμένη με την Σελήνη, από κάποιον μύθο, από κάποια πηγή, από κάποια αλληγορία κτλ.
Εν πάση περιπτώσει, εμείς βεβαιώνουμε κατά τρόπον εμφατικό αυτό που μας αφορά, αυτό που μπορέσαμε να διαπιστώσουμε μόνοι μας, κατευθείαν χωρίς να υποτιμήσουμε την εργασία κανενός άλλου Δασκάλου. Πως η σελήνη έχει αποκολληθεί από κάποια σύγκρουση μεταξύ της γης και άλλου πλανήτη ή ότι αυτή έχει αναδυθεί από τον ειρηνικό, όπως υποστηρίζει άλλος σεβαστός Δάσκαλος είναι σύλληψη που σεβόμαστε, άλλα όμως εμείς δεν το έχουμε εξακριβώσει πρακτικά.
Βεβαιώνω κατά τρόπον σθεναρό και με ορισμένη έμφαση και περιορίζομαι αποκλειστικά να εκθέσω, με την αντικειμενική μου λογική ότι από μόνος μου μπόρεσα να δω, να ακούσω, να αγγίζω και να πιάσω.
Ποτέ σε όλον τον κόσμο δεν φθάσαμε να ξέρουμε ότι κάποιο Φεγγάρι μετατρέπεται σε κατοικήσιμο κόσμο· κάθε μυημένος αρκετά αφυπνισμένος γνωρίζει, από απευθείας εμπειρία, ότι οι κόσμοι, όπως οι άνθρωποι και τα φυτά και όλα όσα υπάρχουν, γεννιούνται, μεγαλώνουν γερνούν και πεθαίνουν.
Είναι φαινομενικό πως οποιοσδήποτε πλανήτης που πεθαίνει εκ των πραγμάτων και από δικό του δικαίωμα, μετατρέπεται σε ένα πτώμα, σε μια σελήνη.
Ο πλανήτης μας γη, δεν θα είναι μια εξαίρεση, και μπορείτε να είστε σίγουροι, κύριοι και κυρίες, πως μετά από την εβδόμη ανθρώπινη φυλή θα μετατραπεί επίσης σε μία νέα σελήνη.
Ας είμαστε λοιπόν ακριβείς. Εγώ είμαι μαθηματικός στην έρευνα και απαιτητικός στην έκφραση. Έχουμε μεθόδους, συστήματα και τρόπους μέσω των οποίων μπορούμε και οφείλουμε να τεθούμε σε επαφή με αυτούς τους κόσμους κολάσεως. Θα αναγνωρίσουμε λοιπόν τον ρεαλισμό της Θείας Κωμωδίας του Δάντη, ο όποιος τοποθετεί την Κόλαση, κάτω από την επιδερμίδα του πλανήτη γη.
Σκεφθείτε τώρα το τι είναι τα δισεκατομμύρια και τρισεκατομμύρια κόσμων και άστρων που κατοικούν το ατέλειωτο διάστημα.
Θυμηθείτε τώρα τους γαλαξίες· κάθε ένας από αυτούς παρμένος ξεχωριστά, είναι βεβαίως ένας Μακρόκοσμος και ο δικός μας, ο Γαλαξίας, δεν είναι μία εξαίρεση.
Τι θα λέγαμε για τον Δευτερόκοσμο; Ασυζητητί κάθε ηλιακό σύστημα, άσχετα με τον γαλαξία εις τον όποιον ανήκει, είτε είναι αυτό της ύλης ή της αντιύλης, εμφανώς είναι ένας Δευτερόκοσμος.
Στο διάστημα πλανήτες σαν την γη υπάρχουν τόσο αναρίθμητοι όπως οι άμμοι της απεριόριστης θάλασσας. Χωρίς αμφιβολία οποιοσδήποτε από αυτούς, κάθε πλανήτης, δεν ενδιαφέρει πιο είναι το κέντρο της κοσμικής του βαρύτητας, είναι αυτός καθαυτός ένας Μεσόκοσμος.
Πολλά έχουν λεχθεί όσον αφορά τον Μικρόκοσμο άνθρωπο· εμείς δίνουμε έμφαση στην υπερφυσική ιδέα ότι κάθε ένας από εμάς είναι ένας αυθεντικός και νόμιμος Μικρόκοσμος. Δίχως άλλο, δεν είμαστε οι μοναδικοί κάτοικοι του Απείρου· είναι ξεκάθαρο ότι υπάρχουν πολλοί κατοικημένοι κόσμοι. Οποιοσδήποτε κάτοικος του Κόσμου ή των κόσμων, είναι ένας αυθεντικός Μικρόκοσμος.
Και τελευταίο, αρμόζει να γνωρίζουμε ότι μέσα σε κάθε πλανήτη υπάρχει ένα βυθισμένο ορυκτό βασίλειο με τις δικές του ατομικές κολάσεις αυτές οι τελευταίες βρίσκονται τοποθετημένες πάντα μέσα στο εσωτερικό οποιασδήποτε πλανητικής μάζας και στις παραδιαστάσεις της φύσης, κάτω από την τρισδιάστατη ζώνη του Ευκλείδη.
Ας εννοείτε λοιπόν, κύριοι και κυρίες, ότι η πρώτη τάξη των κόσμων, είναι εντελώς διαφορετική από την δεύτερη και ότι κάθε κόσμος είναι απόλυτα ανόμοιος, ριζικά διαφορετικός.
Η πρώτη τάξη των κόσμων, είναι απεριόριστα θεία, άφατη δεν υπάρχει σε αυτήν καμία μηχανική αρχή, κυβερνάται από τον Μοναδικό Νόμο.
Η δεύτερη τάξη, ασυζητητί είναι ελεγχόμενη από τις τρεις πρωταρχικές δυνάμεις που ρυθμίζουν και κατευθύνουν κάθε κοσμική δημιουργία.
Η τρίτη τάξη των κόσμων, ο γαλαξίας μας, οποιοσδήποτε γαλαξίας του Ιερού Διαστήματος, είναι αναμφίβολο ότι ελέγχεται από 6 νόμους.
Η τέταρτη τάξη των κόσμων, το δικό μας ηλιακό σύστημα, ή οποιοδήποτε ηλιακό σύστημα του απέραντου διαστήματος, πάντα ελέγχεται από 12 νόμους.
Η πέμπτη τάξη, η γη μας, ή οποιοσδήποτε πλανήτης όμοιος με τον δικό μας, που γυρίζει γύρω από οποιονδήποτε ήλιο, ελέγχεται απόλυτα από 24 νόμους.
Η έκτη κοσμική τάξη, οποιοσδήποτε ανθρώπινος οργανισμός, βρίσκεται οριστικά υπό τον έλεγχο 48 νόμων· αυτό το βλέπουμε ολοκληρωτικά αποδεδειγμένο στο σπερματικό κύτταρο του ανθρώπου, αποτελούμενο όπως ήδη είναι γνωστό από 48 χρωμοσώματα.
Και τελευταία, η εβδόμη τάξη των κόσμων, βρίσκεται κάτω από ολοκληρωτικό έλεγχο 96 νόμων.
Θέλω να ξέρετε με ακριβή τρόπο ότι ο αριθμός των νόμων στις περιοχές κολάσεως πολλαπλασιάζεται σκανδαλιστικά.
Είναι φαινομενικό ότι ο πρώτος κύκλος του Δάντη βρίσκεται πάντοτε κάτω από τον έλεγχο των 96 νόμων, πλην όμως στον δεύτερο πολλαπλασιάζεται αυτή η ποσότητα, δίδοντας 192 νόμους, στον τρίτο τριπλασιάζεται, στον τέταρτο τετραπλασιάζεται, κατά τέτοιον τρόπο, ώστε μπορούμε να πολλαπλασιάζουμε την ποσότητα 96 με 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 και 9. Έτσι λοιπόν στον ένατο κύκλο, πολλαπλασιάζοντας το 96 με το 9 θα μας δώσει 864 νόμους.
Εάν αναλογισθείτε βαθειά πάνω στον πρώτο κόσμο, θα δείτε ότι εκεί υπάρχει η πιο πλήρης ελευθερία, η πιο απόλυτη ευτυχία, διότι τα πάντα κυβερνώνται από τον Μοναδικό Νόμο.
Στον δεύτερο κόσμο, υπάρχει ακόμα η πλήρης ευδαιμονία, που οφείλεται στο ότι βρίσκεται εντελώς ελεγχόμενος από τους τρεις αρχικούς νόμους όλης της δημιουργίας.
Αλλά, εις τον τρίτο κόσμο, ήδη εισάγεται ένα μηχανικό στοιχείο διότι αυτοί οι πρωτόγονοι, θείοι τρεις νόμοι διαιρούμενοι εις τον εαυτόν τους, μετατρέπονται εις έξη. Εμφανώς σε αυτό υπάρχει πια ορισμένος κοσμικός αυτοματισμός, ήδη δεν είναι οι τρεις μοναδικές δυνάμεις οι όποιες εργάζονται, επειδή αυτές διαιρούμενες στον εαυτόν τους, έχουν δώσει καταγωγή στο μηχανικό παιχνίδι οποιουδήποτε γαλαξία.
Κοιτάξτε εσείς το τι είναι ένα ηλιακό σύστημα, είναι φανερό ότι σε αυτό, ήδη οι έξη νόμοι έχουν διαιρεθεί εκ νέου για να μετατραπούν σε δώδεκα, αυξάνοντας την μηχανικότητα, τον αυτοματισμό, την περιπλοκότητα κτλ.
Ας συνοψίσουμε τώρα την συζήτηση σε οποιονδήποτε πλανήτη του άπειρου, και πολύ ιδιαιτέρα στον δικό μας γήινο κόσμο. Εμφανώς είναι περισσότερο ετερογενές και πολύπλοκο, οφειλόμενο στο ότι οι δώδεκα νόμοι του συστήματος έχουν μετατραπεί σε 24.
Ας κοιτάξουμε τώρα ειλικρινά στον Μικρόκοσμο άνθρωπο, ας εξετάσουμε το γεννητικό κύτταρο, και θα συναντήσουμε τα 48 χρωμοσώματα, ζωντανή αντιπροσώπευση των 48 νόμων που ελέγχουν όλο το σώμα μας.
Είναι πρόδηλον ότι εάν διαιρεθούν αυτοί οι 48 νόμοι στον εαυτόν τους και από μόνοι τους, δίνουν καταγωγή στους 96 του πρώτου κύκλου του Δάντη.
Θέλω λοιπόν να καταλάβετε κύριοι και κυρίες, την θέση που κατέχουμε εις την ακτίνα της δημιουργίας.
Κάποιος είπε ότι η Κόλαση προέρχεται από την λέξη Infernus, που στα λατινικά σημαίνει κατώτερη περιοχή έτσι έδωσε έμφαση στην ιδέα ότι το μέρος το όποιο κατέχουμε στην τρισδιάστατη περιοχή του Ευκλείδη, είναι η Κόλαση με το να είναι, κατά την γνώμη του το κατώτερο μέρος του κόσμου.
Δυστυχώς εκείνος που έκανε τόσον ασυνήθη επιβεβαίωση, αγνοούσε πραγματικά την ακτίνα της δημιουργίας.
Εάν είχε περισσότερη πληροφόρηση, εάν είχε μελετήσει τους επτά κόσμους, θα του δινόταν σωστός λογαριασμός ότι το κατώτερο μέρος δεν είναι αυτός ο φυσικός κόσμος στον οποίο ζούμε, πάρα ο έβδομος κόσμος, ευρισκόμενος ακριβώς μέσα στο εσωτερικό του πλανήτη γη, στις φυσικές παραδιαστάσεις, κάτω από την τρισδιάστατη ζώνη του Ευκλείδη.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Αξιοσέβαστε Δάσκαλε, αφού άκουσα με όλη την προσοχή και υπομονή την επιστημονική έκθεση όσον αφορά την ακτίνα της δημιουργίας, έχω παρατηρήσει πως αναφερόμενος στην πρώτη τάξη ή αλλιώς Πρωτόκοσμο, αναφέρετε ότι η κίνηση, η ζωή, αντιστοιχεί στον Πρώτο Νόμο όπου βασιλεύει η απόλυτη ελευθερία.
Μας έχετε πει, ακολουθώντας τα λόγια του Μεγάλου Καβίρ Ιησού: «Ανακάλυψε την αλήθεια, και η αλήθεια θα σε ελευθερώσει» πρέπει να εννοηθεί, ακολουθώντας τον νόμο των αναλογιών και ανταποκρίσεων, ότι για να είμαστε εμείς οι άνθρωποι που κινούμεθα και έχουμε την ύπαρξη μας στην έκτη τάξη των Κόσμων, δηλαδή, τον Μικρόκοσμο, για να ζωντανέψουμε την αλήθεια και προς τούτο να είμαστε εντελώς ελεύθεροι, πρέπει να αγωνιστούμε για να φθάσουμε να είμαστε κάτοικοι αυτών των Κόσμων που διοικούνται από τον Μοναδικό Νόμο;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Με την μεγαλύτερη ευχαρίστηση θα δώσω απάντηση στην ερώτηση που έκανε ο κύριος. Διακεκριμένοι κύριοι και κυρίες είναι απαραίτητο να καταλάβετε ότι σε μεγαλύτερο αριθμό νόμων, μεγαλύτερος βαθμός μηχανικότητος και πόνου σε μικρότερο αριθμό νόμων, μικρότερος βαθμός μηχανικότητος και πόνου.
Αναντίρρητα στον Ιερό Απόλυτο Ήλιο, στον κεντρικό πνευματικό ήλιο σε αυτό το σύστημα στο όποιο ζούμε, κινούμαστε και έχουμε το Είναι μας, δεν υπάρχει μηχανικότητα κανενός είδους και γι’ αυτό, είναι φανερό ότι εκεί βασιλεύει η πιο πλήρης ευτυχία.
Φαινομενικά οφείλουμε να παλεύουμε κατά τρόπον ακούραστο για να ελευθερωθούμε από τους 48, 24, 12, 6 και 3 νόμους, για να επιστρέψουμε πραγματικά στον Ιερό Απόλυτο Ήλιο του συστήματός μας.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Δάσκαλε, συμπεραίνουμε από αυτό που εξηγήσατε προηγουμένως, ότι οι κόσμοι των μεγαλύτερων νόμων είναι πιο μηχανικοί και γι’ αυτό λογικά πιο πυκνοί και υλικοί. Θέλει αυτό να πει ότι οι κόσμοι των παραδιαστάσεων ή της κολάσεως, θα προξενήσουν μεγαλύτερες ταλαιπωρίες και ότι γι’ αυτόν τον λόγο τις ονομάζουν «η περιοχή των ποινών και των τιμωριών»;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Αυτή η ερώτηση του ακροατηρίου, μου φαίνεται αρκετά ενδιαφέρουσα και είναι καθαρό ότι βιάζομαι να την απαντήσω με μεγάλη ευχαρίστηση.
Διακεκριμένε κύριε, θέλω να ξέρετε και όλοι να καταλάβετε, ότι σε μεγαλύτερο αριθμό νόμων, μεγαλύτερος βαθμός μηχανικότητος και πόνου.
Οι 96 νόμοι της πρώτης ζώνης της κολάσεως έχουν ως αποτέλεσμα να είναι τρομερά βασανιστικοί. Δίχως άλλο, καθώς τέτοιος αριθμός νόμων πολλαπλασιάζεται σε κάθε μία από τις παραδιαστατικές ζώνες, επίσης πολλαπλασιάζεται ο πόνος, ή μηχανικότητα, ο υλισμός και το κλάμα.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Αξιοσέβαστε Δάσκαλε, έχουμε παρατηρήσει ότι προηγουμένως μας μιλούσατε για τους εννέα ομόκεντρους κύκλους στην περιοχή των παραδιαστάσεων, οι οποίες αντιστοιχούν στους εννέα κύκλους των υπερδιαστάσεων του Κόσμου. Δίχως άλλο, με το να αναφέρεστε στην ακτίνα της δημιουργίας, μοναδικώς απαριθμείτε και εξηγείτε επτά κόσμους, δεν υπάρχει σε αυτό κάτι άτοπο;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Έντιμε κύριε, είναι απαραίτητο να κάνετε μια καθαρή διαφοροποίηση μεταξύ των επτά κόσμων, των εννέα ουρανών και των εννέα κύκλων του Δάντη ή φυσικών παραδιαστάσεων.
Εμφανώς οι εννέα ουρανοί βρίσκονται σχετισμένοι, όπως ήδη έχουμε πει, με τις εννέα βυθισμένες περιοχές κάτω από την επιδερμίδα της γης. Αυτό το είδε ο Ενώχ σε κατάσταση έκστασης στο όρος Μορία, μέρος εις το όποιο έκτισε αργότερα έναν υπόγειο ναό με εννέα εσωτερικά πατώματα για να εκθέσει αλληγορικά τον υπερφυσικό ρεαλισμό του δράματός του.
Είναι αναντίρρητο ότι οι εννέα ουρανοί, βρίσκονται πλήρως συμπυκνωμένοι στις σφαίρες της Σελήνης, Ερμή, Αφροδίτης, Ήλιου, Άρη, Δία, Κρόνου, Ουρανού και Ποσειδώνα. Είναι καθαρό ότι όλοι αυτοί οι εννέα ουρανοί αντιστοιχούν στον Δευτερόκοσμο.
Παραμένει λοιπόν ξεκαθαρισμένο στον νου σας το γεγονός ότι οι επτά κόσμο, δεν είναι οι εννέα ουρανοί;
ΕΡΩΤΗΣΗ: Δάσκαλε, με το να μας λέτε πως καθώς κατεβαίνει κανείς σε μεγαλύτερο αριθμό νόμων, από τον πρώτο κόσμο μέχρι τις περιοχές της Κολάσεως, η μηχανικότητα, ο αυτοματισμός, ο υλισμός, γίνονται κάθε φορά και μεγαλύτερα, μας κάνει να σκεπτόμαστε ότι απομακρυνόμενοι από τους τρεις αρχικούς νόμους, απομονωνόμαστε ταυτόχρονα από την απευθείας θέληση του Πατέρα, μένοντας στην ίδια μας την άθλια τύχη. Είναι αυτή η περίπτωση;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Διακεκριμένε κύριε, έντιμες κυρίες που με ακούτε σε αυτό το ακροατήριο, θέλω να ξέρετε κατά τρόπο καθαρό και ακριβή ότι πιο πέρα από όλο αυτό το παιγνίδι των κόσμων που σχηματίζουν το Ηλιακό μας σύστημα, λάμπει δοξασμένος ο Ιερός Απόλυτος Ήλιος.
Είναι αναμφίβολο, ότι στον Κεντρικό Πνευματικό Ήλιο τον κυβερνώμενο από τον Μοναδικό Νόμο, υπάρχει η αμετάβλητη ευτυχία του ζωντανού αιώνιου Θεού. Δυστυχώς, καθώς απομακρυνόμαστε περισσότερο και περισσότερο και περισσότερο από τον Ιερό Απόλυτο Ήλιο, εισχωρούμε σε κόσμους κάθε φορά περισσότερο και περισσότερο πολύπλοκους, όπου εισάγεται ο αυτοματισμός, η μηχανικότητα και ο πόνος.
Εμφανώς, στον κόσμο των τριών νόμων, η ευδαιμονία είναι ασύγκριτη, διότι η υλικότητα είναι λιγότερη. Σε αυτήν την περιοχή οποιοδήποτε άτομο κατέχει μέσα στην εσωτερική φύση του, μόνο τρία άτομα του Απόλυτου.
Τι διαφορετικός είναι ο τρίτος κόσμος· εκεί η υλικότητα αυξάνει διότι οποιοδήποτε από τα άτομα του κατέχει στο εσωτερικό του έξι άτομα του Απόλυτου.
Ας εισχωρήσουμε στον τέταρτο κόσμο. Εκεί θα συναντήσουμε ύλη πιο πυκνή, πράγμα οφειλόμενο στο συγκεκριμένο γεγονός ότι οποιοδήποτε από τα άτομά του, κατέχει στον εαυτό του δώδεκα άτομα του Απόλυτου.
Ας συγκεκριμενοποιούμε λίγο περισσότερο εάν εξετάσουμε προσεκτικά τον πλανήτη γη, θα δούμε ότι οποιοδήποτε από τα άτομα του, κατέχει στην εσωτερική του φύση 24 άτομα του απόλυτου.
Ειδικεύοντας προσεκτικά, ας μελετήσουμε με λεπτομέρεια οποιοδήποτε άτομο του ανθρώπινου οργανισμού και θα αντιληφθούμε μέσα από αυτό, μέσω της θείας διόρασης, 48 άτομα του Απόλυτου. Ας κατέβουμε λίγο ακόμα και ας μπούμε στο βασίλειο της πιο ωμής υλικότητας, στους κόσμους των κολάσεων, κάτω από τον φλοιό του πλανήτη εις τον όποιον ζούμε και θα ανακαλύψουμε ότι στην πρώτη παραδιαστατική ζώνη, η πυκνότητα έχει αυξηθεί τρομακτικά, διότι οποιοδήποτε άτομο μη ανθρώπινο κατέχει 96 άτομα του Απόλυτου μέσα στην εσωτερική του φύση.
Στην δεύτερη ζώνη της Κόλασης, κάθε άτομο κατέχει 192 άτομα, στην τρίτη κάθε άτομο κατέχει στο εσωτερικό του 384 άτομα του Απόλυτου κτλ αυξάνοντας έτσι την υλικότητα κατά τρόπο τρομερό και φοβερό....
Βυθιζόμενοι μέσα στους κάθε φορά πιο πολύπλοκους νόμους, εμφανώς ανεξαρτητοποιούμαστε κατά τρόπο προοδευτικό από την θέληση του Απόλυτου και πέφτουμε στην μηχανική περιπλοκότητα όλης αυτής της μεγάλης φύσης. Εάν θέλουμε να ξανακατακτήσουμε την ελευθερία, πρέπει να ελευθερωθούμε από τόση μηχανική και τόσους νόμους και να επιστρέψουμε στον Πατέρα.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Αγαπημένε Δάσκαλε. Εάν δεν γίνεται η Θεία Θέληση στον Μικρόκοσμο άνθρωπο, τότε γιατί λέγεται ότι δεν κινείται ούτε το φύλλο ενός δένδρου, χωρίς την Θέληση του Θεού;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Διακεκριμένε κύριε, στο Άγιο Ηλιακό Απόλυτο, όπως ήδη έχουμε πει, βασιλεύει μόνο ο Μοναδικός Νόμος. Στον κόσμο των τριών νόμων ακόμη γίνεται η θέληση του Πατέρα, διότι τα πάντα κυβερνώνται από τους τρεις βασικούς νόμους. Δίχως άλλο στον κόσμο των έξη νόμων, ήδη υπάρχει έξω από κάθε αμφιβολία μία μηχανικότητα η όποια κατά κάποιον τρόπο την κάνει ανεξάρτητη από την Θέληση του Απόλυτου. Σκεφθείτε τώρα στους κόσμους των 24, 48 και 96 νόμων.
Είναι φανερό πως σε τέτοιες τάξεις κόσμων η μηχανικότητα πολλαπλασιάζεται ανεξάρτητα από το Άγιο Ηλιακό Απόλυτο. Αυτό βέβαια θα έδινε λόγο για να πούμε ότι ο Πατέρας αποκλείεται από κάθε δημιουργία. Δίχως άλλο, είναι καλό να ξέρουν όλοι πως όλη η μηχανικότητα είναι από πριν υπολογισμένη από τον Ιερό Απόλυτο Ήλιο, αφού δεν θα μπορούσαν να υπάρχουν οι διάφορες τάξεις των νόμων και οι διάφορες μηχανικές διαδικασίες εάν δεν είχε εκτεθεί έτσι από τον Πατέρα.
Αυτό το σύμπαν είναι ένα όλον μέσα στην ευφυΐα του Ιερού Απόλυτου Ήλιου και αυτά τα φαινόμενα αποκρυσταλλώνονται λίγο-λίγο κατά τρόπον διαδοχικό, κατανοητόν;
ΕΡΩΤΗΣΗ: Αξιοσέβαστε Δάσκαλε, θα μπορούσατε να μας πείτε τον λόγο για τον όποιον σχετίζετε το επτά στους νόμους της δημιουργίας, τον ανθρώπινο οργανισμό και τους κόσμους; Είναι μια παράδοση ή είναι πραγματικά ένας νόμος;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η ερώτηση που κάνει ο κύριος, αξίζει μία άμεση απάντηση. Θέλω όλοι σας κύριοι και κυρίες, να καταλάβετε με πλήρη σαφήνεια το τι είναι οι νόμοι του τρία και του επτά. Είναι επείγον να ξέρετε ότι οι Κοσμοκράτορες δημιουργοί αυτού του σύμπαντος στο όποιον ζούμε, κινούμεθα και έχουμε το Είναι μας (κάθε ένας, κάτω από την διεύθυνση της προσωπικής του κοσμικής Θείας Μητέρας Κουνταλίνη) εργάσθηκαν κατά την αυγή της δημιουργίας, αναπτύσσοντας στο διάστημα τους νόμους του τρία και του επτά, ώστε το παν να είχε ζωή εν αφθονία. Μόνον έτσι μπόρεσε να υπάρξει ο κόσμος μας. Δεν είναι λοιπόν παράξενο ότι όλη η φυσική κοσμική διαδικασία αναπτύσσεται σύμφωνα με τους νόμους του τρία και του επτά. Με κανένα τρόπο, δεν πρέπει να μας φαίνεται κάπως ασύνηθες το ότι τέτοιοι νόμοι βρίσκονται συσχετισμένοι εις το απεριόριστα μικρό και εις το απεριόριστα μεγάλο, εις τον Μικρόκοσμο και εις τον Μακρόκοσμο, σε όλο αυτό που είναι σε όλο αυτό που ήταν και σε όλο αυτό που θα είναι.
Ας σκεφθούμε για μια στιγμή στα επτά Τσάκρας της σπονδυλικής στήλης, στους επτά κύριους κόσμους του ηλιακού συστήματος, στους επτά Γύρους για τους οποίους μιλάει η αρχαία και η μοντέρνα Θεοσοφία, στις επτά ανθρώπινες φυλές κτλ.
Όλες αυτές οι γιγάντιες διαδικασίες του επτά κάθε επταπλάσια εκδήλωση της ζωής, έχει πάντα σαν βάση τις τρεις πρωταρχικές δυνάμεις: θετική, αρνητική και ουδέτερη, κατανοητόν;
ΕΡΩΤΗΣΗ: Δάσκαλε, γιατί όταν μιλάτε για την δημιουργία των κόσμων, υπάρξεων ή γαλαξιών, εκφράζεσθε με τέτοιους όρους όπως: είναι σαφές, είναι αναμφίβολο, είναι φανερό, είναι φυσικό κτλ; Σε τι βασίζεσθε για να το λέτε με τόση βεβαιότητα;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Βλέπω εκεί εις το ακροατήριο, ότι κάποιος έχει κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση και αισθάνομαι ευχαρίστηση να του απαντήσω.
Κύριοι και κυρίες, θέλω να ξέρετε κατά τρόπον συνοπτικό, σαφή και τελειωτικό, ότι υπάρχουν δύο κατηγορίες λόγου: την πρώτη την ονομάζουμε υποκειμενική, την δεύτερη, την κατατάσσουμε σαν αντικειμενική.
Αναντίρρητα, ή πρώτη έχει σαν βάση τις εξωτερικές αισθητήριες αντιλήψεις. Η δεύτερη είναι διαφορετική, και μόνον διαδικάζεται ανάλογα με τα εσωτερικά βιώματα της συνείδησης.
Είναι φανερό ότι πίσω από τους αναφερόμενους από τον κύριο όρους βρίσκονται πραγματικά οι διάφορες λειτουργικότητες της δικής μου της ίδιας της συνείδησης. Χρησιμοποιώ τέτοιες γλωσσικές λέξεις σαν ειδικά οχήματα του περιεχομένου των ιδεών μου.
Με άλλα λόγια, θέτω ορισμένη έμφαση για να πω στον κύριο και στο έντιμο ακροατήριο που με ακούει το εξής: ποτέ δεν θα χρησιμοποιούσα τις αναφερθείσες από τον κύριο λέξεις, εάν προηγουμένως δεν είχα διαπιστώσει με τις συνειδητές μου δυνάμεις, με τις υπερβατικές ικανότητες της επίγνωσης, την αλήθεια όλων όσων σας βεβαιώνω. Μού αρέσει να χρησιμοποιώ ακριβείς όρους με τον σκοπό να κάνω γνωστές ακριβείς ιδέες, αυτό είναι όλο.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Αξιοσέβαστε Δάσκαλε, αναφέρατε στην προηγούμενη σας έκθεση την αυγή της δημιουργίας, θα μπορούσατε να μας εξηγήσετε σε πια εποχή λειτούργησε και ποίου υπήρξε το έργο;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Διακεκριμένε κύριε, στην αιωνιότητα δεν υπάρχει χρόνος. Θέλω όλοι αυτοί, που τούτη την νύκτα έχουν παρακολουθήσει την ομιλία μας, να καταλάβουν ακριβώς Ότι ο χρόνος δεν έχει πραγματικό βάθος, μία νόμιμη αυθεντική καταγωγή.
Βεβαίως και στο όνομα της αλήθειας, οφείλω να πω σε εσάς ότι ο χρόνος είναι κάτι απλώς υποκειμενικό, που δεν κατέχει μία αντικειμενική πραγματικότητα, συγκεκριμένη και ακριβή.
Αυτό που πραγματικά υπάρχει είναι μία διαδοχή φαινομένων βγαίνει ο ήλιος και αναφωνούμε είναι έξη η ώρα το πρωί, κρύβεται και λέμε, είναι έξη το απόγευμα, έχουν περάσει δώδεκα ώρες.
Αλλά, σε πιο μέρος του κόσμου βρίσκονται αυτές οι ώρες, αυτός ο χρόνος; Μήπως μπορούμε να τον πιάσουμε με το χέρι, να τον βάλουμε σε ένα τραπέζι εργαστηρίου; Τι χρώμα έχει αυτός ο χρόνος; από τι μέταλλο ή ουσία είναι φτιαγμένος; Ας συλλογιστούμε κύριοι, ας συλλογιστούμε λιγάκι: είναι ο νους αυτός που εφευρίσκει τον χρόνο, διότι αυτό που πραγματικά υπάρχει σε αντικειμενική μορφή είναι η διαδοχή των φυσικών φαινομένων. Δυστυχώς εμείς διαπράξαμε το σφάλμα να θέτουμε χρόνο σε κάθε κοσμική κίνηση.
Μεταξύ της ανατολής και της δύσης του ήλιου, βάζουμε τις αγαπημένες μας ώρες, τις εφευρίσκουμε, τις σημειώνουμε στην κίνηση των άστρων, άλλα αυτή είναι μια φαντασία του νου.
Τα κοσμικά Φαινόμενα αλληλοδιαδέχονται το ένα το άλλο μέσα στην αιώνια στιγμή της Μεγάλης Ζωής στην κίνηση τους.
Στον Ιερό Απόλυτο Ήλιο, το σύμπαν μας υπάρχει σαν ένα όλον ακέραιο, ένα και συνολικό, πλήρες. Σε αυτό διαδικάζονται όλες οι κοσμικές αλλαγές μέσα σε μία αιώνια στιγμή, μέσα σε μία στιγμή που δεν έχει όρια.
Γίνεται φανερό και έκδηλο πως όταν αποκρυσταλλώνονται τα διάφορα διαδοχικά φαινόμενα αυτού του σύμπαντος, δυστυχώς, φθάνει στον νου μας η ιδέα χρόνος. Τέτοια υποκειμενική ιδέα, είναι πάντοτε τοποθετημένη μεταξύ φαινομένου και φαινομένου.
Πραγματικά ο Ηλιακός λόγος, ο Αρχιτέκτων Δημιουργός του Σύμπαντος, είναι ο πραγματικός συγγραφέας όλης αυτής της δημιουργίας. Δίχως άλλο, δεν μπορούμε να του θέσουμε μία ημερομηνία στο έργο του, στην κοσμογέννησή του, διότι ο χρόνος είναι μια αυταπάτη του νου, και αυτό βρίσκεται πιο πέρα από όλα τα απλώς διανοητικά. Η Κόλαση ή οι κόσμοι της Κολάσεως, υπάρχουν από όλη την αιωνιότητα: Ας θυμηθούμε εκείνη την φράση του Δάντη στην Θεία Κωμωδία του: «Δι’ εμού πηγαίνει κανείς στην πόλη του κλάματος· δι’ εμού πηγαίνει κανείς στον αιώνιο πόνο· δι’ εμού πηγαίνει κανείς προς την καταδικασμένη φυλή· η δικαιοσύνη, η θεία δύναμη, η υπέρτατη σοφία και η αρχική αγάπη ενεψύχωσε τον υψηλόφρονα αρχιτέκτονά μου· πριν από εμένα δεν υπήρχε τίποτα δημιουργημένο, εξαιρώντας το αθάνατο, και εγώ διαρκώ αιωνίως. Ω, εσείς οι όποιοι εισέρχεσθε· εγκαταλείψετε κάθε ελπίδα!
ΕΡΩΤΗΣΗ: Αξιοσέβαστε Δάσκαλε, σύμφωνα με όσα μπόρεσα να καταλάβω ο Δάσκαλος G τοποθετεί τον κόσμο των 96 νόμων στην Σελήνη. Αντίθετα εσείς βεβαιώνετε πως αυτή η περιοχή βρίσκεται κάτω από την επιδερμίδα του πλανητικού οργανισμού στον οποίον ζούμε, θα μπορούσατε να μου εξηγήσετε τον λόγο αυτής της διαφοράς συλλήψεως;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Έντιμε κύριε, βιάζομαι να δώσω απάντηση στην ερώτηση σου. Βεβαίως ο Δάσκαλος G νομίζει ότι ή ακτίνα της δημιουργίας καταλήγει στην σελήνη και εγώ βεβαιώνω κατά τρόπον εμφατικό ότι αυτό, τελειώνει εις τους βυθισμένους κόσμους, στην Κόλαση.
Η σελήνη είναι κάτι διαφορετικό, διακεκριμένοι κύριοι ανήκει στην περασμένη ήμερα της δημιουργίας, είναι ένας νεκρός κόσμος, είναι ένα πτώμα.
Τα ταξίδια των αστροναυτών στον δορυφόρο μας, απέδειξαν κατά τρόπον ισχυρό και τελειωτικό το μη αναιρεταίο γεγονός ότι ή Σελήνη είναι ένας κόσμος νεκρός. Δεν ξέρω πως ο Δάσκαλος G έκανε λάθος στους υπολογισμούς του. Οποιαδήποτε σελήνη του ατελείωτου διαστήματος, είναι πάντα ένα πτώμα. Δυστυχώς ο Δάσκαλος G πίστεψε σταθερά πως στο σύστημα μας, η σελήνη ήταν ένας καινούργιος κόσμος, ότι έβγαινε από το χάος, ότι γεννιόταν.
Σε μια περασμένη κοσμική ήμερα, η Σελήνη είχε ζωή σε αφθονία, ήταν μια καταπληκτική γη του διαστήματος, άλλα ήδη πέθανε, και στο μέλλον θα πρέπει να καταστραφεί τελείως, αυτό είναι όλο.
ΕΡΩΤΗΣΗ: Αγαπητέ Δάσκαλε, κατά τον Δάσκαλο G ο δορυφόρος μας, η Σελήνη, δημιουργήθηκε από μία αποκόλληση γήινης ύλης, οφειλόμενη σε τρομερές μαγνητικές δυνάμεις έλξεως, μέσα στους νόμους της βαρύτητος, μετατρεπόμενη σε έναν νέο κόσμο όπου βεβαιότατα εισέρχονται οι χαμένες ψυχές για να υποφέρουν στις παραδιαστασιακές περιοχές της κόλασης. Θέλετε να πείτε Δάσκαλε Σαμαέλ, πως ο Δάσκαλος G έφθασε σε αυτό το συμπέρασμα επειδή ήσαν φτωχές οι ικανότητες του να γνωρίζει;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ακούω την ερώτηση του κυρίου και είναι ξεκάθαρο πως αισθάνομαι ευχαρίστηση να σας απαντήσω. Με κανένα τρόπον δεν θέλω να υποτιμήσω τις ψυχικές ιδιότητες του Δάσκαλου G. Εμφανώς εκτέλεσε μια καταπληκτική αποστολή και η εργασία του είναι λαμπρή. Δίχως άλλο ο άνθρωπος έχει δικαίωμα να συγχίζεται, είναι δυνατόν να έχει πάρει αυτήν την πληροφορία σχετισμένη με την Σελήνη, από κάποιον μύθο, από κάποια πηγή, από κάποια αλληγορία κτλ.
Εν πάση περιπτώσει, εμείς βεβαιώνουμε κατά τρόπον εμφατικό αυτό που μας αφορά, αυτό που μπορέσαμε να διαπιστώσουμε μόνοι μας, κατευθείαν χωρίς να υποτιμήσουμε την εργασία κανενός άλλου Δασκάλου. Πως η σελήνη έχει αποκολληθεί από κάποια σύγκρουση μεταξύ της γης και άλλου πλανήτη ή ότι αυτή έχει αναδυθεί από τον ειρηνικό, όπως υποστηρίζει άλλος σεβαστός Δάσκαλος είναι σύλληψη που σεβόμαστε, άλλα όμως εμείς δεν το έχουμε εξακριβώσει πρακτικά.
Βεβαιώνω κατά τρόπον σθεναρό και με ορισμένη έμφαση και περιορίζομαι αποκλειστικά να εκθέσω, με την αντικειμενική μου λογική ότι από μόνος μου μπόρεσα να δω, να ακούσω, να αγγίζω και να πιάσω.
Ποτέ σε όλον τον κόσμο δεν φθάσαμε να ξέρουμε ότι κάποιο Φεγγάρι μετατρέπεται σε κατοικήσιμο κόσμο· κάθε μυημένος αρκετά αφυπνισμένος γνωρίζει, από απευθείας εμπειρία, ότι οι κόσμοι, όπως οι άνθρωποι και τα φυτά και όλα όσα υπάρχουν, γεννιούνται, μεγαλώνουν γερνούν και πεθαίνουν.
Είναι φαινομενικό πως οποιοσδήποτε πλανήτης που πεθαίνει εκ των πραγμάτων και από δικό του δικαίωμα, μετατρέπεται σε ένα πτώμα, σε μια σελήνη.
Ο πλανήτης μας γη, δεν θα είναι μια εξαίρεση, και μπορείτε να είστε σίγουροι, κύριοι και κυρίες, πως μετά από την εβδόμη ανθρώπινη φυλή θα μετατραπεί επίσης σε μία νέα σελήνη.
Ας είμαστε λοιπόν ακριβείς. Εγώ είμαι μαθηματικός στην έρευνα και απαιτητικός στην έκφραση. Έχουμε μεθόδους, συστήματα και τρόπους μέσω των οποίων μπορούμε και οφείλουμε να τεθούμε σε επαφή με αυτούς τους κόσμους κολάσεως. Θα αναγνωρίσουμε λοιπόν τον ρεαλισμό της Θείας Κωμωδίας του Δάντη, ο όποιος τοποθετεί την Κόλαση, κάτω από την επιδερμίδα του πλανήτη γη.
Α.Δ.Σαμαέλ Αούν Βεόρ
(Ναι υπάρχει Κόλαση/Διάβολος/Κάρμα)
